نامی بالاتر از کشتی فرنگی؛ از نشان شجاعت و آقای خاص شدن در ایران تا قمارِ آخر در آذربایجان

به گزارش خبرگزاری آنا، سرانجام عکسی از محمد بنا زیر پرچم آذربایجان منتشر شد، درحالیکه یک بار سال گذشته و یک بار هم مقطع حاضر برای قبول مسئولیت در این کشور، به باکو رفته و با فدراسیون این کشور وارد مذاکره شد. او حالا در همان مسیری قرار گرفته که پیش از این خیلی‌ها را بابتش زیر سوال برده بود.

***
به لحاظ حرفه‌ای، تردیدی نیست که او کار اشتبا‌هی نکرده، حق اوست که انتخاب کند، حق اوست که حتی در ۶۷ سالگی مسئولیت بپذیرد و به لحاظ شایستگی نیز قطعا تردیدی نیست که او یکی از بهترین‌هاست و به نوعی شاید بهترین. آقای خاصی که از سال ۲۰۰۵ افتخارات زیادی را برای کشتی فرنگی ایران به ارمغان آورد. کشتی فرنگی کشورمان را که در مسیر پیشرفت بود را به مدال‌های رنگارنگ رساند و در المپیک ۲۰۱۲ لندن، تیمش معجزه کرد و در کشتی‌ای که همه افتخاراتش را تا آن وقت در رشته آزاد داشت و این رشته هم هرگز دو طلایش در یک المپیک به عدد سه نرسیده بود را در انگلیس به ۳ طلا رساند.

کشتی فرنگی در زمان او، از کشتی آزاد ایران پیشی گرفت. هر دوره دست پر از مسابقه برگشت و به مدال گرفتن و افتخارآفرینی عادت کرد.

از آن طرف هم البته، محمد بنا که پیش از سرمربیگری تیم ملی ایران، صرفا نایب‌قهرمان سابق کشتی فرنگی جهان بود که در مربیگری رزومه‌ای نداشت، از خارج برگشت و اینجا به او فرصت کار داده و «آقای خاص» شد.

به همان قدری که لیاقتش را داشت، احترام دید و مورد تقدیر قرار گرفت. آقای خاص صاحب بالاترین نشان کشور، «نشان شجاعت» شد. هر بار و همیشه، قدر و قیمتی یافت در خور. با هر فدراسیونی که کار کرد، همه چیز درنهایت طبق روالی که او خواست پیش رفت. 

او ساخت، به نام او هم برداشت شد و نامش به واقع بالاتر از کشتی فرنگی ایران قرار گرفت. اسم او صدر بود و پس از آن، کشتی فرنگی ایران. 

بعد از آنکه سال ۲۰۲۲ تیمش در بلگراد روی سکوی جهانی نرفت، خودش در گروه واتس‌اپی از کشتی‌گیران خداحافظی کرد و به نظر می‌رسید این پایان عمر مربیگری محمد بنا باشد، اما او اکنون در مسیری تازه قدم گذاشته است؛ قمار آخر.

***
حسن رنگرز انتخاب فدراسیونِ علیرضا دبیر برای جایگزینی محمد بنا بود. کسی که سال ۲۰۰۵ و بعد از انتخاب محمد بنا برای اولین بار به عنوان سرمربی تیم ملی ایران، در پی مبارزه انتخابی برگزار نشده با حمید سوریان –قهرمان وقتِ جوانان جهان- به دوران حرفه‌ای‌اش خاتمه داد، آن هم در اوج جوانی و کارآمدی.

فنی‌ترین کشتی‌گیر سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ جهان، بعد از آنکه حمید سوریان جای او را در تیم ملی ایران را گرفت، می‌توانست یک وزن بالاتر به کارش ادامه دهد؛ اما... پرونده سال ۲۰۰۵ خیلی سال است که بسته شده و موضوعی خاک خورده است و این بار حسن رنگرز جای محمد بنا را در رأس تیم ملی ایران گرفت و سال ۲۰۲۳ تیمی که یک سال قبل، چهارم جهان شده بود دوباره به سکوی جهانی برگشت و سال ۲۰۲۴ هم در المپیک پاریس نتیجه‌ای فوق‌العاده کسب کرد.

