استفاده از جلبکهای دریایی برای پاکسازی آب دریاها
به گزارش گروه علم و فناوری آنا به نقل از BBC، آب دریا در نروژ سرد، تازه و پاک است. مکانی عالی برای صنعت محلی پرورش ماهی قزلآلا که قرار است تولید خود را در سالهای آینده پنج برابر کند. پرورش ماهی در مقایسه با مزرعههای پرورش گاو دارای بهرهوری بیشتری به عنوان منبع پروتئین برای جمعیت رو به رشد جهان است. اما یک نگرانی مهم درباره آلودگی آبها در جهان وجود دارد.
رینر وان دن بیگلار، مدیرعامل شرکت هورتیمار میگوید: «در بسیاری از نقاط جهان آبها به دلیل فعالیت بشر آلودهاند. پلاستیک، مواد شیمیایی و همه گونه مواد زائد ناشی از فعالیت بشری در آبها موجود است. ماهیها در آن نقاط به هر صورت این آلایندهها را مصرف میکنند و عملا دست به انباشت آنها میزنند. وقتی این ماهیها توسط انسانها خورده میشوند میتوانند خطری بالقوه برای سلامت انسانها باشند».
یک پروژه تحقیق اروپایی در مورد خطرات جدید تحقیق میکند و به دنبال راههای پاکسازی آلایندهها از آبها است. طول جلبکها که به سرعت رشد میکنند به 2 متر میرسد. آنها دارای چندین کارایی بالقوه از جمله پاکسازی آبها از برخی فلزات هستند.
رینر وان دن بیگلار میگوید: «جلبکهای دریایی تصفیه کنندههایی طبیعی هستند. آنها مواد شیمیایی مختلف، موجودات زنده و مواد معدنی درون آب را جذب و از آب خارج میکنند. این جلبکها با فسفات و نیترات بعنوان محصول جانبی محل پرورش ماهی قزل آلا رشد میکنند. این ترکیبی زیبا از ماهی قزلآلا و جلبک دریایی در نزدیکی یکدیگر است. ضمن اینکه جلبکها مواد دیگری را هم از آب خارج میکنند».
خطر آلودگی آب برای ماهی و سایر غذاهای دریایی تا چه حد جدی است؟
دانشمندان تلاش میکنند تا با تمرکز روی آلایندههای ناشی از مواد شیمیایی نسبتا جدید که درباره آنها تحقیق زیادی هم صورت نگرفته به این سوال پاسخ دهند. مواد خطرناک درون آب از موادی که شعلهور شدن آتش را به تاخیر میاندازند تا مواد دارویی و محصولات آرایشی و همچنین فلزات سمی و میکروپلاستیکها را در بر میگیرد.
مکانهای پرورش ماهی راهکاری بسیار خوب برای دسترسی به ماهی تازه است ضمن اینکه به منابع دریایی هم صدمهای وارد نمیکند. اما سوالی که در اینجا مطرح میشود، این است که آیا این ماهیها با وجود آبهای آلوده مملو از مواد زائد و شیمیایی واقعا قابل خوردن هستند. محققان اروپایی به راهکاری دست یافتهاند. آنها برای پاکسازی آبها از جلبک به عنوان تصفیهکننده استفاده میکنند |
آنتونیو مارکز، محقق در زمینه امنیت و کیفیت غذاهای دریایی میگوید: «غذاهای دریایی عموما به عنوان محصولاتی سالم و با کیفیت بالا شناخته میشوند. با این حال، برخی از آنها میتوانند آلوده باشند. تاکنون تنها درباره چند آلاینده رسما مقرراتی وضع شده است. اطلاعات موجود درباره بسیاری از سایر مواد شیمیایی رهاشده در محیط زیست تاکنون کافی نیستند».
تغییرات اقلیمی میتواند اوضاع را وخیمتر کند زیرا سرعت انباشت آلایندههای شیمیایی مضر در بسیاری از گونهها در آبهای گرم بیشتر است. برخی از آلایندههای سمی مناطق گرمسیری اکنون در اروپا پخش شده است. آزمایشگاهی در شهر کشکاییش در پرتغال، گرم و اسیدی شدن آبهای اقیانوس را شبیهسازی میکند تا از تاثیرات دقیق آنها روی زندگی دریایی آگاه شود.
آنا مولوولت، زیستشناس دریایی، در اینباره میگوید: «در یک مخزن ما دمای عادی و اسیدی بودن طبیعی آب دریا را شبیهسازی میکنیم. در مخزنی دیگر گرم شدن آب دریا را شبیهسازی میکنیم. هر دو مخزن با ترکیبی از آلایندههایی که معمولا در محیط دریا پیدا میشوند آلوده شدهاند و در پایان ما میتوانیم تفاوت انباشت آلاینده را در این دو سناریو مقایسه کنیم».
یک تحقیق درباره نمونههای مختلف ماهی از کشورهای مختلف اروپایی که همچنان در جریان است نشان میدهد که بسیاری از نقاط اطراف شهرهای بزرگ و بندرها تاکنون به شکل قابل توجهی آلوده شدهاند. محققان از تجهیزاتی گران که در اختیار شرکتهای کوچک نیست استفاده میکنند. در عین حال آنها حسگرهای زیستی ارزان را در دست تولید دارند که در آینده نزدیک به هرکسی کمک خواهد کرد تا دریابد آیا غذاهای دریایی ما همچنان برای خوردن مناسبند یا خیر.
انتهای پیام/
