شب سیزدهم رجب، آغاز آمرزش و میلاد عدالت/ هزار شهر در بهشت فردوس با خواندن یک نماز!

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، با حلول ماه پربرکت رجب، نسیم رحمت و مغفرت الهی در جان مؤمنان می‌وزد. این ماه در میان ماه‌های قمری از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است؛ چراکه در روایات، رجب «ماه خدا»، شعبان «ماه پیامبر (ص)» و رمضان «ماه امت» نامیده شده‌اند. رجب فرصتی است برای شست‌وشوی دل از غبار گناه و نزدیک شدن به سرچشمه‌ی لطف پروردگار.

یکی از اعمالی که در احادیث برای این ماه بسیار مورد سفارش قرار گرفته، روزه‌داری است. پیامبر گرامی اسلام (ص) فرموده‌اند: هر کس تنها یک روز از رجب را روزه بگیرد، خشنودی عظیم خدا را به دست آورده و در‌های آتش جهنم به روی او بسته می‌شود. همچنین روزه‌ سه روزِ پنجشنبه، جمعه و شنبه در این ماه، از ثواب فراوانی برخوردار است و در روایات با پاداش‌های بزرگ الهی همراه دانسته شده است.

اما برای کسانی که توان روزه‌داری ندارند نیز در‌های فیض بسته نیست. در سخن پیامبر اکرم (ص) آمده است که: کسی که در این ماه روزه نمی‌گیرد، هر روز صد مرتبه تسبیحات «سُبْحانَ اللهِ الْجَلیلِ، سُبْحانَ مَنْ لا یَنْبَغِى التَّسْبیحُ اِلاَّ لَهُ، سُبْحانَ الاَْعَزِّ الاَْکْرَمِ، سُبْحانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّةَ وَهُوَ لَهُ اَهْلٌ» را بر زبان آورد، تا پاداش روزه‌ آن روز را دریافت کند. همچنین خواندن اذکار استغفار و توحید در طول ماه رجب، نوری در دل و آمرزشی برای گناهان به همراه دارد. از جمله فرموده‌اند: هر کس صد مرتبه بگوید «أَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذِی لا إلهَ إِلاّ هُوَ، وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ» و در پایان صدقه‌ای دهد، مشمول رحمت و مغفرت خدا می‌شود و هر کس آن را ۴۰۰ مرتبه بگوید، پاداش شهیدان نصیبش خواهد شد.

در روایت دیگری آمده است: کسی که در ماه رجب، صبح و شام هفتاد مرتبه «أاَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَ أَتُوبُ اِلَیْهِ» را بگوید و پس از آن دعا کند «أَللّهُمَّ اغْفِرْ لی وَ تُبْ عَلَىَّ»، اگر در همان ماه از دنیا برود، خداوند از او خشنود خواهد بود.

از سویی، «سید بن طاووس» در کتاب «اقبال» خواندن مکرر سوره «قل هو الله احد» را در این ماه از با فضیلت‌ترین اعمال دانسته است؛ تا آنجا که پیامبر اکرم (ص) فرمودند: کسی که با نیت خالص ده هزار بار این سوره را در رجب تلاوت کند، در قیامت پاک و آمرزیده محشور می‌شود و بشارت بهشت به او داده خواهد شد.

اعمال شب و روز سیزدهم رجب؛ آغاز «ایام‌البیض» و ولادت امیرالمؤمنین (ع)

شب سیزدهم رجب، نخستین شب از «لیالی بیض» است و جایگاهی ممتاز دارد. از امام صادق (ع) نقل شده است که خداوند به امت پیامبر (ص) سه ماه ارزشمند عطا کرد: رجب، شعبان و رمضان؛ و سه شب پربرکت به نام شب‌های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم که در امت‌های پیشین سابقه نداشته است.

در روایتی از پیامبر اکرم (ص) آمده است که هرکس در شب سیزدهم ماه رجب، ده رکعت نماز به‌جا آورد، چنان‌ که در رکعت نخست سوره‌های حمد و عادیات را یک بار بخواند و در رکعت دوم سوره‌های حمد و تکاثر را و سایر رکعات را نیز به همین ترتیب ادامه دهد، خداوند متعال همه‌ گناهان او را خواهد بخشید. حال اگر آن شخص، پیش‌تر در زمره‌ عاق والدین بوده باشد، خداوند از او خشنود می‌شود. فرشتگان نکیر و منکر به او نزدیک نمی‌شوند و ترسی بر دلش نمی‌نشیند. در قیامت، او همانند برقی تندرو از صراط می‌گذرد، نامه‌ اعمالش به دست راستش داده می‌شود و ترازوی اعمال نیکش سنگین می‌شود و در پایان، پاداشی بی‌مانند نصیبش می‌شود.

همچنین در روایات آمده است، هر کس در این سه شب نماز‌هایی با سوره‌های مبارکه‌ «یس»، «ملک» و «توحید» بجا آورد، تمام فضیلت این سه ماه را درک کرده و تمامی گناهانش، جز شرک بخشوده خواهد شد. در شب سیزدهم دو رکعت، در شب چهاردهم چهار رکعت و در شب پانزدهم شش رکعت با همین کیفیت اقامه می‌شود.

اما روز سیزدهم رجب از قداست ویژه‌ای برخوردار است؛ چرا که این روز سالروز میلاد با سعادت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه‌السلام است؛ آن هم در خانه‌ کعبه که افتخاری بی‌مانند برای ایشان است.

روزه‌داری در این روز و دو روز بعد از آن، ثواب فراوانی دارد و بر اساس سنت، کسانی که قصد دارند عمل «امّ داوود» را انجام دهند، باید این سه روز را روزه بگیرند.

در آستانه‌ این میلاد نورانی و شب‌های پر فیض رجب، دل‌ها آماده‌ زمزمه‌ی ذکر و استغفارند. فرصتی که شاید بار دیگر نصیبمان نشود؛ ماهی که هر «ذکر» در آن، پلی است میان زمینِ توبه و آسمانِ رحمت.