اسم ماکان به گوش شما و دوستانتان نخورده است!؟
شهسواری: انتقادم به فوتبالیستها تفاوت بالای قیمتهای آنها با ما است/خشونت جنگ به مردم آسیب میزند+فیلم
به گزارش خبرگزاری آنا، ندا شهسواری سالیان درازی است که نفر اول بانوان ایران در تنیس روی میز است و چهرهای شناخته شده در عرصه بینالمللی است. در دو دهه اخیر شهسواری توانسته گوی سبقت را از سایر همتایان داخلی برباید و با حضور در سه دوره المپیک، تنها بانوی ایرانی است که در بزرگ ترین آوردگاه ورزشی جهانی حضور داشته است.
خبرگزاری آنا به بهانه اتفاقات مهم زندگی ورزشی این چهره، گفت و گویی فصل با شهسواری انجام داده که متن آن را در زیر می خوانید:
*با حواشی زیادی دست و پنجه نرم کردم
*ایراد من نیست دیگر ملیپوشان کسب سهمیه نمیکنند
*بهترین ورزشکار ایران در بازیهای کشورهای اسلامی شدم
*به عملکردم در المپیک انتقاد نمیکنم
*دعوت فدراسیون جهانی نشانه حمایت فدراسیون ایران نیست
*انتقادم به فوتبالیستها تفاوت بالای قیمتهای آنها با ماست
*باید بازیکنان نسل بعد جلوتر از من حرکت کنند
*از سال ۱۳۸۰ و در ۱۵ سالگی به صورت مداوم در اردوهای تیمهای ملی بودم
*از نظر عکسالعملی پینگ پنگ مکمل رشته فوتبال است
*با خواهران و برادرم علیه پدر و کادرم تیم میشدیم
آنا: دلیل انتخاب تنیس روی میز چه بود و چرا به رشته ورزشی دیگری علاقهمند نشدید؟
من از کودکی این رشته ورزشی دوست داشتم. به خاطر اینکه اولین بار در تلویزیون تبلیغات پینگ پنگ را دیدم. یک توپ پلاستیکی بود و توری که به میز ناهارخوری وصل میشد. البته به غیر از میز ناهار خوری، میتوانستیم به ابزار دیگری هم وصل کنیم که مهمترین وسیله میز پینگ پنگ بود. بعد از اینکه تبلیغات را دیدم دقیقاً از آنجا استارت علاقه من زده شد و بعد از آنکه برای اولین بار بازی کردم، خیلی خوشم آمد. کلاً صدای توپ پینگ پنگ را دوست داشتم. در مدرسه هم معلم ورزش گفت هر کدام از دانش آموزان به هر ورزشی علاقه دارد همان رشته را دنبال کند. من هم به اتاقی رفتم که میز پینگ پنگ داشت. روزهای مدرسه زمان زیادی را در اتاق پینگ پنگ بودم و دائم بازی میکردم که طبیعتاً کیفیت بازیام هم روز به روز بهتر میشد.
آنا: نقش اعضای خانواده در رشد شما در عرصه تنیس روی میز تا چه اندازه مفید بود؟
یکی از راههای موفقیت من همان خانواده بود. خانوادهای ورزشی داشتیم و پینگ پنگ هم ورزشی است که باید در هر شرایطی حریف تمرینی داشته باشید. خدا را شکر من خواهرانم، برادرم و چند سالی است که دامادمان اهل پینگ پنگ هستند. تقریبا تیمی کامل تشکیل دادیم و همیشه در خانه میز پینگ پنگ داشتیم و با هم تمرین میکردیم. حتی سالن هم که برای تمرین میرفتیم همه با هم تمرین میکردیم. به نظرم نقش خیلی مهمی در انگیزه ما و در ادامه دادنمان داشت. پشت کارمان هم خیلی نقش بسزایی داشت.
