«آنه‌ها» نمایشی با ایده‌های رهاشده و روایتِ گم‌شده

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، نمایش «آنه‌ها» یکی از آثاری بود که در روز پایانی جشنواره تئاتر فجر اجرا شد، اما آنچه روی صحنه دیده شد، بیش از آنکه یک روایت منسجم و تأثیرگذار باشد، مجموعه‌ای از ایده‌های ناتمام و پراکنده بود. نمایش از همان ابتدا در ایجاد یک خط داستانی مشخص ناتوان عمل می‌کند و تا پایان نیز موفق نمی‌شود مخاطب را به درک روشنی از جهان اثر برساند.

یکی از اصلی‌ترین ضعف‌های نمایش، نبود ساختار روایی مشخص است. اتفاقات به‌صورت گسسته و بدون پیوند منطقی پیش می‌روند؛ برای مثال، شخصیت «مایکل» که به جنگ می‌رود، بدون هیچ پرداخت دراماتیکی رها می‌شود و مشخص نیست آیا بازمی‌گردد، چه تأثیری بر دیگر شخصیت‌ها داشته یا اساساً چرا این خط داستانی وارد نمایش شده است. این ابهام نه به‌عنوان یک انتخاب آگاهانه‌ فرمی، بلکه بیشتر شبیه به نقص در روایت به نظر می‌رسد.

از سوی دیگر، شخصیت‌پردازی نمایش بسیار ضعیف است. کاراکتر‌ها نه گذشته‌ روشنی دارند، نه انگیزه‌های قابل‌درک و نه مسیر تحولی مشخص.

حضور شخصیتی با نام «آنه شرلی» نیز بدون زمینه‌سازی و توضیح رها می‌شود و مخاطب نمی‌داند این نام ارجاعی بینامتنی است، نمادی مفهومی است یا صرفاً انتخابی تصادفی. در نتیجه، شخصیت‌ها به‌جای آنکه حامل معنا باشند، به عناصری خنثی در صحنه تبدیل می‌شوند.

مسئله‌ مهم‌تر، نامشخص بودن پیام یا دغدغه‌ اصلی نمایش است. تماشاگر تا پایان اجرا درگیر این پرسش می‌ماند که نمایش دقیقاً چه چیزی می‌خواهد بگوید و چه مفهومی را قرار است منتقل کند.

نه مضمون اجتماعی، نه نگاه فلسفی و نه حتی یک تجربه‌ احساسی منسجم به مخاطب ارائه نمی‌شود. گویی نمایش میان فرم‌گرایی، نمادپردازی و روایت سرگردان مانده و هیچ‌کدام را به سرانجام نرسانده است.

در نهایت، «آنه‌ها» نمونه‌ای از آثاری است که بیش از آنکه به ارتباط با مخاطب و انتقال معنا فکر کند، در ایده‌های خام و پرداخت‌نشده متوقف مانده است. نتیجه، نمایشی است که نه قصه‌گوست، نه تجربه‌گرا به معنای دقیق کلمه، و نه اثری که بتواند چیزی به اندیشه یا احساس مخاطب اضافه کند.