خانه امن، پشت دروازه شوش

Ali Ahmadvandدر جایی حوالی میدان شوش،پشت دیوارهای بلند و یخ زده از نگاه سرد ساکنانش ، بانوانی زندگی می کنند که سرنوشت پشتشان را به خاک مالیده است و حالا کنج این خانه امن تمام بی پناهی هایشان را فراموش یا برای چند ساعتی رها می کنند. آن ها زیر این سقف که انتخاب هیچ کدامشان نبوده و نیست ،معاشرت می کنند، سریال های شبانه را دنبال می کنند، خودشان را جلوی آینه های کوچک و جیبی شان برانداز می کنند، بچه هایشان را بزرگ می کنند،می خندند ،گریه می کنند و حسرت می کشند. از چهره هایشان معلوم نیست چند ساله اند، روز های بی پناهی خط های عمیقی روی صورت هایشان انداخته است. آرزو و رویابافی برایشان رنگ باخته و تنها امیدی که هنوز در دل تک و توک آن ها زنده است شاید این باشد که روزی خودشان صاحب خانه و زندگی شوند. زن های کارتن خواب الزاما اعتیاد ندارند بعضی هایشان تا به حال لب به سیگار هم نزده اند اما جایی برای زندگی ندارند و تعداد زیادی از آن ها را هم اعتیاد از پا انداخته است.