آنا: در خصوص سختیها و مشقتهایی که متحمل شدید تا در بخش بانوان برجستهترین ملی پوش تنیس روی میز شدید، بگویید.
همه میدانند ورزشکاران حرفهای در سختیها و استقامتی که به خرج میدهند به اهداف بزرگی میرسند. بالاخره همین تداوم و ادامه دار بودن نیاز به مدیریت دارد. اگر از نظر بدنی خسته نشوید از نظر مغزی خسته و اشباع میشوید. در این سالها با این مشکلات خیلی دست و پنجه نرم کردم. در خیلی از تفریحات خانوادگی و خوشیها شرکت نکردم. در تمامی آن روزها داخل اردو بودم. از سال ۱۳۸۰ به صورت مداوم در اردوهای پی در پی و طولانی مدت حضور داشتم. برای هر ورزشکاری دوری از خانواده خیلی سخت است.
آنا: فقط دوری از خانواده؟ موارد دیگری نبوده است؟
از مهمترین سختیهای ورزشکار حرفهای دور بودن از خانواده است. هر حرف و حدیثی هم ممکن است پیش بیاید. برای خودم در این ۱۰ سال اخیر، خیلی حاشیهها وجود داشته، میگفتند باید شهسواری پینگ پنگ را کنار بگذارد. دیگر نمیتواند برای المپیک سهمیه بگیرد. دیگر در انتخابیهای تیم ملی نفر اول نمیشود، اما من با همه این حواشی دست و پنجه نرم کردم. سهمیه المپیک گرفتم و دوباره پیشرفت کردم. چند ماه پیش در بازیهای کشورهای اسلامی بهترین بازیکن کاروان ورزشکاران ایران شدم. دو مدال طلا و یک برنز کسب کردم. همه اینها یکسری فشارهای روانی است که روی ورزشکاران است و همیشه روی من هم بوده و هست ولی خدا را شکر توانستم همه را از سر راه بردارم.
آنا: چه نکات حرفهای را رعایت کردید تا در ۴۰ سالگی در بالاترین سطح باقی ماندید؟
قطعاً موارد ورزشی مهمی برای ماندن در سطح عالی نیاز است، به خصوص در رشته تنیس روی میز که الان خیلی از چهرههای برتر دنیا بالای ۴۰ سال دارند و من دارم میبینم خیلی جزء رنکینگهای برتر دنیا هستند، ولی مستلزم این نیست که مثلاً من الان شروع کرده باشم به مثلاً تنظیم خواب و تغذیه؛ باید این اصول را از همون دوران نوجوانی و جوانی شکل بگیرد. یعنی اینطوری نیست که من الان بخواهم تصمیم بگیرم در این چند سال خواب و تغذیهام را تنظیم کنم. باید از همان اول و از نوجوانی شکل بگیرد، باید سیستم بدن ورزشکار از همان موقع شکل بگیرد تا بتواند در مسیر طولانی گام بردارد. بتواند به صورت مستمر مدال آور و مقام آور باشد و جایگاه خود را حفظ کند.
آنا: کسب مدالهای طلا در بازیهای کشورهای اسلامی در رده بانوان شکستن طلسم مهمی بود، چون در سالهای گذشته کسب مدال برای بانوان تنیس روی میز ایران یک رویا بود؟
من از ۱۵ سالگی عضو تیمهای ملی بودم. در رده نوجوانان، جوانان و امیدها، روی هم رفته در دو مسابقه بینالمللی شرکت کردم. در آن زمان تعداد مسابقات برون مرزی بانوان خیلی کم بود. در این ۱۰ سال اخیر نونهالان، جوانان، نوجوانان و حتی امیدها خوشبختانه در مسابقات برون مرزی شرکت میکنند و میادین بینالمللی میبینند. این حضور یک جور سرمایه گذاری است، اعزامهای برون مرزی و کمپهای تیم ملی، لژیونر شدن بازیکنان باعث میشود به مدال آوری خیلی نزدیک شویم و مدالهای خیلی خوبی را میگیریم. حتی در بخش مردان اگر اشتباه نکنم بعد از بالای ۷۰ سال مقام سوم آسیایی کسب شد و برای پینگ پنگ ایران خیلی نقطه عطف خوبی بود. به نظرم خیلی به آن جایگاهی که برایش زحمت میکشیم نزدیکتر شدهایم.
