راهپیمایی ۲۲ بهمن به مثابه یک «موشک استراتژیک»

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در ادبیات نوین امنیت ملی، توانایی یک ساختار سیاسی برای فراخوان توده‌ای پس از شوک‌های امنیتی، بالاترین شاخص «ثبات» محسوب می‌شود. دشمن در دی‌ماه ۱۴۰۴، با طراحی عملیات‌های تروریستی و فعال‌سازی گسل‌های اجتماعی، به دنبال القای بن‌بست و فروپاشی انسجام داخلی بود. اما راهپیمایی امسال، پاسخی صریح به این «دیستوپیای رسانه‌ای» است. حضور مردم نشان داد که جامعه ایران، هوشمندانه میان «نقد مدیریتی» و «امنیت ملی» مرز کشیده است. این بازتولید سرمایه اجتماعی، عملاً پروژه‌ی بی‌ثبات‌سازی داخلی را که پیش‌زمینه هرگونه ماجراجویی نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی است، با شکست قطعی مواجه کرد.

دکترین بازدارندگی مردمی در برابر تهدید سخت

هم‌زمان با آرایش نظامی جدید آمریکا در پیرامون ایران، ۲۲ بهمن کارکردی در تراز «تجهیزات راهبردی» پیدا می‌کند. زمانی که دشمن در جنگ شناختی ادعا می‌کند نظام سیاسی پشتوانه مردمی خود را از دست داده، تهدید نظامی روی میز برمی‌گردد. اما تصاویر ماهواره‌ای و میدانی از حضور پنج نسل در خیابان‌ها، هزینه هرگونه تعرض را برای متجاوز غیرقابل محاسبه می‌کند. در واقع، حضور مردم در میدان، «سیگنال قدرت» به تصمیم‌سازان پنتاگون است؛ پیامی که می‌گوید ساختار دفاعی ایران نه بر سازه‌های بتنی، بلکه بر اراده‌های انسانی بنا شده است. این همان «قدرت نرمی» است که در لحظه بحران، به «سخت‌ترین مانع» برای دشمن تبدیل می‌شود.

شکست روایت غربی در نبرد شناخت‌ها

جنگ شناختی ماه‌های اخیر، تمام توان خود را بر «نامرئی کردن» دلبستگی ملی به آرمان‌های انقلاب متمرکز کرده بود. رسانه‌های غربی با تکنیک‌های بازنمایی، تلاش داشتند ایران را کشوری در آستانه گسست نشان دهند. ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، میدان واقعی «تقابل روایت‌ها» است. وقتی لنز دوربین‌ها، حضور نوجوانان دهه نودی را در کنار پیرغلامان انقلاب ثبت می‌کنند، تمام بافته‌های رسانه‌ای دشمن پنبه می‌شود. این رویداد، تصویر واقعی ایران را به افکار عمومی جهان مخابره می‌کند: کشوری که علی‌رغم فشار‌های اقتصادی، بر سر «هویت و استقلال» خود معامله نمی‌کند.

موازنه قدرت منطقه در آینه انسجام داخلی

در جغرافیای سیاسی غرب آسیا، ثبات ایران همواره به معنای ثبات محور مقاومت و تغییر موازنه به نفع بازیگران مستقل بوده است. راهپیمایی امسال پیام روشنی برای پایتخت‌های منطقه دارد. در حالی که بسیاری از رژیم‌های پیرامونی با لرزه‌های مشروعیت دست و پنجه نرم می‌کنند، نمایش پیوند ملت و حاکمیت در ایران، جایگاه استراتژیک تهران را به عنوان «لنگرگاه ثبات» تثبیت می‌کند. این مشارکت گسترده، نه تنها برای دشمنان بیم‌آفرین است، بلکه برای ملت‌های منطقه که به دنبال الگوی «پیشرفت درون‌زا» هستند، امیدآفرین خواهد بود.