هرچند تیم رنگرز به رکورد سه طلای سال ۲۰۱۲ تیم بنا نرسید، اما در پاریس سه فینالیست داشت که از آن، دو طلای سعید اسماعیلی و محمدهادی ساروی و نقره علیرضا مُهمدی درآمد و امین میرزازاده هم با برنزی که گرفت، برای اولین بار کشتی فرنگی ایران را در ادوار المپیک صاحب ۴ مدال کرد.

سال ۲۰۲۵ هم تیم حسن رنگرز بهترین نتیجه ممکن را به دست آورد و با اختلاف دو برابری نسبت به نزدیکترین حریفش – آذربایجان- مقتدرانه قهرمان جهان شد. یک مربی خوب رفت و یک مربی خوبِ دیگر هدایت تیم ملی ایران را پذیرفت تا کشتی فرنگی ایران همچنان در مسیر افتخار باقی نگه بماند.

هرچند که به نظر می‌رسید از سال ۲۰۲۲ به این طرف، دوران بازنشستگی محمد بنا استارت خورده، اما او و آذربایجان وارد مذاکره شدند و درنهایت، بنا به عنوان سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی این کشور انتخاب شد.

اینکه بنا نزدیک‌ترین رقیب ایران را برای فعالیت دوباره انتخاب کرده، محل بحث نیست. این انتخاب اوست و حالا باید در منامه ۲۰۲۶، شاهد تقابل افکار دو مربی ایرانی در رأس دو تیم مدعی کشتی فرنگی جهان باشیم. چیزی که محل سوال و ابهام است، اظهارات قبلی محمد بنا، در مورد کسانی است که در خارج از کشور فعالیت کرده‌اند. خصوصا جمله معروفش بعد از طلایی که علی ارسلان برای تیم ملی صربستان گرفت؛ کشتی‌گیری که مغضوبِ او بوده و در ایران هرگز راه به تیم ملی باز نکرد، اما در همان سالِ اول پیوستنش به صربستان، طلای جهانی را در ۷۲ کیلوگرم به دست آورد و محمد بنا در واکنش به این اتفاق گفت که طلایی ارزش دارد که زیر پرچم باشد و حالا او قرار است زیر پرچم کشور دیگری مدال بگیرد و اتفاقا رقیب اصلی این تیم هم، پرچم همان کشوری است که قبلا بنا در موردش زیاد صحبت کرده و نسبت به آن عِرق و تعصب خاصی نشان می‌داد.

مربی‌ای که قبلا صباح شریعتی را بابت پیوستن به تیم ملی آذربایجان شماتت کرده و گفته بود «در مورد ایرانی‌ها با من صحبت کنید!» حالا همان ایرانی‌است که زیر پرچم همان آذربایجان، می‌گوید: «از اینکه اینجا هستم و چنین مسئولیت بزرگی را بر عهده دارم، بسیار خوشحالم.»

فصلِ آخر مربیگری محمد بنا، چه یک ساله باشد و تمدید نشود و چه تا المپیک ۲۰۲۸ ادامه پیدا کند، قطعا قمار بزرگی است.

کسی که در ایران به همه چیز رسید، همانطور که شایستگی‌اش را داشت، مورد احترام بسیار قرار گرفت، همانطور که خودش و کارنامه‌اش قابل احترام بود؛ اینجا یک مربی متعصب لقب گرفت و «آقای خاص» شد.

اگر تیمش نتیجه بگیرد، طبعا از تیم ملی فرنگی ایران عبور کرده است، و اگر نتیجه نگیرد، برای تقابل با کشتی ایران، انتخابش آذربایجان بوده که نزدیک‌ترین رقیب به کشتی فرنگی کشورمان بوده است.