وداع بی‌پایان

این روزها نام خیابان «کشوردوست» را بیش از گذشته می‌شنویم؛ معبری که ابتدای آن به خیابان جمهوری اسلامی گره می‌خورد و در انتها به حسینیه امام خمینی(ره) می‌رسد. خیابانی که روزگاری برای بسیاری از مردم این سرزمین، طنین خوش «دیدار» داشت؛ صفی مشتاق و بلند که آمدن‌شان از سر شوق زیارت رهبرشان بود. اما روایت این خیابان، از بامداد ۹ اسفند ۱۴۰۴ متفاوت شد. از همان لحظه‌ای که خبر بمباران محل استقرار امام محبوب انقلاب اسلامی توسط ارتش‌های متجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، چونان زلزله‌ای بر دل شهر نشست. از آن ساعت سیاه، جغرافیای خیابان کشوردوست دگرگون شد. آنچه در میان این دریای مرکب و دیوار بیش‌تر توجه را جلب می‌کند، جملات عذرخواهی و طلب حلالیت است. شهروندانی که برای قصور یا حرف‌های ناآگاهانه گذشته، اینک از رهبر شهیدشان بر دیوار خیابان نزدیک به محل شهادت ایشان طلب بخشش می‌کنند...