به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم «حالِ خوبِ زن» بهکارگردانی مهدی برزکی در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر با موضوعی نادیده گرفتهشده در سینمای ایران، بحرانهای زناشویی و تروماهای روانی زنان روی پرده رفت. هرچند انتخاب سوژه از جنس تازه و بحثبرانگیز است، اما بسیاری از منتقدان معتقدند پرداخت، روایت و ریتم اثر نتوانستهاند به عمق موضوع برسند و فیلم در نقطهای حیاتی از نفس میافتد.
در چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، «حالِ خوبِ زن» بهعنوان یکی از فیلمهای مسئلهمحور و اجتماعی سینمای ایران به نمایش درآمد. این اثر که نخستین تجربه بلند سینمایی مهدی برزکی محسوب میشود، قصه سارا و ابراهیم، زوجی تحصیلکرده و پزشک را روایت میکند که در زندگی زناشویی با بحران عمیق و ریشهداری مواجه شدهاند.
در مرکز روایت، ترومای گذشته سارا قرار دارد که باعث ناتوانی او در برقراری رابطه زناشویی میشود، موضوعی که بطور روشن در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است. کارگردان با پژوهشهای طولانی و گفتوگو با روانشناسان تلاش کرده تا به یک نگاه روانشناختی به بحران زوجین دست یابد.
برخی منتقدان از این انتخاب موضوع استقبال کردهاند و آن را نمونهای ضروری از سینمای مسئلهمحور میدانند که به خلأِ پرداخت به مسائل زناشویی در سینمای ایران پاسخ میدهد. آنها همچنین اشاره داشتهاند که فیلم با عناصر نمادین مثل حضور و رابطه سارا با یک اسب سعی دارد تجربه درونی شخصیت را به تصویر بکشد.
با این حال ضعف در پرداخت، ریتم کند و روایت ناقص فیلم قابل توجه است. اثر در میانه راه از کشمکش روانی خردهروایتها فاصله میگیرد و به سمت کلیشههای معمول درامهای خانوادگی حرکت میکند، طوری که تماشاگر از نظر احساسی درگیر بحران نمیشود.
فیلم در ارائه ایدههای خود بهطور کامل ناتوان است و بسیاری از عناصر داستانی و شخصیتی نتوانستهاند به عمق کافی برسند، بهخصوص در نقطهای از فیلم که میتوانست چشمانداز تازهای از موضوع ارائه شود، اما تمرکز خود را از دست میدهد.
با این حال، بازی مهتاب ثروتی در نقش سارا در بسیاری از نقدها بهعنوان ستون روایی فیلم تحسین شده و انتخاب گروه بازیگران کمتر شناختهشده را عاملی برای باورپذیری و تمرکز روی شخصیتها ارزیابی کردهاند.
«حالِ خوبِ زن» را میتوان تلاش جسورانهای دانست برای وارد شدن به موضوعات تابوشکن در روابط زوجین، موضوعی که تاکنون کمتر در سینمای ایرانی دیده شده است. با این حال، ضعف در ساختار روایی و ریتم و عدم رسیدن کامل به ظرفیتهای موضوع، باعث شده تا این فیلم، هرچند قابل تأمل، نتواند به یک اثر تأثیرگذار و تمامعیار تبدیل شود.
