۴ نکته درباره مستند «پیکار با پیکر»/ با من از تاریخ سخن بگو

به  گزارش  خبرنگار خبرگزاری آنا، «پیکار با پیکر» ساخته آرش اسحاقی اثری است که باید آن را با مکث و تامل دید، فیلمی که بیننده‌اش را به اندیشه وا می‌دارد و به تدبر درباره تاریخ، نقل قول‌ها و دیدگاه‌ها دعوت می‌کند.

۱) «پیکار با پیکر» شبیه بسیاری از مستند‌هایی که این روز‌ها تولید می‌شود نیست، از پس پژوهشی طولانی و در بخش خصوصی تولید شده است. فیلمی که گویی تار و پودش با صبر و حوصله و درنگ پیوند دارد، پس طبیعی است که تماشا و درکش از جنس شکیبایی، سکوت و دقت باشد. راوی فیلمِ آرش اسحاقی، مجسمه (پیکر) است که مسیری طولانی به اندازه تاریخ را برای بیننده بازگو می‌کند، در قاب‌هایی با حرکت‌های نرم، موسیقی به اندازه و مکث‌های پرشمار. همه چیز با آهنگی آرام پیش می‌رود و تماشاگر باید با این ضرباهنگ همراه شود و گرنه فیلم را از دست می‌دهد.

۲) «پیکار با پیکر» فیلمی با مصرف روز نیست، می‌تواند بار‌ها دیده و تحلیل شود. اثری است که جای خالی پژوهش درباره مجسمه سازی در ایران پیش و پس از اسلام را پر می‌کند، فیلم بیش از ۵۰ دقیقه است، اما اطلاعات آن فراوان است، پس باید این فیلم را چند بار دید تا جزئیات را به خاطر سپرد، با این همه حتی در بار نخست، وجاهت و وزن آن است که دوستدارانش را همراه می‌کند.

۳) «پیکار با پیکر» متن و گفتاری دلنشین و منحصر‌به‌فرد دارد. متنی که علاوه بر ارائه اطلاعات، آهنگین و زیبا و گاه کنایی است. نثری پالوده که عمق حقیقتی را که فیلم به آن اشاره دارد، منعکس می‌کند. آرش اسحاقی به عنوان گوینده، اشرافی شایسته تحسین و رشک برانگیز بر زبان دارد، متن با توجه به ادبیات هر دوره، بدون آنکه شالوده اصلی تغییر کند، عوض می‌شود. اجرای فیلمساز-گوینده از متن، برگ برنده دیگر فیلم است. صدایی که از رمق نمی‌افتد و تا انتها، درست و شیواست.

۴) «پیکار با پیکر» مثل اغلب آثاری که درباره تاریخ ایران ساخته می‌شوند، ما را دچار حیرت و اندوه می‌کند. گویی ما همچون پیکر (راوی) درگیر شکست‌ها و پیروزی‌ها می‌شویم، در آتش می‌سوزیم، زنده به گور می‌شویم و با بارقه‌ای از امید دوباره به میدان آمده، مقابل دیدگان دیگران، رخ می‌نماییم. اما پایان این قصه، که مملو از نادانی و بدبینی است، خوش نیست. پیکرها، با وجود آنکه بخشی از تاریخ، هنر و هویت ما هستند، در تنهایی و فراموشی به حاشیه رانده می‌شوند.

مستند «پیکار با پیکر» ساخته آرش اسحاقی در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مستند ایران «سینماحقیقت» روی پرده رفت.