پیشنهاد سردبیر
کدام شیوه کالابرگ به نفع شماست؟

جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل 

آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شاخه زیتون در دست، انگشت روی ماشه؛ دکترین جدید تهران

پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا

چرا نسخه «فشار حداکثری» دیگر در تهران شفا نمی‌دهد؟

خطای محاسباتی در اتاق‌های فکر واشنگتن

15:34 17 / 07 /1396
در واحد تهران مرکزی صورت گرفت

برگزاری نشست «درنگی بر برخی از آموزه‌ها و اثر نماز در حماسه عاشورا»

به همت اداره دانشجویی وفرهنگی دانشکده علوم سیاسی واحد تهران مرکزی نشستی با عنوان« درنگی بر برخی از آموزه های عاشورا و اثر نماز در حماسه عاشورا » برگزار شد.

به گزارش خبرنگار آنا، حجت الاسلام سید محمد ناصر تقوی استاد دانشکده علوم سیاسی بیان کرد: «کربلا و واقعۀ عاشورا یک رویداد مهم تاریخ اسلام و تاریخ بشری است.»


وی با بیان اینکه وظیفۀ اصلی و اولیه ائمه معصومین و از جمله امام حسین(ع) هدایت جامعه است خاطرنشان کرد: «به تعبیر زیارت جامعه، آنها اعلام الهدی و یا منارالهدی هستند. علائم راهنمایی که همچون علم ها و مناره‌هایی که در صحرا می‌گذارند تا مسافران از مسیر خود منحرف و گمگشته نشوند و این وظیفه هدایتگری تا وقتی که حیات دارند و زنده هستند هیچگاه از آنان ساقط نمی شود.»


تقوی افزود: «امام حسین در ذیل همان وظیفه هدایتگری خویش در زمان حکومت معاویه چه در صحبتهای حضوری و چه در مکاتبات مفصل که در تاریخ ثبت است نسبت به انحرافات و بدعتها و ظلم‌هایی که به نام حکومت اسلامی و دین رسول الله انجام می‌شود هشدار دادند و در اواخر عمر معاویه که او زمینه را برای حکومت یزید آماده می کرد با ذکر آنکه یزید حداقل صلاحیتهای حاکم مسلمین را ندارد و جوانکی است که علنا باده نوش و سگ باز است (و هو غلامٌ یشرب الشراب و یلهو بالکلاب) بارها این وظیفه روشنگری را انجام داد.»


وی اذعان کرد: «چه بسا برخی گمان کنند دمکراسی و منطق عاشورا با هم همخوانی ندارند و متاسفانه این ادعا نشان می‌دهد یا مفهوم دمکراسی به درستی فهم نشده است و یا تحلیل دقیقی از منطق آنچه در ماجرای کربلا رخ داده وجود ندارد. اگر چه دمکراسی یک واژۀ خاص در ادبیات سیاسی است و انواع مختلفی دارد و نقدهایی بر اَشکالی از آن نیز وارد است، اما قدر متقین و حدنصابی از این مفهوم که جریان موثر اراده مردم در سیاست و اجتماع است همیشه و همواره قابل سنجش در حکومت‌های مختلف بوده و خواهد بود و در اندیشه اسلامی نیز بدون این اراده جمعی هرگز تحقق عینی حکومت متوقّع و مطلوب نیست.»


این عضو هیات علمی دانشگاه در تحلیل حکومت یزید اظهار کرد: «از مهمترین شاخصه‌های استبداد در جامعه و نظام سیاسی یزید این است که اقلیتی که هرگز دست به شمشیر نمی‌برد و تنها با روش روشنگری فعالیت می‌کند را به بدترین، فجیع‌ترین و قساوتمندانه‌ترین روش سرکوب می‌کند و به نسل و خانواده وی نیز رحم نمی کند و خون کودک و بزرگش را برزمین می‌ریزد.»


وی افزود: «در موضوع خارج از گرایشات و رویکردهای دینی و اخلاقی، نقدی که از منظر بنیادها و روشهای دمکراتیک به وضوح بر حکومت مستبد و خودکامه یزید وارد است همین است که حتی نجیبانه‌ترین و منطقی ترین صدای مخالف هم تحمل نشد. صدایی که در حکومت خلفا، حضرت امیر(ع) به گوش تاریخ و آن جامعه با عدم بیعت خود رساند و صدایی که در خود حکومت حضرت امیر از جانب عبدالله ابن عمر که با علی بیعت نکرد تحمل شد و وی و خوارج تا مادامی که دست به شمشیر نبردند به آزادی و راحتی از همه حقوق انسانی و اجتماعی برخورداربودند و حتی پس از جنگهایی چون جمل و صفین و نهروان نیز شکست خوردگان و شمشیر به زمین گزاردگان از حقوق و آزادیهای اجتماعی هرگز محروم نشدند و حقوق خود از بیت المال را نیز دریافت می کردند.»


انتهای پیام/

ارسال نظر