ادعای دموکراسی در بستر انکار صدای مخالفان/ هر کسی من را قبول ندارد، اعتقادی به دموکراسی ندارد!

به گزارش خبرگزاری آنا، در حالی که کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶ به عنوان یکی از مهم‌ترین رویداد‌های جهانی دیپلماتیک برگزارشد، حضور رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه سابق ایران، بار دیگر چهره‌ای متناقض از این چهره اپوزیسیون را به نمایش گذاشت. پهلوی که در میان تجمعات هوادارانش نه تنها بر لزوم تغییر نظام و حتی اقدام نظامی علیه مردم ایران تأکید کرد، بلکه در پاسخ به سؤالات انتقادی، اعتقاد واقعی خود به دموکراسی را زیر سؤال برد و هرگونه مخالفت با خود را ضد دموکراتیک خواند. این رویکرد، که ریشه در سنت استبدادی خاندان پهلوی دارد، نشان‌دهنده عدم تحمل صدای مخالف و تلاش برای تحمیل دیدگاه‌های شخصی بر جنبش‌های مردمی است.

بر اساس گزارش‌های رسانه‌های بین‌المللی، رضا پهلوی در پنل گفت‌و‌گو با کریستین امانپور، مجری شبکه سی‌ان‌ان، و در پاسخ به سؤال یک خبرنگار بی‌بی‌سی در حاشیه کنفرانس، صراحتاً اظهار داشت: هر کسی من را قبول ندارد، اعتقادی به دموکراسی ندارد!  این اظهارنظر، که بلافاصله با واکنش‌های گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مستقل رو‌به‌رو شد، نه تنها تناقضی آشکار با ادعا‌های مکرر پهلوی مبنی بر حمایت از گذار دموکراتیک ایجاد می‌کند، بلکه یادآور دوران پدرش است؛ زمانی که رژیم پهلوی با سرکوب احزاب، مطبوعات و فعالان مدنی، هرگونه انتقاد را به خیانت یا ضدیت با پیشرفت متهم می‌کرد.

کارشناسان این سخنان را نشانه‌ای از مصادره به مطلوب جنبش‌های اعتراضی ایران می‌دانند. وعده‌های توخالی دموکراسی پیش از قدرت‌گیری، که پس از آن به "من و من" تبدیل می‌شود. یکی از کاربران در شبکه ایکس نوشت: کسی که نقد را ضد دموکراسی می‌داند، در آرزوی سلطنت است نه آزادی.

همچنین، عزت‌الله ضرغامی، وزیر پیشین میراث فرهنگی و گردشگری، به حضور پهلوی در مونیخ، بر جنبه‌های نمادین این رویداد تأکید دارد. ضرغامی در پستی در ایکس نوشت: پدرش را به کنفرانس تهران راه ندادند، که اشاره‌ای تلخ به سابقه خانوادگی پهلوی‌ها در انزوای دیپلماتیک است. این انتقاد، در کنار مقاله‌ای در روزنامه پراویدنس ژورنال آمریکا، که پهلوی را "نماینده واقعی ایران نمی‌داند"، بر این نکته صحه می‌گذارد که تلاش‌های پهلوی برای رهبری، بیش از آنکه بر پایه اجماع مردمی باشد، بر پایه حمایت‌های خارجی و لابی‌گری‌های غربی استوار است. سناتور آمریکایی لیندزی گراهام نیز در گفت‌وگویی در کنفرانس، گزینه پهلوی را به صراحت رد کرد و گفت: نه، او گزینه ما نیست. 

در نهایت، این رویداد مونیخ نه تنها پنجره‌ای به تناقض‌های رضا پهلوی گشود، بلکه یادآوری کرد که دموکراسی واقعی، شنیدن صدای همه مخالفان از جمله منتقدان خود رهبر ادعایی را می‌طلبد. در حالی که جمهوری اسلامی ایران بر اصول مردم‌سالاری دینی و مشارکت گسترده تأکید دارد، چنین نمایش‌هایی از سوی اپوزیسیون خارج‌نشین، تنها بر عمق بحران‌های هویتی و ایدئولوژیک آنها افزوده است.