خطای محاسباتی در اتاقهای فکر واشنگتن
جبلی در گفتوگو با آنا:
سند رسمی مهندسی آشوبها از سوی سازمان منافقین منتشر شد
اروپا و سقوطی دیگر در باتلاق تبعیت
به گزارش خبرگزاری آنا، اقدام اخیر اتحادیه اروپا در تروریستی اعلامکردن سپاه پاسداران حرکتی کاملاً سیاسی، شتابزده و نشانهای آشکار از استیصال راهبردی اروپا در تحولات منطقهای و بینالمللی است. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده است که غرب آسیا در یکی از حساسترین مقاطع خود قرار دارد و هر کنش غیرمسئولانه میتواند پیامدهای زنجیرهای و پرهزینهای برای بازیگران درگیر، بهویژه اروپا، به همراه داشته باشد.
بررسی مواضع کشورمان، از بیانیه ستاد کل نیروهای مسلح تا واکنش صریح وزیر امور خارجه، نشان میدهد که این اقدام نهتنها فاقد مبنای حقوقی و منطقی است، بلکه در امتداد سیاستهای شکستخورده آمریکا و رژیم صهیونیستی تعریف میشود. اروپایی که روزگاری مدعی استقلال راهبردی و نقشآفرینی متوازن در نظام بینالملل بود، امروز در جایگاه پیرو تصمیماتی ایستاده که در واشنگتن و تلآویو طراحی میشود.
واقعیت آن است که اتحادیه اروپا با این تصمیم، بیش از آنکه سپاه را هدف قرار دهد، اعتبار، استقلال و باقیمانده نقش خود در معادلات جهانی را قربانی کرده است. تجربه سالهای اخیر نشان داده هرچه اروپا از سیاستهای مستقل فاصله گرفته و به دنبالهروی از آمریکا نزدیکتر شده، وزن و اثرگذاریاش در تحولات منطقهای و جهانی کاهش یافته است.
دنبالهروی از آمریکا و رژیم صهیونیستی آغاز افول اروپا
بیانیه ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران بهدرستی تأکید میکند که اقدام اتحادیه اروپا در اطاعت بیچونوچرا از سیاستهای سلطهگرانه آمریکا و رژیم صهیونیستی صورت گرفته است. این تصمیم نه محصول ارزیابیهای مستقل امنیتی اروپا، بلکه نتیجه فشارهای مستقیم و غیرمستقیم بازیگرانی است که خود سابقهای طولانی در حمایت از تروریسم دولتی و سازمانیافته دارند.
سپاه پاسداران نهادی قانونی و بخشی رسمی از ساختار دفاعی ایران است که نقشی تعیینکننده در مبارزه با تروریسم واقعی، بهویژه داعش و گروههای تکفیری منطقه و حتی جهان ایفا کرده است؛ گروههایی که اسناد متعدد، از حمایتهای آشکار و پنهان آمریکا، رژیم صهیونیستی و برخی دولتهای اروپایی از آنها پرده برداشتهاند. متهمکردن چنین نهادی، در عمل بهمعنای وارونهسازی مفاهیم «تروریسم» و «مبارزه با ترور» است.
اتحادیه اروپا با این تصمیم، بار دیگر نشان داد که در بزنگاههای حساس، توان ایستادن بر مبنای منافع واقعی و اصول حقوق بینالملل را ندارد. اروپا که زمانی تلاش میکرد نقش میانجی و متعادلکننده ایفا کند، اکنون به بازیگری تبدیل شده که خود به تشدید بحران و بیثباتی دامن میزند؛ مسیری که پیش از این بارها از سوی آمریکا آزموده و شکست آن آشکار شده است.
ریاکاری حقوق بشری و نمایش تبلیغاتی برای پنهانسازی ضعف
اتحادیه اروپا در حالی با شتاب از «حقوق بشر» در ایران سخن میگوید که در برابر نسلکشی آشکار رژیم صهیونیستی در غزه، یا سکوت کرده یا عملاً در کنار متجاوز ایستاده است.
این برخورد گزینشی، بیش از هر چیز نشان میدهد که حقوق بشر در قاموس سیاست اروپایی، ابزاری تبلیغاتی برای فشار سیاسی است، نه یک اصل اخلاقی یا حقوقی. از همین رو، تروریستیخواندن سپاه را باید بخشی از یک نمایش رسانهای و سیاسی دانست که هدف اصلی آن، انحراف افکار عمومی از افول شدید جایگاه اروپا در نظام بینالملل است.
اروپا امروز نه در مهار بحرانهای جهانی نقش تعیینکنندهای دارد و نه در معادلات امنیتی منطقه غرب آسیا بازیگری اثرگذار محسوب میشود. حذف تدریجی اروپا از تصمیمسازیهای کلان، بهویژه در موضوعات حساس منطقهای، باعث شده است برخی پایتختهای اروپایی با اقدامات پر سر و صدا، اما کماثر، در پی بازتولید تصویری کاذب از قدرت و نفوذ خود باشند.
هزینههای راهبردی برای اروپا؛ از امنیت انرژی تا بیثباتی داخلی
نکته مهمی که وزیر امور خارجه بر آن تأکید کرده، پیامدهای مستقیم این تصمیم برای خود اروپاست. در شرایطی که اروپا بهشدت از یک جنگ تمامعیار در منطقه متأثر خواهد شد، از جمله در حوزه امنیت انرژی و افزایش شدید قیمتها، اتخاذ مواضع تنشزا عملاً برخلاف منافع راهبردی این قاره است.
اتحادیه اروپا با چنین تصمیماتی، نهتنها به کاهش تنش کمکی نمیکند، بلکه خود را در معرض تبعات اقتصادی، امنیتی و حتی اجتماعی قرار میدهد. تجربه بحران انرژی در سالهای اخیر نشان داده است که اروپا تا چه اندازه در برابر شوکهای منطقهای آسیبپذیر است و چگونه تصمیمات سیاسی نادرست میتواند مستقیماً زندگی شهروندان اروپایی را تحت تأثیر قرار دهد.
تروریستیخواندن سپاه پاسداران نه جایگاه از دسترفته اروپا را بازمیگرداند و نه برای آن اعتباری جدید خلق میکند. این اقدام، بیش از هر چیز سندی روشن از استیصال راهبردی، فقدان استقلال سیاسی و تداوم دنبالهروی از آمریکا و رژیم صهیونیستی است؛ مسیری که اگر ادامه یابد، شکاف میان اروپا و واقعیتهای نوین جهان را عمیقتر خواهد کرد.
انتهای پیام/
