کارمند پیشکسوت دانشگاه آزاد اسلامی جهرم: باید با جان و دل از دانشگاه مراقبت و حفاظت کنیم

خطوط برجسته پیشانی‌اش، خنده‌هایش، صحبت‌های شیرین‌اش و نگاه‌های خیره‌اش، همه بوی دانشگاه می‌دهد. دست‌های گرم و صمیمی‌اش خبر از قریب به 30سال کار و تلاش می‌دهد. حدود 30سال است که تلخ و شیرین دانشگاه را به دوش کشیده است.

اسمش جلیل کارگر معروف به آقاجلیل؛ با موتورش نامه برده و نامه آورده است. از این بانک به آن بانک و از این اداره به آن اداره و از این اتاق به آن اتاق. آنچه هست توسعه علمی دانشگاه آزاد اسلامی که اکنون برای خودش درخت تنومندی شده است بر دوش آقاجلیل ما و امثال اوست.

در باران و سرما، در آفتاب گرم جهرم و شعله خرماپزانش رفته و آمده، عرق ریخته و سوخته و ساخته و در زمستان سرما دیده و سرما خورده است تا دانشگاه به این مرحله رسیده است. به مرحله ای که اکنون بیش از 70 عضو هیات علمی و بیش از 100 کارمند و هزاران دانشجو دارد. به مرحله ای که فارغ التحصیلانش حالا برای خودشان کسی شده اند و در تمام کشور چرخ توسعه را می چرخانند.

از جلیل کارگر خواستیم که پای صحبتهایش بنشینیم و میهمان خاطراتش شویم و بگوید کجا بودیم و اکنون به کجا رسیده ایم. دانشگاهی که خیلی ها آن را تحسین کرده اند و البته حسودان دانا و نادانی هم دارد.

* لطفا خودتان را معرفی کنید؟

(بعد از سلام به رهبر فرزانه انقلاب و درود بر شهیدان انقلاب اسلامی و شهدای مدافع حرم)

-این جانب جلیل کارگر به عنوان اولین کارمند دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم که از روز 67/4/1 به عنوان نامه رسان در این واحد دانشگاهی مشغول به کار شدم .

* از آغاز و تاسیس دانشگاه بگویید؟

- دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم کار خود را از همین تاریخ در یک ساختمان اجاره ای با 2 اتاق و یک حال و یک پذیرایی آغاز کرد. مالک ساختمان آقای موسویان بود که به منظور کمک به دانشگاه به مدت یک سال اجاره ای نگرفت تا به دانشگاه کمک شود و در همان سال در تاریخ 67/6/14 دانشگاه به طور رسمی تاسیس شد.

آن موقع مرحوم دکتر علی شهبازی رئیس و حاج خلیل صحرائیان معاون اداری مالی بود و در همین تاریخ در جلسه باشکوهی که از طرف فرمانداری جهرم در دانشگاه علوم پزشکی جهرم برگزار شد و با حضور دکتر جاسبی و دکتر محمدحسن شجاعی فرد و دکتر کریم زارع و همه روسای ادارات و نهادها و امام جمعه فقید جهرم آیت الله مرحوم سیدحسین آیت اللهی برگزار شد، آقای شهبازی به عنوان اولین رئیس واحد جهرم حکم خود را از آقای جاسبی دریافت کرد.

* اوایل کار دانشگاه چه مشکلاتی وجود داشت؟

- بنده در این مدت سختی های زیادی کشیدم. ابتدا مسئول تدارکات بودم و مسئول خرید و کارهای دیگر. وقتی وارد ساختمان آقای موسویان شدیم فقط یک میز و دو صندلی بود و اگر میهمانی می آمد، صندلی نداشتیم. یادم می آید که در یکی از روزها برای رئیس میهمان آمد و چون صندلی نبود به آنها گفتم که ابتدای کار دانشگاه است و چون افراد خیّری بودند، گفتم که به دانشگاه کمک کنند که یکی از آنها فورا مرا به مغازه آقای ابتهاج برد و گفتند ایشان می آیند و هر تعداد صندلی خواستند به او بدهید و من 30صندلی و 2میز گرفتم و با یک ماشین آنها را آوردم. روزی دیگر 2نفر از خیّران که در کویت و قطر ساکن بودند، گفتند ما می خواهیم کمک کنیم.

در این زمان دستگاه فتوکپی و 2 عدد یخچال و ضبط و جارو برقی نیازمند بودیم. بعد از چندماه ماشینی پر از وسایل آمد و تجهیزاتی را که خواسته بودیم و نیاز داشتیم تمام و کمال تحویل دادند، این گونه بود که دانشگاه کم کم با کمک مسئولان و خیران شکل گرفت.

من خودم دفتری داشتم و در شهر می گشتم و دانشگاه را به مردم معرفی می کردم و کمکهای خیران را جمع می کردم و در آن می نوشتم و در نماز جمعه مردم 100هزار تومان در آن زمان کمک کردند که به حساب دانشگاه واریز شد و بنده مورد تشویق قرار گرفتم.

پس از مدتی کلاس ها قرار بود که با 150 دانشجو در مدرسه راهنمایی تشکیل شود. من و مهدی کارگر که از کارکنان اولیه دانشگاه بود هر کدام‌مان یک دوچرخه داشتیم و دانشگاه 300صندلی خریده بود و از آنجایی که مدرسه نزدیک مغازه ای بود که از آنجا صندلی خریداری شده بود ما به خاطر صرفه جویی در هزینه های دانشگاه و اینکه هزینه کرایه در آن شرایط بر دانشگاه تحمیل نشود در طول یک هفته تمام 300صندلی را با دوچرخه هایمان جابه‌جا کردیم تا اینکه ساختمان اصلی دانشگاه در طول 2 سال با سختی های فراوان ساخته شد.

در این 2 سال هر وقت آجر و سیمان می آمد ما خودمان تخلیه می کردیم و حتی رئیس دانشگاه تا پاسی از شب دیوارهای سیمانی را آب می داد. کار اداری ما از 7 صبح تا 11 شب بود و کار جهادی پیش می رفت و کارکنان زیادی تلاش کردند از جمله خود مرحوم دکتر شهبازی و مهدی کارگر و حاج خلیل صحرائیان و دیگر عزیزان.

* الان که دانشگاه به اوج پیشرفت خود رسیده چه احساسی داری؟

- من دانشگاه را به عنوان خانه خودم حساب می کنم و لذت می برم درست مثل اینکه انسان به فرزند خود نگاه کند و کیف کند. به کسانی که بعضی وقتها از کمبودها و مشکلات شکایت می کنند می گویم که با تلاش و پشتکار می شود مشکلات را حل کرد و قدر این سرمایه و امکانات را بدانید چرا که دانشگاه خانه دوم ماست و باید با جان و دل از آن مراقبت و حفاظت کنیم.