سند رسمی مهندسی آشوبها از سوی سازمان منافقین منتشر شد
شکست پروژه ارتباطات سایه در اغتشاشات اخیر
اروپا و درد ناشنوایی مزمن!
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، پارلمان اروپا «ممنوعیت ورود دیپلماتهای ایرانی به اماکن وابسته به این نهاد» را تصویب کرد و این تصمیم در حالی اتخاذ شد که پیش از آن، ریاست این پارلمان، فارغ از هرگونه موشکافی در تحولات این روزهای ایران و بدون اشاره به رویکرد متوازن و عادلانه تهران مبنی بر جدا کردن صف اعتراض از اغتشاش، آنچه در کف خیابانهای کشورمان رخ میدهد را یک جنبش آزادیخواهانه توصیف کرده بود.
اینجا در ایران، دستگاه دیپلماسی، ارائه تصویر درست از آنچه طی این ۱۳ روز گذشت را وظیفه خود میداند و شاید برای همین است که روز دوشنبه 22 دی، در دیدار «سیدعباس عراقچی» وزیر خارجه با نمایندگان خارجی مقیم ایران، فیلمی به نمایش درآمد که حاوی صحنههای درگیری عناصر مسلح آموزشدیده با نیروهای حافظ امنیت ایران بود.
البته تلاش ایران به همین جا ختم نمیشود و سفرای ایران در تماس نزدیک با طرفهای اروپایی هستند و سعی میکنند در تعامل با آنها واقعیت امر را نشان دهند.
با این حال مسئله این است که آیا آنها ازجمله نمایندگان تروئیکای اروپایی شامل انگلیس، فرانسه و آلمان میخواهند واقعیت را ببینند یا خیر؟
پاسخ به این سوال، با توجه به رویکرد طرف مقابل طی بیش از دو هفتهای که از ناآرامیهای ایران میگذرد، چندان دشوار نیست.
موعظه یا لاپوشانی کمکاری اروپا؟
یک نمونه روشن از این رویکرد قابل پیشبینی به اظهارات روز گذشته «فردریش مرتس» صدراعظم آلمان باز میگردد که با ادعای سرکوب معترضان، این را نشانه ضعف حکومت ایران عنوان کرده بود.
البته نیازی به معرفی مرتس برای مخاطب ایرانی نداریم، اما برای اینکه حق مطلب را ادا کرده باشیم، او همان کسی است که وقتی رژیم صهیونیستی به ایران حمله و جمعی از دانشمندان، فرماندهان نظامی و مردم بیدفاع را به شهادت رساند، در دفاع از عملکرد «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر این رژیم گفت: او به جای همه ما «کارهای کثیف» را انجام میدهد!
اکنون باید پرسید چگونه مردی که کشتار زن و کودک بیدفاع ایرانی را «کار کثیف لازمالجرا» تلقی میکند، ادعای دفاع از حق و حقوق معترضان ایرانی را دارد و به نظام جمهوری اسلامی درس حکومتداری میدهد؟
روز گذشته، «اسماعیل بقائی» سخنگوی وزارت خارجه ایران در نشست خبری هفتگی، در توصیف اینکه چرا اروپاییها چنین رفتاری را در پیش گرفتهاند؛ گفت: برای اینکه در التهاب و دروغ پردزایهایی که صورت گرفته بدمند و بر فشارهایی که قبلا از طریق تحریم یا تهدید ایجاد کرده بودند، بیفزایند.
نکته جالب این است که وقتی نتانیاهو، نزدیک به ۷۰ هزار غیرنظامی را با ادعای پاکسازی غزه و مبارزه با حماس کشت، اروپاییها به فکر موعظه نبودند، اما وقتی نوبت به ایران و نوع واکنش در برخورد با اخلالگران امنیت میشود، ژست مدافعان حقوق بشر را میگیرند؟
به نظر میآید که سران اروپا و به ویژه تروئیکا به دنبال آن هستند که کمکاری خود در غزه را با چنگ انداختن به استانداردهای دوگانه و واکنش نامتناسب به تحولات ایران جبران کنند! اگر اسم این کار ریاکاری نیست، پس چه واژهای برای توصیف آن باید به کار برد؟
انگلیس و سیاست تعامل مستقیم با تهران
این ریاکاری در رابطه با دولت لندن به گونهای دیگر رخ مینماید. انگلیس در طول همه فراز و فرودهای تاریخی تلاش کرده تا رابطه دیپلماتیک با ایران را حفظ کند.
