بیش از 680 هزار نفر از اتباع خارجی تحت پوشش سوادآموزی قرار گرفته‌اند

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری آنا، علی باقرزاده در همایش ماهانه توسعه و عدالت آموزشی که در دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد، اظهارکرد: سواد عبارت از توانایی خواندن و نوشتن متون فارسی و حساب کردن در حد چهارعمل اصلی و روخوانی قرآن، در حد دوره سواد آموزی یا سوم ابتدایی است.

رئیس سازمان نهضت سواد آموزی، به روش‌های شمارش افراد بی‌سواد در کشور اشاره و تصریح کرد: تا سال 1390 مبنای شمارش افراد بی‌سواد در کشور نتایج سرشماری بود که بنا به دلایلی مانند خود اظهاری و عدم دسترسی به اطلاعات اسمی افراد، جای خود را به استفاده از آمارهای ثبتی در این زمینه داد و در حال حاضر نیز طرح ملی سوادسنجی در دستور کار نهضت سواد آموزی قرار دارد.

وی به آموزش سواد به اتباع خارجی اشاره کرد و افزود: در سال 1394 نزدیک به 25 هزار نفر از اتباع سواد آموزی از خدمات سواد آموزی بهره مند شده‌اند که بیش از 78 درصد آنان زن و 22 درصد مرد بودند.

باقرزاده خاطرنشان کرد: جمهوری اسلامی ایران در طول سال های 1363 تا 1390 حدود 1.8 میلیارد دلار، بیش از 680 هزار نفر از اتباع خارجی و به خصوص افغانی را تحت پوشش قرارداده و درصد باسوادی آن‌ها را از حدود 6 درصد به 62 درصد رسانده است.

رئیس سازمان نهضت سواد آموزی، به میزان همکاری و تعامل نهاد‌های بین المللی نیز در این زمینه پرداخت و افزود: کمک‌های نهادهای بین المللی برای سواد آموزی اتباع بیگانه بطور میانگین در طول سال های اجرای برنامه کمتر از 5 درصد منابعی است که دولت جمهوری اسلامی اختصاص داده است.

وی با بیان این که در طول سال های 90 تا 94، تعداد 52 هزار و 351 نفر از اتباع خارجی تحت پوشش فعالیت‌های سواد آموزی قرار گرفته‌اند، افزود: برای آموزش آنها بیش از 26.2 میلیارد تومان هزینه شده است.حدود 6 درصد هزینه‌ها را کمیساریای عالی پناهندگان تامین کرده است.

باقرزاده افزود: دولت تدبیر و امید در مصوبه اسفند سال93، سازمان نهضت سواد آموزی را موظف کرد بخشی از اعتبارات خود را برای آموزش اتباع خارجی هزینه کند.

رئیس سازمان نهضت سواد آموزی، چالش‌ها و موانع موجود در سواد آموزی اتباع خارجی را در چند محور مانند فقدان پایگاه اطلاعاتی دقیق از مشخصات اتباع بی‌سواد و کم سواد، کافی نبودن حمایت‌های بین المللی از آموزش اتباع خارجی، مقررات موجود و محدود کردن آموزش اتباع به استان‌هایی خاص، محدودیت در تولید محتوای آموزشی متناسب با نیازها و ویژگی‌های زبانی، محدودیت منابع مالی در تامین هزینه‌های آموزشی دسته بندی کرد.