مردمی با فرهنگ چند هزار ساله به آسانی از پا درنمیآیند
به گزارش خبرگزاری آنا، محمود پوروهاب؛ شاعر و نویسنده کودک و نوجوان در گفتوگو با روابط عمومی و امور بینالملل خانه کتاب و ادبیات ایران ضمن محکوم کردن حملات آمریکایی_صهیونیستی علیه ایران بر لزوم توجه به کودکان در جریان این حملات تاکید کرد و گفت: مخاطبان کودک و نوجوان در شرایط بحرانی بیش از همیشه به منابعی برای آرامش نیاز دارند. در چنین دورههایی خواندن شعر و داستان بهویژه آثاری با مضامین امید، استقامت و پایداری واقعاً میتواند موثر باشد. این آثار هم اوقات فراغت آنها را پُر میکند و هم به آنها آرامش روحی میدهد.
نویسنده کتاب «آوازهای روشن» ادامه داد: اگر دوره مشروطیت یا دورانهای پیش از آن را نگاه کنید، شعر همیشه یکی از رسانههای مهم مردم بوده و مخاطبان گستردهای داشته است. اکنون هم همین ظرفیت وجود دارد. ما یک گروه از شاعران کودک و نوجوان داریم که اعضای آن مرتب شعرهای تازهای درباره ایران و آینده میگویند. شعرهایی که میتواند بسیار تأثیرگذار باشد.
پوروهاب با بیان اینکه معمولاً در دورههای احساسی آثار شتابزده زیاد تولید میشود، گفت: طبیعتاً در چنین زمانهایی آثار احساسی و فوری بیشتر دیده میشود و شاید کارکرد عمیق و ماندگاری نداشته باشد. شاعر یا نویسنده هم تحت فشار زمانه است و تمرکز لازم را ندارد؛ بنابراین حجم زیادی کار هیجانی تولید میشود. با این حال در میان این آثار کارهای بسیار خوب و تأملبرانگیز هم پیدا میشود. من چند شعر از شاعران دیدم که بسیار زیبا و خوشساخت بودند. این نمونهها نشان میدهد که حتی در شرایط احساسی هم میتوان آثار جدی و ارزشمند خلق کرد.
شاعر کتاب «شعرهای رودخانه» به نقش رسانهها برای انتشار اشعار شاعران در جریان جنگ رمضان اشاره کرد و گفت: رسانه ملی باید نقش فعالتری در انتشار این آثار داشته باشد. در شرایط کنونی امکان سریع چاپ کتاب نیست و باید فرآیند طولانی برای انتشار کتاب طی کرد. اما رسانهها بهخصوص شبکههای فرهنگی مثل شبکه چهار سیما میتواند شاعران و هنرمندان را دعوت کنند تا شعرهای تازهشان درباره وطن و پایداری مردم یا درباره شهدا را بخوانند. شعر کوتاه است و زمان زیادی نمیگیرد. پخش صدای شاعر یا اجرای یک شعر تازه میتواند تأثیر عمیقی بگذارد. متأسفانه این ظرفیت هنوز آنطور که باید به کار گرفته نشده است.
پوروهاب همچنین به نقش پشتوانه فرهنگ غنی ایران در شرایط امروز کشور اشاره کرد و ادامه داد: ما دو لایه حافظه تاریخی داریم. یک لایه پیش از اسلام با نمونه شاخصی مثل شاهنامه فردوسی که همهاش درباره حماسه، وطندوستی و فداکاری است. فردوسی در شاهنامه گفته است: «چو ایران نباشد تن من مباد/ در این بوم و بر زنده یک تن مباد/ همه روی یکسر به جنگ آوریم/ همه سر به سر تن به کشتن دهیم/ به از آنکه کشور به دشمن دهیم».
وی افزود: یک لایه پس از اسلام که آموزههای دینیمان در ماه رمضان با محوریت امام علی (ع) و در ماه محرم با محوریت عاشورا مفهوم ایثار و شهادت را برجسته کردهاند. این دو حافظه در کنار هم در ذهن مردم ایران شکل گرفته و همین پیوند فرهنگی است که ملت را سرپا نگه داشته است. بچههای ما از کودکی با این شعرها و روایتها بزرگ شدهاند. ملتی که چنین نگاهی دارد و شهادت را عالیترین درجه افتخار، وطندوستی و پاسداری از آبوخاک را وظیفه خود میداند شکستناپذیر است. مردمی با فرهنگِ چند هزار ساله و ریشههای عمیق به این آسانی از پا درنمیآیند.
نویسنده کتاب «صدای زلال بلال» اضافه کرد: ما آثار عظیم و ماندگاری داریم. از شاهنامه و مثنوی مولانا گرفته تا حافظ، سعدی، تاریخ بیهقی، تاریخ طبری، قابوسنامه و بسیاری آثار دیگر. همین پشتوانه باعث شده فرهنگ ما در برابر تحولات تاریخی حفظ شود. در یکی از کتابهای اسلامی ندوشن خواندم: ایرانیای از دانشمند مصری پرسید چرا پس از پیروزی اعراب بر شما و ورود اسلام، زبان و فرهنگ گذشتهتان تقریباً از بین رفت، اما ایرانیان همچنان زبان و آداب و رسوم خود را حفظ کردند؟ او پاسخ داده بود: «چون شما شاهنامه داشتید و ما نداشتیم.» این جمله حقیقت بزرگی را نشان میدهد.
محمود پوروهاب در پایان گفت: همیشه در هر زمانهای دنکیشوتهایی هستند که خود را پهلوان میدانند، اما در واقع «پهلوانپنبه»اند و گاه دیگران را هم آزار میدهند. یکی از آنها نیز همین ترامپ است. این شعر حافظ «عرض خود میبری و زحمت ما میداری» حکایت همین افراد ابله و دنکیشوت است. امیدوارم خدا آنها را نابود کند.
انتهای پیام/
