«گیس»؛ ایستادگی و انسان فراموش‌شده پتروشیمی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم «گیس» به کارگردانی محسن جسور در چهارمین روز جشنواره‌ی فیلم فجر در کاخ رسانه به نمایش درآمد؛ اثری اجتماعی با محوریت فاجعه‌ی انفجار پتروشیمی ماهشهر که کوشیده است فراتر از بازسازی حادثه، از دل آتش و دود، تصویر تازه‌ای از معیشت، امید و مقاومت کارگران ایرانی بیرون بکشد. با وجود قوت‌های روایی و بازی‌های چشم‌گیر، فیلم هنوز از برخی ناهماهنگی‌های فنی و ضرب‌آهنگ رنج می‌برد.

در میان آثاری که امسال در جشنواره فجر بر پرده‌ی سینما رفتند، «گیس» از جمله فیلم‌هایی بود که توانست قدری توجه منتقدان و تماشاگران رسانه‌ای را به خود جلب کند. محسن جسور در دومین تجربه‌ کارگردانی خود، پس از «شکار حلزون»، به سراغ یکی از حساس‌ترین حوادث صنعتی ایران رفته است؛ انفجار پتروشیمی مارون در ماهشهر و بازسازی ۷۷ روزه‌اش.

اما «گیس» صرفاً بازخوانی یک فاجعه نیست. جسور، حادثه را دستمایه‌ای برای پرداختن به طبقه‌ کارگر کرده؛ همان طبقه‌ای که او در نشست خبری فیلم، آن را «صدای نان و غیرت» نامید. دوربین فیلمساز به جای تمرکز بر ابعاد فنی حادثه، بر چهره‌های انسانی ایستاده در دل بحران مکث می‌کند؛ بر دستانی که با سوز زغال و شعله، همچنان به ساختن ایمان دارند.

حامد بهداد در یکی از کنترل‌شده‌ترین و سنجیده‌ترین بازی‌های چند سال اخیرش، پرسونایی سخت‌کوش و زخم‌خورده را خلق کرده که ترکیبی از خشم، افتخار و درماندگی است. در کنار او، بهنوش طباطبایی و الهه حصاری گرمای انسانی داستان را حفظ کرده‌اند. همین زوج‌های کاراکتری، به فیلم رنگی از باورپذیری داده‌اند که فقدان آن در بسیاری از درام‌های صنعتی دیده می‌شود.

با این حال، «گیس» از کاستی‌هایی نیز بی‌نصیب نیست. تدوین فیلم در میانه‌ مسیر دچار افت ریتم می‌شود و چیدمان بعضی سکانس‌ها در بازسازی حادثه، بیش از اندازه نمایشی به نظر می‌رسد. گفت‌و‌گو‌ها گاهی میان شعار و واقعیت معلق می‌مانند؛ اما بازیگر‌ها توانسته‌اند این لغزش‌ها را تا حد زیادی جبران کنند.

اثر جسور، فارغ از ضعف‌های تکنیکی، تلاشی محترم است برای یادآوری اینکه پشت تیتر‌های داغ حوادث صنعتی، آدم‌هایی ایستاده‌اند که سکوتشان فریاد است.

بسیاری از منتقدان در نقد‌های اولیه‌شان از «گیس» به عنوان فیلمی خوش‌قصه، اما ناپخته یاد کردند؛ فیلمی که اگر اندکی از شتاب تولید و هیاهوی جشنواره فاصله می‌گرفت، به اثری ماندگار در سینمای صنعتی ایران بدل شود. «گیس» با تمام ضعف‌هایش، یادآور دورانی است که سینما می‌خواست صدای مردم باشد، نه فقط سرگرمی. محسن جسور نشان داد در دومین تجربه‌اش همچنان به دنبال ساختن سینمایی است که می‌سوزد، اما خاموش نمی‌شود.