جنگ ایران چگونه متحدان آمریکا را به بحران سیاسی کشاند

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از تارنمای سی‌ان‌ان، رهبران جهانی مخالف حمله آمریکا-اسرائیل به ایران، اکنون میان خشم دونالد ترامپ از عدم همراهی در جنگ و مخالفت افکار عمومی کشورشان با این اقدام، گرفتار شده‌اند. این جنگ که «جنگ آنها نیست»، اما کابوسی سیاسی و اقتصادی برایشان شده است.

بر اساس این گزارش، رهبرانی که پیشتر تلاش می‌کردند با رئیس‌جمهوری آمریکا کنار بیایند، اکنون جرات انتقاد یافته و در پی فاصله‌گیری از او هستند. این اقدام نه تنها ناشی از نارضایتی از سیاست خارجی آمریکا، بلکه به دلیل فشار‌های ناشی از جنگ است که معیشت مردم و آینده سیاسی دولت‌های آنها را تهدید می‌کند. حتی رهبرانی که در دوره دوم ترامپ سعی در تاثیرگذاری بر او داشتند، اکنون به تحقیر‌های او واکنش نشان می‌دهند.

جارجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، حملات ترامپ به پاپ را «غیرقابل قبول» خواند. کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، که رابطه وی با ترامپ به دلیل جنگ تیره شده، از پرداخت بالاتر قبوض انرژی توسط مردم بریتانیا به دلیل اقدامات ترامپ ابراز خستگی کرد.

رهبران اروپایی در حال واکنش به پیامد‌های جنگی هستند که کنترلی بر آن ندارند. پیش‌بینی صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد که رشد اقتصادی جهان در سال ۲۰۲۶ به ۲.۵ درصد کاهش خواهد یافت که این رقم در مقایسه با ۳.۴ درصد در سال ۲۰۲۵، «نامطلوب» ارزیابی شده است. کشور‌هایی که به نفت و گاز خاورمیانه وابسته‌اند، ممکن است بیش از سایرین آسیب ببینند. پیش‌بینی رشد اقتصادی بریتانیا برای سال ۲۰۲۶ از ۱.۳ درصد به ۰.۸ درصد کاهش یافته که برای دولت استارمر «فاجعه‌بار» توصیف شده است. ژاپن نیز به دلیل وابستگی به انرژی خاورمیانه و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل تحت فشار قرار گرفته است.

این گزارش یادآور می‌شود که حتی پیش از جنگ با ایران، ترامپ در بسیاری از کشور‌های متحد نامحبوب بود و نظرسنجی‌های گذشته نشانگر تایید پایین عملکرد او در بیش از ۱۲ کشور بوده است. این گسست، ائتلاف‌هایی را که به قدرت آمریکا افزوده بود، تهدید می‌کند. دشمنی ترامپ با ناتو نیز تضمین‌های دفاع جمعی آن را زیر سوال برده است.

کاخ سفید تحت ریاست ترامپ، استفاده یک‌جانبه از قدرت آمریکا را بهترین راه حفاظت از منافع این کشور دانسته و ناتو را نه یک ائتلاف دفاعی، بلکه ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود می‌بیند. او تحمل کمی نسبت به متحدانی دارد که حاضر به پیوستن به جنگ‌های او نیستند، در حالی که پیوستن به این جنگ از نظر سیاسی برای بسیاری از رهبران متحد ناممکن است؛ چرا که افکار عمومی جنگ علیه ایران را اقدامی بی‌پروا و ناقض حقوق بین‌الملل می‌دانند.

بی‌توجهی ترامپ به تلفات سنگین متحدان در جنگ‌های گذشته، تنفر رای‌دهندگان آنها را تشدید کرده است. پیش‌بینی‌های صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد جنگ علیه ایران نه تنها یک بحران خارجی، بلکه تهدیدی داخلی و سیاسی برای دولت‌های متحد محسوب می‌شود. این وضعیت، همراه با افزایش خصومت میان رهبران متحد و رئیس‌جمهور آمریکا، همراهی با ترامپ را برای آنها پرریسک کرده است.

ملونی، که از نظر ایدئولوژیک به ترامپ نزدیک است، خود را پل ارتباطی بین کاخ سفید و اروپا معرفی کرده بود، اما افزایش قیمت سوخت ناشی از جنگ، محبوبیت او را کاهش داده است. او همچنین مجبور شد حملات ترامپ به پاپ را محکوم کند، اقدامی که ممکن است سال‌ها تلاش دیپلماتیک او را بی‌اثر کند. ترامپ در مصاحبه‌ای با یک روزنامه ایتالیایی، ملونی را فردی «غیرقابل قبول» خواند.

این گزارش ادامه می‌دهد که رهبران کانادا نیز تجربه هدف قرار گرفتن در حملات لفظی ترامپ را دارند. مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، که پیروزی انتخاباتی‌اش بر پایه کارزار ضدترامپ بود، توانست با دو پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای، دولت اقلیت خود را به اکثریت تبدیل کند. او اعلام کرد که کانادایی قدرتمند و نیرومند خواهند ساخت. با این حال، محبوبیت او نیز با عواملی، چون پیامد‌های اقتصادی جنگ و تعرفه‌های آمریکا آزموده خواهد شد.

زمانی ترامپ قهرمان پوپولیست‌های اروپایی بود، اما نتایج انتخابات مجارستان که به ۱۶ سال حکومت ویکتور اوربان پایان داد، این تصور را تغییر داد.

دولت ترامپ به مشکلات سیاسی که سبک او برای رهبران متحد ایجاد می‌کند، توجه چندانی نداشته است. ترامپ در راهبرد امنیت ملی خود، حمایت از گروه‌های پوپولیستی را بیان کرده است. او معتقد است در خارج از آمریکا محبوب است و قدرت این کشور باعث شده «هراس‌آورتر و محترم‌تر» باشد.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، تلاش کرد اثر جنگ ایران بر کشور‌های غیر درگیر را کم‌اهمیت جلوه دهد. رهبران اروپایی ممکن است اکنون صریح‌تر از ترامپ انتقاد کنند، اما دامنه مانورشان محدود است؛ ضعف قدرت نظامی آنها نقطه ضعفشان در روابط با آمریکاست. ترامپ با اشاره به عدم حضور کشتی‌های متحدان برای باز کردن تنگه هرمز، به نقطه حساسی اشاره کرد؛ بسیاری از کشور‌های ناتو توانایی عملی اجرای چنین ماموریتی را ندارند. طرح احتمال خروج ترامپ از ناتو، به او «برگ بزرگی» می‌دهد، زیرا افزایش چشمگیر هزینه‌های نظامی می‌تواند دولت‌ها را بی‌ثبات کند.

بنابراین، هرچند رهبران اروپایی برای حفظ آینده سیاسی خود از ترامپ فاصله می‌گیرند، نمی‌توانند ریسک گسست کامل از آمریکا را بپذیرند. هرچه رئیس‌جمهوری آمریکا بیشتر بر پیوستن آنان به جنگی نامحبوب پافشاری کند، فضای سیاسی کمتری برای کمک به پایان‌دادن به آن باقی می‌ماند.