۱۰ ماه انزوا در جنوبگان راز کار تیمی برای سفر به مریخ را آشکار کرد

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینس‌دیلی» (ScienceDaily)؛ ماموریت‌های فضایی طولانی‌مدت می‌تواند گروه‌های کوچک را ناچار کند ماه‌ها با انزوای اجتماعی، شرایط زندگی محدود و فشرده، و فشار روانی شدید کنار بیایند. برای درک بهتر اینکه چنین شرایطی چگونه بر کار گروهی اثر می‌گذارد، یک گروه پژوهشی بین‌المللی مأموریت زمستان‌گذرانی ده‌ماهه‌ای را در ایستگاه کنکوردیا در جنوبگان بررسی کرد.

این پژوهش به سرپرستی یان اشموتس، استاد گروه روان‌شناسی دانشگاه زوریخ، و آندریا کانتیسانی، روان‌پزشک و پژوهشگر وابسته به دانشگاه برن انجام شد. ایستگاه کنکوردیا از دورافتاده‌ترین مکان‌های زمین به شمار می‌رود و دمای زمستانی آن تا منفی ۸۰ درجه سانتی‌گراد (منفی ۱۱۲ درجه فارنهایت) کاهش می‌یابد. همین انزوای شدید باعث شده است این ایستگاه یکی از نزدیک‌ترین نمونه‌های واقعی برای شبیه‌سازی مأموریت‌های طولانی‌مدت آینده به ماه یا مریخ باشد.

ردیابی تغییرات اجتماعی در انزوای شدید

در این مأموریت ۱۲ عضو خدمه حضور داشتند که طی دوره ده‌ماهه در چهار نوبت پرسشنامه‌هایی را تکمیل کردند. آنان همچنین حسگر‌هایی به همراه داشتند که به‌طور خودکار نزدیکی فیزیکی آنان به سایر اعضای گروه و مدت زمان این تماس‌ها را اندازه‌گیری می‌کرد.

پژوهشگران با ترکیب پاسخ‌های پرسشنامه‌ها و داده‌های حسگر‌ها توانستند تغییرات احساس تنهایی، اعتماد، تعارض، روابط اجتماعی، انسجام گروهی و عملکرد ادراک‌شده را در سراسر مأموریت دنبال کنند.

تماس بیشتر همیشه مفید نبود

یکی از مهم‌ترین یافته‌های پژوهش این بود که گذراندن زمان بیشتر در کنار سایر اعضای گروه به‌طور مداوم با پیامد‌های اجتماعی بهتر همراه نبود. شرکت‌کنندگانی که تماس‌های بیشتری با دیگران داشتند، بیشتر احتمال داشت افزایش تعارض، بی‌اعتمادی بیشتر و عملکرد پایین‌تر را گزارش کنند.

این نتایج نشان می‌دهد که نزدیکی دائمی می‌تواند در محیط‌های بسیار محدود خود به منبع دیگری از فشار تبدیل شود. انزوای اجتماعی ممکن است دشوار باشد، اما فرصت اندک برای خلوت و حریم شخصی نیز می‌تواند تنش ایجاد کند.

یان اشموتس می‌گوید: «در گروه‌های کوچک تحت شرایط شدید، تماس بیشتر به‌طور خودکار به معنای حمایت اجتماعی بیشتر نیست و حتی می‌تواند تنش‌ها را افزایش دهد».

پژوهشگران هشدار می‌دهند که این مطالعه تنها همبستگی‌ها را نشان داده و نمی‌تواند رابطه علت و معلولی را اثبات کند. برای مثال، افرادی که احساس تنهایی می‌کردند ممکن است به دنبال تعامل بیشتری با دیگران بوده‌اند، حتی زمانی که این تعامل‌ها حمایت مورد نیازشان را فراهم نمی‌کرد.

اعضای خدمه گروه‌های اجتماعی کوچک‌تری تشکیل دادند

حسگر‌های پوشیدنی همچنین نشان دادند که خدمه به‌تدریج و با ادامه مأموریت به زیرگروه‌های کوچک‌تری تقسیم شدند. افراد بیش از پیش وقت خود را با همکارانی می‌گذراندند که زبان یا ملیت مشترکی با آنان داشتند.

چنین پیوند‌هایی ممکن است به افراد کمک کند در دوره‌های پراسترس احساس حمایت و ثبات بیشتری داشته باشند. با این حال، همین پیوند‌ها می‌توانند تقسیم‌بندی‌های اجتماعی را نیز تقویت کنند و انسجام گروه‌های چندفرهنگی را کاهش دهند.

درس‌هایی برای مأموریت‌های آینده ماه و مریخ

این یافته‌ها می‌توانند برای مأموریت‌های فضایی آینده اهمیت ویژه‌ای داشته باشند؛ مأموریت‌هایی که در آنها گروه‌های کوچک باید ماه‌ها یا حتی سال‌ها در کنار یکدیگر زندگی و کار کنند. فضانوردان در مأموریت‌های طولانی‌مدت ممکن است حریم شخصی بسیار اندکی داشته باشند و ارتباط آنان با افراد خارج از فضاپیما یا زیستگاه فضایی نیز محدود باشد.

نتایج این پژوهش ممکن است برای محیط‌های دشوار دیگر، از جمله زیردریایی‌ها، سکو‌های نفتی فراساحلی و ایستگاه‌های پژوهشی دورافتاده نیز کاربرد داشته باشد.

اشموتس می‌گوید: «نتایج نشان می‌دهد که شناسایی زودهنگام پویایی‌های اجتماعی و ارائه حمایت هدفمند به گروه‌ها تا چه اندازه اهمیت دارد».

حسگر‌های پوشیدنی در شرایط سخت نیز عملکرد قابل اعتمادی داشتند

این پژوهش همچنین نشان داد که حسگر‌های پوشیدنیِ سنجش نزدیکی افراد می‌تواند در محیط‌های بسیار سخت و دشوار نیز به‌طور قابل اعتماد عمل نند. این دستگاه‌ها به پژوهشگران امکان داد بدون ایجاد اختلال قابل توجه در برنامه‌های روزمره خدمه، تغییرات الگو‌های اجتماعی روزمره را زیر نظر بگیرند.

پژوهش‌های آینده با دقت بیشتری بررسی خواهند کرد که کدام نوع تعامل اجتماعی به کاهش استرس کمک می‌کند و کدام نوع ممکن است بر استرس بیفزاید.