فروش بالا، اشغال نامتوازن؛ تئاتر در تسخیر نامها یا متنها؟
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، نمایش «باد زرد ونگوک» به کارگردانی علیرضا کوشکجلالی با ۲۷ اجرا، بیش از ۸ هزار مخاطب و فروشی بالغ بر ۳ میلیارد و ۳۱۲ میلیون تومان، فاصلهای معنادار با دیگر آثار حاضر در مجموعه تئاترشهر ایجاد کرده است.
با درنظر گرفتن ظرفیت ۵۷۹ نفری تالار اصلی، میانگین اشغال سالن در این نمایش قابل توجه است و نشان میدهد ترکیب متن شناختهشده، کارگردان نامآشنا و سالن بزرگ همچنان امنترین فرمول اقتصادی تئاتر است؛ آن هم در شرایطی که قیمت بلیت به ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
چهارسو و قشقایی؛ رقابت نزدیک، نتیجه متفاوت
در تالار چهارسو، «فینگرفود» با ۸ اجرا و ۷۶۴ مخاطب، به فروشی بیش از ۱۸۵ میلیون تومان رسیده؛ عددی که نسبت به ظرفیت ۱۳۲ نفری سالن، از استقبال نسبی و اشغال قابل قبول حکایت دارد.
اما در تالار قشقایی، شکاف جدیتری دیده میشود:
«بازی بزرگ» با ۳۷۵ تماشاگر و ۸۰ میلیون تومان فروش، عملکردی بهمراتب بهتر از
«تاراتینا» دارد که با وجود ۶ اجرا، تنها ۱۵۶ مخاطب جذب کرده است.
اینجا مسئله فقط ظرفیت یا قیمت بلیت نیست؛ شناخت مخاطب و ارتباط اثر با بدنه تماشاگر حرفهای نقش تعیینکنندهتری ایفا میکند.
تالار سایه؛ ظرفیت کم، نوسان زیاد
در تالار سایه، اختلاف عملکرد دو نمایش چشمگیر است.
«قصاب» با ۷۷۳ مخاطب و ۱۵۰ میلیون تومان فروش، تقریباً دو برابر «کشتن موتسارت یا بلعیدن پای اختاپوس» تماشاگر داشته؛ در حالی که هر دو با قیمت بلیت و تعداد اجرای مشابه روی صحنه رفتهاند.
این اختلاف، بیش از هر چیز نقش دهانبهدهان و واکنش منتقدان و مخاطبان اولیه را برجسته میکند.
کارگاه نمایش؛ تجربهگرایی کممخاطب، اما پایدار
«بعد از یک نمایش» با وجود ظرفیت بسیار محدود (۲۶ نفر)، توانسته در ۸ اجرا، ۱۸۲ مخاطب داشته باشد؛ عددی که نشان میدهد کارگاه نمایش همچنان جای خود را بهعنوان فضای تجربهگرایی حفظ کرده، حتی اگر سهم اقتصادیاش ناچیز باشد.
سنگلج و تالار هنر؛ مخاطب سنتی، فروش محدود
در تماشاخانه سنگلج، «ناگهان پیت حلبی» با ۱۲ اجرا تنها ۳۷۹ مخاطب جذب کرده است؛ عددی که نسبت به ظرفیت ۲۳۶ نفری سالن، از اشغال پایین حکایت دارد.
در تالار هنر نیز «افسانه پرطلایی» با ۲۵ اجرا و ۱۲۶۵ تماشاگر، فروش ۱۵۵ میلیونی را ثبت کرده که بیش از آنکه اقتصادی باشد، نقش فرهنگی و آموزشی این سالن را یادآور میشود.
جمعبندی؛ عددها چه میگویند؟
مجموع ۱۲ هزار و ۳۸۵ تماشاگر در سه مجموعه تا ۱۲ دیماه، نشان میدهد تئاتر دولتی هنوز زنده است، اما:
تمرکز فروش در چند اثر خاص بالاست
سالنهای کوچکتر با خطر خالیماندن صندلیها مواجهاند
نامها، ژانر و مسیر تبلیغ، بیش از کیفیت صرف در جذب مخاطب اثرگذار شدهاند
بهنظر میرسد اگر سیاستگذاری جدیدی برای توازن میان اقتصاد تئاتر و حمایت از آثار کممخاطبتر، اما خلاق اندیشیده نشود، این شکاف در ماههای آینده عمیقتر هم خواهد شد.
انتهای پیام/
