ایران حاضر |
از نانو تا پهپاد؛ دستاوردهایی که موازنه قدرت در غرب آسیا را تغییر داد
در گفتوگو با آنا اعلام شد
«خواب» چالشی میان واقعیت و رویا برای مخاطب
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، امین کردبچه چنگی : فیلم «خواب» روایت زندگی مجتبی الوندی است، مردی که میان تعهدات روزمره، محدودیتهای جسمی و وسوسههای ذهنی گرفتار شده است. مجتبی با بیماری دیابت و دغدغه فرزندآوری، در زندگی واقعی خود حس ناتوانی و محدودیت دارد، اما در خواب به دنیایی پناه میبرد که برایش شیرین و جذاب است و تجربهای متفاوت از بیداری ارائه میدهد.
او به رغم پایبندی مذهبی، نمیتواند از حضور زنی که در خواب میبیند بیتفاوت بماند، زن ناشناختهای که اصرار دارد همسر اوست و به تدریج حسها و کشمکشهای درونی مجتبی را آشکار میکند.
مجتبی در خواب خود پناه میجوید و حقیقت زندگی را به چالش میکشد
مجتبی خواب را به عنوان پناهگاهی برای فرار از فشارهای زندگی روزمره میبیند. او با اینکه زنی را که در خواب میبیند نمیشناسد، نسبت به او حس خوبی دارد و همین حضور خیالانگیز، جذابیت و درگیری ذهنی شخصیت را شکل میدهد. علاقه به خواب، به مرور به مسئلهای پیچیده تبدیل میشود که بین لذت و وسوسه، تعهدات اخلاقی و مذهبی، و اضطرابهای روانی او نوسان ایجاد میکند.
رابطه او با پروانه تضاد میان بیداری و توهم را آشکار میکند
رابطه مجتبی با همسرش پروانه عادی و روزمره است و هیچ جلوه ویژه عاشقانهای ندارد، اما حضور آهو در خواب، تضاد میان واقعیت و خیال را تقویت میکند. جرقههای خشم و تنش میان مجتبی و پروانه به واسطه اسم بردن آهو در خواب روشن میشود و شخصیت مجتبی به عنوان فردی درگیر تعارضهای درونی، مخاطب را در وضعیت ۵۰۵۰ قرار میدهد؛ شخصیتی که نمیتوان او را کاملاً خوب یا بد دانست.
آهو حضور احساسات سرکوبشده مجتبی را نمایان میسازد
آهو نماد آرزوها و کمالات بالقوهای است که مجتبی در زندگی واقعی از آن محروم است. او حضور زن کامل و آرمانی را در ذهن مجتبی نمایان میکند، اما تعهدات مذهبی و محدودیتهای زندگی واقعی، او را از پذیرفتن این آرزوها بازمیدارد.
قاببندی و رنگبندی فیلم در سکانسهای حضور آهو، با نورپردازی روحانی و فضای شاعرانه، مخاطب را به تجربه حضور ذهنی و احساسی مجتبی میکشاند و در عین حال زمینه برای کمدی و تراژدی ذهنی او فراهم میکند.
ایمان و تعهد مذهبی شخصیت، با وسوسههای ذهنی مقابله میکند
مجتبی در خلوت خود گریه میکند، نوحه میخواند و سعی میکند باور مذهبیاش را تقویت کند. با وجود وسوسههای ذهنی و حضور آهو، او تلاش میکند تعهد خود را حفظ کند. این تعارض میان ایمان و وسوسه، شخصیت او را محکم و در عین حال درگیر نشان میدهد و مخاطب با فردی مواجه است که حتی تحت فشار روانی، اصول اخلاقی و مذهبی خود را جدی میگیرد.
دوگانگی میان آرزوهای فرزندآوری و محدودیتهای جسمی مجتبی شکل میگیرد
علیرغم بیماری دیابت، عشق به فرزندآوری در مجتبی پررنگ است و این لایه عاطفی شخصیت او را انسانی و قابل همذاتپنداری میکند. ترس از انتقال بیماری به فرزند، بهانهای برای خودداری از بچهدار شدن است اما در نهایت انگیزههای عاطفی و آرزوهای انسانی مجتبی غالب میشوند و مخاطب با یک شخصیت چندلایه مواجه میشود.
مرز بین خواب و بیداری در طول فیلم به تدریج کمرنگ میشود
فیلم در ابتدا با تفاوتهای بصری مشخص بین خواب و بیداری، مخاطب را هدایت میکند، اما به مرور این مرزها محو میشوند و تجربه ذهنی مجتبی به یک جریان سیال و روانشناختی تبدیل میگردد. این تغییر در روایت تصویری، تنش و سردرگمی شخصیت را به بیننده منتقل میکند و ماهیت خوابهای او را برای مخاطب مبهم و پیچیده میسازد.
تحریک آهو، نقطه اوج درام را برجسته میکند و مخاطب را در تعلیق نگه میدارد
وقتی حضور آهو، پروانه را تهدید میکند، اوج تعارض دراماتیک رخ میدهد. مجتبی مجبور میشود بین عشق خیالانگیز و تعهدات واقعی زندگی خود تصمیم بگیرد و این تقابل، کشش درام و تنش روانی فیلم را افزایش میدهد. قتل نمادین و مواجهه او با واقعیت، نشان میدهد که مرز میان خیال و واقعیت در ذهن مجتبی آسیبپذیر و شکننده است.
همکاران و فضای اداری فشار روزمره و بحرانهای اجتماعی را بازتاب میدهند
همکاران مجتبی در اداره، با بهرهبرداری از خوابهای او، فشار و بحرانهای اداری را نمایان میکنند. آنها سرگرمی و خنده خود را در پیشبرد ناآرامیهای روانی مجتبی میبینند و این وضعیت، بخشی از نقد اجتماعی فیلم به محیطهای کاری و روزمرگیهای شهری است.
ظهور بچه در پایان فیلم، مرز خیال و واقعیت را به چالش میکشد
در سکانس پایانی، بچهای که مجتبی در آغوش دارد، نشاندهنده اوج پیچیدگی ذهنی و تعارض میان خیال و واقعیت است. این نماد، مخاطب را با سؤالهایی درباره مشروعیت تصورات و محدودیتهای روانی شخصیت مواجه میکند و پایان باز فیلم، امکان تفسیرهای متعدد و فلسفی را فراهم میآورد.
«خواب» با ترکیب تراژدی و کمدی، نگاه متفاوتی به زندگی روزمره ارائه میدهد
فیلم با پرداختی روانشناختی و بصری به زندگی روزمره، بافتی طنزآلود و در عین حال تراژیک به شخصیت و محیط میبخشد. ترکیب رویا، ایمان مذهبی، تعارضات عاطفی و فشارهای اجتماعی، «خواب» را به اثری قابل تأمل برای مخاطب عام و خاص تبدیل میکند و جای چنین روایتهایی را در سینمای ایران پررنگ میسازد.
انتهای پیام/
