پیشنهاد سردبیر
آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شاخه زیتون در دست، انگشت روی ماشه؛ دکترین جدید تهران

پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا

چرا نسخه «فشار حداکثری» دیگر در تهران شفا نمی‌دهد؟

خطای محاسباتی در اتاق‌های فکر واشنگتن

«بیگانه» بلا تار در موزه هنرهای معاصر تهران

فیلم «بیگانه» از بخش فیلم‌ها و احساس‌ها (مروری بر سینمای بلا تار)، روز یکشنبه 15 آذر ماه ساعت 17 در سالن سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران به نمایش در می‌آید.

به گزارش گروه فرهنگی آنا و به نقل از روابط عمومی موزه هنرهای معاصر تهران؛ دومین فیلم از بخش فیلم‌ها و احساس‌ها (مروری بر سینمای بلا تار) فیلم «بیگانه» محصول سال 1981 به مدت 120 دقیقه به زبان اصلی و با زیرنویس فارسی، روز یکشنبه 15 آذرماه ساعت 17 در سینما تک موزه هنرهای معاصر تهران به نمایش در می آید.


«بیگانه» به بهترین شکل جایگاه و کیفیت،این دومین ساخته‌ی بلند کارنامه‌ بلا تار را آشکار می‌کند؛ با این حال چگونه می‌توان فیلمی در ظاهر متفاوت، بیگانه و بیرون ایستاده از کارنامه‌ این فیلم‌ساز سرسخت مجارستانی را به‌ویژه در نسبت با فیلم‌های متأخر وی به درون یک کلیت واحد و منسجم کشاند و آن‌را تبیین کرد؟ این امر مشخصاً با در نظر آوردن بسیاری از ویژگی‌های زیبایی‌شناسانه‌ «بیگانه»، خطیر می‌نماید؛ فیلمی که بدون پیگیری روایتی روشن، با بهره‌گیری و تأکید بر کلوزآپ (در قیاس با سَبک آشنایِ تار با آن لانگ شات‌های شناخته‌شده)، استفاده از رنگ و دیالوگ‌محور بودن فیلم گویی یکسره جدا و بسیار دور از جهان وی قرار دارد.


«بیگانه» مشخصاً کورئوگرافی چهره‌هاست و واژگان؛ حرکت از چهره‌ای به چهره‌ای دیگر، از حالت و ژست سیمایی به حالت و ژست سیمایی دیگر؛ رفت‌وبرگشت، غلتیدن، چرخش واژه‌ای در پی واژه‌ای دیگر که به مانند پایکوبی‌ها و رقص‌هایِ شادمانه‌ی فیلم است، رقص و شادمانی‌ای که هنوز به آن «نقطه‌ پیش از پایانِ» فیلم‌های بعدی نرسیده‌اند؛ در «بیگانه» این شادمانی گویی تنها نیروی پایداری در برابر وضعیت [اجتماعی] بدشگون است حال آن‌که بعدتر در فیلم‌های بلا تار مشاهده می‌کنیم که رقص نیز درون لعن و ناگزیری وضعیت شومِ کیهانی بیش‌تر به حرکت‌هایی از سر ملال و رخوت می‌ماند.


انتهای پیام/

ارسال نظر