«پل»؛ وقتی جنگ میدان نبرد نیست، میدان تغییر انسان و اخلاقیات است

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم سینمایی «پل» به کارگردانی محمد عسگری، یکی از آثار حاضر در جشنواره امسال است که جنگ تحمیلی را نه به‌عنوان یک میدان نظامی، بلکه به‌مثابه بستری برای آزمون انسانیت روایت می‌کند.

داستان درباره پسری است که برخلاف توصیه‌ها و هشدارها، راهی منطقه جنگی می‌شود تا ردّی از برادر مفقودش پیدا کند؛ سفری که در ابتدا صرفاً یک جست‌وجوی خانوادگی است، اما به‌تدریج به مواجهه‌ای عمیق‌تر با مفهوم مسئولیت، ترس و انتخاب بدل می‌شود.

در «پل»، قهرمان فیلم از همان ابتدا یک شخصیت کامل و آرمانی نیست. او انسانی معمولی است که تنها دغدغه‌اش یافتن برادرش است و جنگ برایش معنایی فراتر از یک مانع خطرناک ندارد. اما اتفاقاتی که در مسیر برایش رخ می‌دهد، او را ناخواسته وارد موقعیت‌هایی می‌کند که باید تصمیم بگیرد: عقب‌نشینی کند یا بایستد، ناظر باشد یا مداخله‌گر. همین تصمیم‌هاست که هسته اصلی درام فیلم را شکل می‌دهد.

یکی از عناصر کلیدی فیلم، استفاده نمادین از «پل» است؛ پلی که نه‌تنها یک مسیر جغرافیایی در دل منطقه عملیاتی محسوب می‌شود، بلکه استعاره‌ای از گذار شخصیت اصلی از یک وضعیت ذهنی به وضعیتی دیگر است. عبور از این پل، عبور از ترس، بی‌تفاوتی و نگاه فردی به سمت درک جمعی‌تری از رنج و مسئولیت است.

فیلم از نظر فرمی نیز تلاش کرده از کلیشه‌های رایج سینمای جنگ فاصله بگیرد. تمرکز کمتر بر درگیری‌های مستقیم و تأکید بر روابط انسانی، سکوت‌ها، مکث‌ها و موقعیت‌های اخلاقی، باعث شده «پل» بیشتر به یک درام انسانی نزدیک شود تا یک اثر اکشن جنگی. همین انتخاب البته ممکن است برای بخشی از مخاطبان که انتظار ریتم تندتر یا صحنه‌های پرتنش‌تری دارند، چالش‌برانگیز باشد.

با این حال، نقطه قوت اصلی «پل» در همین رویکرد نهفته است؛ فیلم می‌کوشد نشان دهد جنگ تنها جبهه و اسلحه نیست، بلکه مجموعه‌ای از انتخاب‌های فردی است که می‌تواند آدم‌ها را دگرگون کند. قهرمان فیلم در پایان مسیر، همان آدم ابتدای داستان نیست؛ حتی اگر پاسخ روشنی برای جست‌وجویش نیافته باشد، درک تازه‌ای از خود و جهان اطرافش پیدا کرده است.

در مجموع، «پل» اثری است که تلاش می‌کند از دل جنگ تحمیلی، روایتی انسانی و تأمل‌برانگیز بیرون بکشد؛ فیلمی که بیش از آنکه تماشاگر را به هیجان دعوت کند، او را به فکر فرو می‌برد.

«پل» فیلمی متوسط، اما قابل‌تأمل در ژانر دفاع مقدس است؛ اثری که جسارت فاصله گرفتن از الگو‌های تکراری را دارد، اما در برخی لحظات از نظر ریتم و تأثیرگذاری احساسی، به انسجام کامل نمی‌رسد.

نمره: ۵ از ۱۰