انتخاب در مرز شرافت و وطن‌فروشی

به گزارش خبرگزاری آنا، عماد باقی را شاید امروزی‌ها کمتر بشناسند. یکی از پیشکسوتان و روزگاری از برند‌های مخالفت با جمهوری اسلامی بوده است. به اصطلاح افشاگری‌هایش در دوران اصلاحات و ماجرای قتل‌های زنجیره‌ای، اصرارش بر حمایت‌های قلمی و عملی از جریان آیت‌الله منتظری و نقد جمهوری اسلامی از موضع حقوق بشری؛ او را در مسیر و جایگاهی می‌نشانَد که باعث می‌شود در اغلب ایستگاه‌ها و بزنگا‌های تاریخی، با او اختلاف نظر و مرزبندی داشته باشیم.

او می‌توانست سال‌ها پیش وقتی شهر اینقدر شلوغ و پر از جوجه قورباغه‌های هفت تیرکش نبود، مثل شیرین عبادی با ژست حقوق بشری پناهنده شود، برود پای ثابت شبکه‌های ماهواره‌ای و کمپین‌های حقوق بشری ضد مردمش بشود. اما انتخابش این نبود. چرا؟ چون گِلَش متفاوت بود. می‌توانست به نام مبارزه با جمهوری اسلامی، پروژه وردارد و جیبش را پر کند. ولی نکرد.

مواضعش را مدام رصد می‌کنیم، به خصوص از بعد ماجرای هفت اکتبر و نبرد دوازده روزه. شرافتش در مرزبندی با دشمنِ خارجیِ متجاوز و محکوم کردن او، باقی ماندنش بر دشمنی با نجاستی به نام اسرائیل، و محکوم کردن اپوزیسیون انگلیِ آویزان که دارند برای دشمن و بمباران خاک ایران آغوش باز می‌کنند ستودنی است.

آقای باقی! مرحبا به آزادگی‌ات.