واکاوی استانداردهای دوگانه در مواجهه با تهدیدات امنیت ملی
جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل
از نخستوزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیهای برای «هیچ»
نگاهی به «غبار میمون»، «خیابان جمهوری» و «نیمشب» در جشنواره فجر
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، محمد عرفان صدیقیان منتقد سینما در مصاحبه با برنامه «سینما گفتوگو»، ضمن بررسی آثار نمایش داده شده در سومین روز جشنواره فیلم فجر، گفت: اگر بخواهم کیفیت امسال را با سالهای قبل مقایسه کنم، نکته جالب توجه این است که به غیر از یک مورد، باقی آثار استاندارد کیفی را نداشتند. فیلم «غبار میمون» به کارگردانی آرش معیریان با وجود اینکه مصالح جذابی و حداکثر امکانات را در اختیار داشت، از نظر کیفی در حد فرودگاه است و اگر موضوع امنیتی نداشت، اصلا امکان ورود به چنین جشنواره حرفهایای را نداشت.
این منتقد سینما افزود: بسیار عجیب است که برای یک فیلم تریلر سیاسی، کارگردانی مانند آقای معیریان که سابقه ساخت کمدی و فیلم کودک را دارد، انتخاب شده است. این اتفاق یادآور دهه شصت و «سینمای گلخانهای» است که مدیران بدون در نظر گرفتن تخصص کارگردان، سفارش ساخت فیلم در ژانرهای خاص مانند جنگ یا دفاع مقدس را میدهند که نتیجه آن جز فیلمهای پارتیزانی و آثاری فاقد روحیه دفاع مقدس و فرهنگ ایرانی، چیز دیگری نیست.
صدیقیان در ادامه با اشاره به فیلم «قمارباز» به کارگردانی محسن بهاری، این اثر را تا این لحظه شایسته ذکر دانست و بیان کرد: فیلم «قمارباز» با توجه به اینکه اولین تجربه بلند این کارگردان است و در یک لوکیشن محدود فیلمبرداری شده، هم از نظر کارگردانی و هم دیالوگنویسی بسیار استاندارد است. نوع قاببندی در این فیلم اهداف معمایی را تقویت میکند و پرداخت آن به ماجرای هک کردن بانکها در جنگ دوازده روزه، نگاه سنجیده و جالبی بوده است.
وی در خصوص فیلم «خیابان جمهوری» ساخته منوچهر هادی نیز اظهار داشت: این فیلم شروع خوبی دارد و تا نیمه قصه درست پیش میرود، اما مشکل بزرگ آن خردهپیرنگهای بسیار است که کاراکتر را به دنبال خود میکشد. در حالی که در یک فیلم کاراکترمحور، شخصیت اصلی باید با کنش خود حوادث را رقم بزند، اما در این فیلم موقعیتها و خردهپیرنگها فراوان هستند و به درام صدمه زدهاند.
این منتقد سینما در بخش پایانی صحبتهای خود با رادیو گفتوگو به فیلم «نیمشب» ساخته محمدحسین مهدویان پرداخت و گفت: آقای مهدویان در کارگردانی جایگاه تثبیت شدهای دارند، اما این فیلم دچار اختلال دراماتیک است. در این اثر وقایع هستند که شخصیتها را درگیر میکنند و شاید بدون پیوند نزدیک، آنها را به دنبال خود میکشانند. متاسفانه شاهد صحنههای زائدی مانند مصرف مواد و مشروب هستیم که حذف آنها آسیبی به داستان نمیزند و این سکانسها در روایت روایت داستان نقشی ندارند.
انتهای پیام/
