گفتاردرمانی بیفایده ترامپ
یه گزارش خبرگزاری آنا له نقل از پایگاه خبری هیل، اظهارات اخیر دونالد ترامپ مبنی بر کسب محبوبیت «واقعی» ۶۴ درصد، تنها یک بار دیگر، شکاف عمیق میان تصویرسازی ایدهآل خود از افکار عمومی و دادههای میدانی نظرسنجیها را به نمایش گذاشت. در حالی که میانگین نظرسنجیهای معتبر عددی نزدیک به ۴۴ درصد را نشان میدهد، اصرار ترامپ بر این آمار اغراقآمیز، در بستری از ناکامیهای انتخاباتی اخیر دموکراتها در رقابتهای ۲۰۲۵ و چالشهای حقوقی متعدد، بیش از آنکه نشاندهنده قدرت باشد، نمادی از یک «گفتاردرمانی» سیاسی است که کارایی خود را از دست داده است. این پدیده، هسته اصلی چالش سیاسی ترامپ در این دوره محسوب میشود.
ترامپ در فضایی مجازی، تصویری از یک اقتصاد آرمانی را ترسیم میکند؛ مرزهای مستحکم، تورم صفر، و اقتصادی در حد "A++++++" در دولت دومش! این لفاظیها مستقیماً با نگرانیهای شهروندان در مورد افزایش نرخها و گزارشهای شغلی ضعیفتر در مقایسه با دوران اوج، در تضاد است. او بخش عمدهای از مشکلات فعلی را به دولت بایدن نسبت میدهد، اما این شیوه تمرکز بر گذشته، توانایی او در متقاعدسازی مردم به تغییرات سیاستی در آینده را محدود کرده است. به نظر میرسد که ترامپ سیاستهای خود را به جای ارائه مستند، صرفاً با ادعای "بزرگترین، بهترین و شگفتانگیزترین بودن" به رأیدهندگان قالب میکند.
مهمتر از ادعای اعداد، لحن غالب کمپین ترامپ است که از سوی تحلیلگران داخلی نیز مورد نقد قرار گرفته است. کارل روو، استراتژیست جمهوریخواه، به درستی اشاره میکند که ممکن است آمریکاییها از «کمپین انتقامجویانه و لفاظیهای توهینآمیز» او خسته شده باشند. وقتی یک کاندیدا بر لفاظیهای تهاجمی و شخصی تمرکز میکند، جذابیت خود را برای بخش میانی جامعه از دست میدهد. این خستگی تنها در میان منتقدان خارجی نیست؛ اختلافات اخیر با چهرههایی مانند مارجوری تیلور گرین و چالشها در تصویب نقشههای انتخاباتی در ایالتهایی مانند ایندیانا، نشان میدهد که این رویکرد برای حفظ اتحاد کامل درون حزبی نیز کارایی سابق را ندارد.
ادعای محبوبیت ۶۴ درصدی، تلاشی برای تلقین یک موفقیت بزرگ در مواجهه با واقعیتهای سیاسی و پروندههای دشوار (از جمله پرونده اپستین) است. اما همانطور که روو استدلال میکند، مردم در حال شنیدن «حرفهای توهینآمیز یا بیرحمانه» هستند و دیگر به سادگی زیر بار این «اغراق» نمیروند. در این برهه، گفتاردرمانی ترامپ، با تکیه بر بزرگنمایی دستاوردهای گذشته و تهدیدهای آینده، به نظر میرسد که در برابر واقعیتهای سیاسی کنونی، ناکارآمد و بیفایده شده است. این ناتوانی در تطبیق گفتار با انتظارات فعلی، اصلیترین مانع او در تبدیل شور انتخاباتی به حمایت عمومی پایدار است.
انتهای پیام/
