دیکته نمی‌پذیریم و از جنگ نمی‌ترسیم

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در دکترین جدید سیاست خارجی ایران، دیپلماسی دیگر یک گفت‌وگوی انتزاعی یا ژست سیاسی نیست؛ بلکه به حرکت حساب‌شده یک سرباز در شطرنج شباهت دارد. 
مهره‌ای که مأموریتش کنترل فضا و محدودسازی مانور رقیب است. سرباز‌ها کوچک‌اند، اما به‌واسطه حرکت رو به جلو، راه بازگشت ندارند و اگر از موانع ژئوپلیتیک عبور کنند، به اهرم‌های فشار تعیین‌کننده بدل می‌شوند.

سفر وزیر خارجه به ترکیه و هم‌زمانی آن با تحرکات دیپلماتیک در مسیر مسکو، نشان می‌دهد تهران همچنان طراح صفحه بازی است؛ چه در وضعیت تهاجمی، چه در آرایش تدافعی.
پارادوکس قدرت؛ آمادگی برای بدترین سناریو

پیام محوری تهران از زبان سیدعباس عراقچی روشن بود: «ایران برای جنگ آماده‌تر از گذشته است تا بتواند مقتدرانه مذاکره کند.» این گزاره متناقض‌نما نیست؛ ستون ثبات است.

مذاکره زمانی معنا دارد که طرف مقابل بداند گزینه تقابل، پرهزینه و غیرقابل‌کنترل است. فرامتن هشدار‌های اخیر تهران آن است که هرگونه مداخله مستقیم آمریکا، سطح درگیری را از نزاع محدود فراتر برده و کل منطقه را درگیر خواهد کرد. این همان دیپلماسی هشدار است؛ پیش‌شرط هر تعامل منصفانه در دقیقه ۹۰.

اتمام حجت با جهان و افکار عمومی

تحرکات دیپلماتیک ایران تا واپسین لحظات، دو کارکرد هم‌زمان دارد. در سطح بین‌المللی، تهران با اثبات حسن نیت، مسئولیت هرگونه تنش آتی را متوجه طرفی می‌کند که منطق را نپذیرفته است. 
در سطح داخلی نیز، این مسیر به انسداد شکاف‌های اجتماعی کمک می‌کند؛ جامعه اطمینان می‌یابد که حاکمیت همه مسیر‌های ضدجنگ را آزموده است. این شفاف‌سازیِ حقانیت، در صورت وقوع درگیری، سرمایه انسجام ملی را به حداکثر می‌رساند.