در برهه کوتاهی که «دیوید کامرون» وزیر خارجه دولت انگلیس بود، در پاسخ به سوال یکی از نمایندگان پارلمان این کشور که پرسیده بود «چرا رابطه با ایران را قطع نمیکنید؟» به سادگی جواب داد: چون ترجیح میدهم بیواسطه و هر وقت که لازم شد، گوشی تلفن را بردارم و خودم با آن سوی خط -که آن زمان (شهید) حسین امیرعبداللهیان بود- صحبت کنم.
شاید با آگاهی از اهمیت رویکرد «تعامل مستقیم با تهران» است که روز گذشته، در واکنش به ۲ بار تعرض عناصر ضدانقلاب به سفارت کشورمان در لندن و بی حرمتی به پرچم ایران، عراقچی در تماس تلفنی با «آیوت کوپر» همتای انگلیسی به او هشدار داد: اگر بریتانیا نتواند به وظیفه خود برای حفاظت از نمایندگیهای دیپلماتیک عمل کند، ایران چارهای جز بررسی تخلیه پرسنل خود نخواهد داشت.
در ادامه همین رویکرد کج دار و مریز که از سویی ریشه در سیاست خارجی واقعگرایانه انگلیس دارد و از سوی دیگر بر مدار عداوت با ایران اسلامی میچرخد؛ شاهد این هستیم که «جاناتان رینولدز» وزیر تجارت و بازرگانی این کشور تأکید میکند که لندن هرگز سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران را تحریم نخواهد کرد.
با این حال، او همزمان از بررسی راههای حمایت از اغتشاشات در ایران سخن میگوید!
قصه ما با ریاکاری انگلیس سر دراز دارد ازجمله میزبانی این کشور از «ایران اینترنشنال» که به وضوح در حمایت از رضا پهلوی، مردم ایران را به شورش خیابانی دعوت میکند و این نکتهای است که عراقچی در تماس تلفنی با همتای انگلیسی به آن اشاره کرد.
عراقچی در پیامی که بعد از گفت و گوی تلفنی با کوپر منتشر کرد؛ گفت: من از بریتانیا خواستم تا از مداخله در امور داخلی ایران، ازجمله با ادامه عدم اقدام علیه تروریستهای مورد حمایت اسرائیل که خود را به عنوان سازمانهای خبری معرفی میکنند، خودداری کند. وزارت ارتباطات انگلیس قوانین و مقررات روشنی بر علیه تحریک خشونت و تمجید از تروریسم دارد. دولت بریتانیا باید حداقل قوانین داخلی خود را رعایت کند.
حد انتظار ایران؟
به هر حال، ریاکاری اروپا در قبال ایران از پشت گوش انداختن تعهدات برجامی تا طفره رفتن از محکوم کردن تجاوز به سایتهای هستهای کشورمان و در نهایت ادعای فعال کردن اسنپبک برای انداختن اهرم فشار اقتصادی روی دوش ملت ایران، مسئله جدیدی نیست و حالا هم تعجب نمیکنیم چنانچه مواضعشان در قبال ناآرامیهای اخیر اینگونه ناعادلانه باشد.
با این حال، این رویکرد جفا به ملت ایران و معترضان مسالمتجویی است که صرفاً برای بیان خواستههای مشروع صنفی خود اعتراض کردند و بعد با مداخله بیگانه اعتراضاتشان مصادره و به خشونت کشیده شد.
فیالحال، آنگونه که سخنگوی وزارت خارجه میگوید مراتب اعتراض ایران به صورت کتبی به طرفهای اروپایی اعلام و در مراجع بینالمللی مسئولیت آنها گوشزد شده است.
با این همه، انتظار نداریم که آنها گوش شنوایی برای شنود حقیقت داشته باشند.
انتهای پیام/
