از نخستوزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیهای برای «هیچ»
پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا
خطای محاسباتی در اتاقهای فکر واشنگتن
جبلی در گفتوگو با آنا:
چهلسالگی مرور هویتی مبتنی بر اخلاق، امانتداری، عدالت و امید است
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا از نجفآباد، فرید نعیمی، رئیس دانشگاه آزاد اسلامی واحد جامع مستقل نجفآباد، در آیین نکوداشت چهلمین سال تأسیس این دانشگاه، ضمن خوشامدگویی به میهمانان، پیامی را قرائت کرد تا در کوتاهترین زمان ممکن، حس خود را نسبت به دانشگاه و مسیر طیشده منتقل نماید.
وی در این پیام اظهار داشت: بسم الله الرحمن الرحیم. اساتید ارجمند، همکاران گرامی، میهمانان محترم و پیشکسوتان عزیزی که امروز با حضورشان به این مراسم اعتبار بخشیدید، به ویژه جناب آقای دکتر سعادت بزرگوار، رئیس و مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی نجفآباد، به همراه اعضای محترم هیئترئیسه آن زمان دانشگاه آزاد اسلامی نجفآباد.
امروز گرد هم نیامدهایم تا فقط عددی را جشن بگیریم. ۴۰ سالگی یک دانشگاه تنها امر زمان نیست؛ مرور یک هویت است. هویتی که با تصمیمها، ایستادگیها، سختیها و امید انسانهایی شکل گرفت که در روزهای آغازین، مسیر آسانی پیش رویشان نبود. ما امروز اینجا ایستادهایم نه فقط به پشتوانه ساختمانها و امکانات، بلکه به احترام انسانهایی که ایستادند، ساختند و باور داشتند.
دانشگاه آزاد اسلامی نجفآباد در شرایطی آغاز شد که منابع محدود بود، امکانات اندک بود و حجم مسئولیت بسیار سنگین؛ اما آنچه فراوان بود، اخلاق، تعهد و احساس مسئولیت بود. مدیریت دانشگاه در سالهای آغازین بر پایه امانتداری استوار بود. حساسیت نسبت به بیتالمال یک توصیه نبود، یک شیوه زندگی مدیریتی بود. هیچ هزینهای کوچک شمرده نمیشد و هیچ امضایی بدون دقت و پاسخگویی انجام نمیگرفت.
در کنار این دقت، عدالت و کرامت انسانی جایگاه ویژهای داشت. انضباط وجود داشت، اما حرمت انسانها حفظ میشد. قاطعیت بود، اما آبروی همکاران هرگز قربانی فرایندهای اداری نمیشد. دانشگاه در آن سالها یک نهاد آموزشی نبود، یک خانواده بود. مدیریت در بین کارکنان، در شادی و غم آنها شریک بودند و باور داشت که انسان با احترام، بهتر و عمیقتر کار میکند. تشویق به موقع، توجه به معیشت، برنامههای جمعی و تقویت روحیه، همه اینها نشانه این نگاه انسانی بود.
در عین حال، کار جهادی و پیشدستی در خدمت به دانشجو و جامعه یک اصل جدی محسوب میشد. کارها را باید قبل از آنکه به مشکل برخورد میکرد، حل میشد. مدیریت جلوتر از مسئله حرکت میکرد، نه پشت آن. و شاید مهمترین ویژگی آن دوران، امید به آینده بود. در روزهایی که پولی نبود، اما ایمان بود؛ باور به اینکه این دانشگاه ساخته خواهد شد، رشتهها راهاندازی خواهد شد و این مجموعه به جایگاهی اثرگذار خواهد رسید. دانشگاه پیش از آنکه در زمین ساخته شود، در ذهن و باور مدیرانش ساخته شده بود.
امروز پس از گذشت ۴۰ سال، شرایط تغییر کرده است. دانشگاه بزرگتر شده، امکانات گستردهتر شده و نقش دانشگاه در جامعه پیچیدهتر و حساستر شده؛ اما یک نکته تغییر نکرده است: مسئولیت ما نسبت به این امانت. ما وارث صرفاً ساختمانهای این مجموعه نیستیم؛ ما وارث یک فرهنگ دانشگاهداری هستیم. فرهنگی که بر اخلاق، عدالت، سختکوشی و امید استوار بود.
و اکنون اجازه بدهید نگاهی به آینده داشته باشیم. امروز ما فقط در اداره روزمره یک دانشگاه تصمیم نمیگیریم؛ ما در حال طراحی آیندهای هستیم که ثمره تلاش دیروز و امروز خواهد بود. در افق ۳۰ ساله تا سال ۱۴۳۰، دانشگاه آزاد اسلامی نجفآباد خود را متعهد میداند که در شکلگیری اولین دانششهر ایران نقش محوری ایفا کند. دانششهری که حلقه وصل علم و فرهنگ و تجارت و زندگی باشد. در این آینده، دانشگاه محدود به کلاس و دانشکده نخواهد بود، بلکه در متن زندگی مردم، در کنار صنعت و در خدمت توسعه فرهنگی و اقتصادی جامعه حضور خواهد داشت.
اما این آینده صرفاً با اسناد و برنامهها ساخته نخواهد شد. این مسیر تنها با سبک رهبری و مدیریتی محقق میشود که ریشه در همان سالهای آغازین دارد: رهبری اخلاقمحور، امانتدار، پاسخگو، انسانمحور و امیدوار. همان روحیهای که با حداقل امکانات، حداکثر اثرگذاری ممکن را داشت، امروز نیز میتواند با ابزارهای جدید، آیندهای بزرگتر را رقم بزند.
خطاب من به همکاران عزیز و مخصوصاً همکارانی که در نسل امروز دانشگاه مشغول به فعالیت هستند: آینده دانشگاه را شما میسازید؛ با تصمیمهای روزمرهتان، با کیفیت کارتان و با میزان تعصبی که نسبت به این مجموعه دارید. ۴۰ سال بعد، نسل دیگری در همین جا گرد هم خواهند آمد. آنها در مورد ما قضاوت خواهند کرد و خواهند پرسید: شما با این دانشگاه چه کردید؟ امیدوارم پاسخ این پرسش، دانششهری باشد که با اخلاق ساخته میشود، با تلاش رشد میکند و با مدیریت درست به ثمر میرسد.
انتهای پیام/
