مستند «برای کیان»؛ وقتی نور از زخم‌ها وارد می‌شود

«برای کیان» مستندی کوتاه است که نخستین بار در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» روی پرده رفت. فیلم با نمایش سکانس‌هایی از بهشت زهرا و مزار خانواده‌ای شهید آغاز می‌شود، تنها بازمانده خانواده‌ای چهار نفره، کیان چهار ساله است که سوژه فیلم سارا طالبیان شده، فیلمساز در دقایق نخست و اوج آسیب کیان، فاصله‌اش را با سوژه حفظ کرده و چهره کیان را نشان نمی‌دهد. بیننده حس می‌کند فیلمساز به کیان حرمت می‌گذارد، پس از آن، فیلم آهسته آهسته وارد بحرانی دیگر می‌شود، چگونه باید «فقدان» و «مرگ» را برای کیان چهارساله بیان کرد؟

سارا طالبیان در این مستند کوتاه که ساختاری حرفه‌ای، موسیقی و فیلمبرداری خوب دارد، تماشاگرش را با خود همراه می‌کند. فیلم او، ساده و بی ادعاست، شعار نمی‌دهد و حتی از موضع گیری‌های سیاسی پرهیز می‌کند. در سکانس گفتگوی پدربزرگ با دوربین، دلخوری‌ها ثبت می‌شود و فیلمساز صادق و جسور است، اما به دام شعار و سیاست و زیاده گویی نمی‌افتد. «رنج» و «تنهایی» را نشان می‌دهد، بی آنکه ناامید باشد، هر چند امید واهی هم به تماشاگر نمی‌دهد.

از مجموعه مستند‌های کوتاهی که درباره ایران، برای ایران و به بهانه جنگ دوازده روزه ساخته شده و روی پرده رفتند، دو فیلمساز زن، فیلم‌های جذابی ساختند، مژگان صیادی در «نفس سرد» و سارا طالبیان در «کیان» به ماهیت واقعی جنگ پرداختند و هر دو از موضع انسانی به قربانیان این رخداد که مردم عادی بودند، ادای احترام کردند. «برای کیان» به اندازه‌ای که برای مردم ایران، فیلمی تاثیرگذار و اندوهبار است، برای کیان خردسال و نزدیکانش سندی است از یک دوره سخت، دوره‌ای که تماشاگران فیلم آرزو دارند به پایان برسد و کیان با وجود زخم‌های بیشمار جسمی و روحی، به زندگی بازگردد. در آغاز فیلم این جمله را می‌خوانیم که «مولانا شمس را گفت: پس زخم هایمان چه؟ و او پاسخ داد: نور از محل آنها وارد می‌شود.» و نور از زخم‌ها وارد می‌شود...