«اعتکاف» یک عبادت متفکرانه است/ پیشنهادی برای حضور اعتکاف اولیها در مساجد
حجتالاسلام علیرضا پناهیان در گفتوگو با خبرگزاری آنا با تأکید بر اهمیت آیین اعتکاف گفت: اعتکاف یک عبادت هوشمندانه، روشنفکرانه و متفکرانه است و کاملاً با روحیه مردم ایران، بهویژه جوانان، دانشآموزان و دانشجویان، تناسب دارد. طبیعی است که باید از این مراسم استقبال شود و آن را بهدرستی معرفی کرد.
وی افزود: برخی افراد ممکن است از این فرصت بیخبر باشند یا نسبت به آن غفلت داشته باشند؛ بنابراین لازم است زیباییها و عمق معنوی اعتکاف برای آنان تبیین و این عبادت بهدرستی تبلیغ شود. هرچند ظرفیت مساجد، بهویژه مساجد اصلی، محدود است و امکان پذیرش تعداد بیشتری وجود ندارد، اما این موضوع نباید مانع ترویج اعتکاف شود.
پناهیان با اشاره به محدودیت فضا در برخی مساجد اظهار کرد: پیشنهاد من این است که افرادی که در سالهای گذشته تجربه اعتکاف داشتهاند، در مساجدی که ظرفیت آنها تکمیل میشود، از علاقه شخصی خود بگذرند و فرصت را به کسانی بدهند که تاکنون این عبادت را تجربه نکردهاند. واقعاً هم میبینیم که ثبتنامها خیلی زود تکمیل میشود.
وی اعتکاف را نیازمند «غفلتزدایی» دانست و گفت: باید به جامعه یادآوری کنیم که اعتکاف چه گنجینه ارزشمندی است. برخی هنوز این تجربه را نداشتهاند و طبیعی است که میزان استقبال، در عین ارزشمند بودن، جای افزایش هم دارد. استقبال فعلی قابل تقدیر است، چرا که اعتکاف یک عبادت متفکرانه است و مردم ایران شایسته چنین عبادتی هستند.
این استاد حوزه علمیه تأکید کرد: ایران باید در اعتکاف سرآمد باشد؛ چرا که در میان کشورهای اسلامی، نمونهای با این گستردگی و کیفیت مانند ایران کمتر دیده میشود. البته باید بهرهبرداری از خود اعتکاف را نیز ارتقا داد؛ بهگونهای که پس از پایان یک دوره اعتکاف، برنامههای معنوی مساجد بهطور کلی رشد و ارتقا پیدا کند.
وی ادامه داد: بخشی از آموختهها و تجربههای اعتکاف باید در طول سال در مساجد جاری شود؛ جاذبه مسجد پس از اعتکاف افزایش یابد و جمع جوانانی که اداره مسجد را بر عهده دارند، فعالتر شوند.
پناهیان در پایان تصریح کرد: اگر اعتکاف صرفاً به معنای ارتباط فردی با خدا بود، میشد گفت انسان به گوشهای دور از شهر و جامعه برود و در خلوت عبادت کند؛ در حالی که چنین نگاهی در اعتکاف وجود ندارد. اعتکاف بهمعنای تقویت زیست اجتماعی مؤمنانه است؛ حضوری آگاهانه در مسجد و در کنار دیگران که باید اثر آن در زندگی فردی، اجتماعی و حتی حل مسائل جامعه دیده شود. این عبادت زمانی به نقطه مطلوب خود میرسد که پس از پایان آن، هم ارتباط انسان با خدا عمیقتر شود و هم مسئولیتپذیری اجتماعی و نقشآفرینی جمعی در جامعه افزایش یابد.
انتهای پیام/
