شکست پروژه فرسایش امنیتی در جغرافیای انسجام
بازخوانی اقتدار ملی در بیانات رهبر انقلاب
نسخههای نئولیبرالی در جزایر امن تکنوکراتها؛
شاهنامه بزرگترین سد در برابر هجوم بیگانگان است
مهناز صفایی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری آنا در هشتگرد درباره «پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت مقام فردوسی» اظهار کرد: زبان، رمز هویت ملی و آیینه فرهنگ و فرهنگ مایه ارجمندی و بقای یک ملیت است.
وی افزود: تبعات تاریخیِ زبان فارسی نشان میدهد که پس از سقوط کاخ شاهنشاهی ساسانیان، زبان عربی به مدت دو قرن بهعنوان زبان اداری و رسمی جایگزین زبان فارسی میانه در سراسر ایران شد تا اینکه در دوران سامانیان، زبان فارسی پس از وقفهای 200ساله به اوج غِنا، کمال و استقلال خود دستیافت و مبنای زبان رسمی و اداری و سپس ادبی و علمی قرار گرفت.
عضو هیئت علمی و استادیار رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد هشتگرد گفت: زبان فارسی، در خامه حکیم ابوالقاسم فردوسی طریق کمال سپرد و مایه وحدت ملی ایرانیان شد. چنانچه، شاهنامه نبود روایات آن بهمثابه بسیاری از کتب تاریخی ناخوانده باقی میماند.
صفایی با درباره دانته، شاعر و معمار زبان ایتالیایی، بیان کرد: مشابه همین حرکت عظیم در«کمدی الهی» دانته به وقوع پیوست. کتاب بینظیری که سبب تثبیت گویش توسکانی(Toscana) و زبان رسمی ایتالیا شد. چنانچه این کتاب عظیم توسط دانته سروده نمیشد، چهبسا امروز زبان پرونسال(گویش فرانسوی سواحل مدیترانه) بهعنوان زبان رسمی ایتالیا به شمار میآمد.
وی تصریح کرد: حکیم ابوالقاسم فردوسی، 400سال پیش از دانته با سرودن شاهنامه سبب احیای تاریخ، فرهنگ و زبان فارسی و تثبیت آن و مایه همبستگی فکری و فرهنگی میان نسلهای پس از خود شد. این کتاب از خزائن لغت و گنجینههای فصاحت زبان ایرانی و بزرگترین سد در برابر هجوم بیگانگان است.
عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد هشتگرد اظهار کرد: فردوسی، ابرمرد تاریخِ ایران، حماسه ملی ایران و یادبود شکوهمندی گذشته را در کتابی چون شاهنامه فرو چکاند و نام خود را بر تارک فرهنگ، زبان و ادب ایران جاودان کرد. شاید بتوان زیباترین تعریف از این اثر سترگ را با شعر گلرخسار صفی اِوا، مادر ملت تاجیک، بیان کرد که میگوید:
شاهنامه وطن است / وطن بیمرگی / آری! آری! / شاهنامه وطن است / وطنی کز من و تو نتوانند به شمشیر و به تزویر ربودن.
صفایی افزود: حکیم فردوسی، با بهرهمندی از پایگاه اجتماعی خانواده و امکانات مادی 30سال از عمر خویش را برای احیا و اعتلای زبان فارسی صرف سرودن شاهنامه کرد. چنانکه خود میگوید: بسی رنج بردم بدین سال سی/عجم زنده کردم بدین پارسی
وی درباره سالهای پایانی عمر حکیم فردوسی گفت: این شاعر بزرگ در نهایت فقر و تنگدستی دیده از جهان فروبست. چنانکه در کولاکِ برف و سرما نه هیزمی داشت تا بدان خود را گرم کند نه غذایی تا از گرسنگی رهایی یابد: نماندم نمکسود و هیزم نه جو/ نه چیزی پدیدست تا جو درو
استادیار رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد هشتگرد بیان کرد: گرچه پایان زندگانی بر حکیم طوس خوش نبود، لیکن شاهنامه فردوسی تا ابد برای ایرانیان خوشایند است.
انتهای پیام/4121/
انتهای پیام/