آنا: در سومین مرتبه که سهمیه المپیک را کسب کردید پرچمدار کاروان ایران شدید، اما انتقادی به صدا و سیما داشتید. ماجرا از چه قرار بود؟
بالاخره هر ورزشکاری دوست دارد وقتی در بالاترین سطح رقابتها بازی میکند، در بزرگترین آوردگاه بینالمللی شرکت کرده، دوست دارد قطعاً بازیاش مثل بقیه ورزشکاران در تلویزیون پخش شود. خیلی برای من ناراحت کننده بود ولی امیدوارم در سالهای آینده پخش مسابقات پوشش بهتری داده شود.
آنا: از عملکردی که در سه حضورتان در المپیک داشتید تا چه اندازه رضایت دارید؟
المپیک خیلی سطحش بالاست، بالاخره تعداد خیلی کمی از پینگ پنگ بازان دنیا حضور دارند یعنی بهترینهای دنیا حضور پیدا میکنند. من هر دفعه در المپیک بازی داشتم متاسفانه قرعه خوبی نداشتم. در المپیک پاریس که آخرین المپیک بود، قرعهام از مرتبههای قبلی سختتر بود، یعنی با رنک (رده) ۱۸ دنیا بازی داشتم، حریفم فرانسوی و خیلی بازیکن خوبی بود. به خودم انتقاد نمیکنم، چون قرعه سختی داشتم و خیلی بازی دشواری بود. شاید دفعههای بعد، نسلهای آینده بتوانند بهتر نتیجه بگیرند و این مستلزم این است با برنامهریزی وارد مسابقات شویم. قبل از خود المپیک شاید باید یکسری برنامهریزیها میکردم. فدراسیون یا خودم مثلاً در کمپ بینالمللی یا چند تورنمنت خوب شرکت میکردم. بالاخره میشود از مرحله مقدماتی به مراحل بالاتر صعود پیدا کرد. به نتیجه و عملکرد خوبی دست پیدا کرد.
فدراسیون من را از دیگران جدا نمیداند
آنا: یکی از انتقادهایی که به فدراسیون تنیس روی میز شده این است که بانوان این رشته زیر سایه ندا شهسواری قرار دارند و موفقیتهای آنها دیده نمیشود. چه واکنشی به این انتقاد دارید؟
قطعاً آنهایی که در جریان هستند میدانند که ما باید برای ورود به تیم ملی در مسابقات انتخابی شرکت کنیم. فدراسیون نمیآید من را بازیکنی جدا از سایر بازیکنان بداند. بقیه بازیکنان در مسابقات انتخابی شرکت کنند و من شرکت نکنم. حتی برای بازیهای کشورهای اسلامی که آخرین مسابقات ما بود، مسابقات آسیایی بازیهای انتخابی برگزار شد. من در مسابقات انتخاب تیم ملی اول شدم و بعد به مسابقات راه پیدا کردم. حتی برای سه دوره المپیک هم که انتخاب شدم، المپیک لندن یا ریو که چهار بازیکن در مسابقات انتخابی حضور پیدا میکردند. وقتی در المپیکهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ چهار تا بازیکن از ایران شرکت میکرد، هر بازیکنی که برد آورد و بدون باخت ماند، قطعا توانست کسب سهمیه کند. فقط این نبود که من اعزام شوم و به تنهایی برای انتخابی المپیک نرفتم. قطعاً بازیکنان دیگری هم از ایران بودند. میتوانم اسم هم ببرم ولی موفق نشدند و اینکه موفق نمیشوند کسب سهمیه کنند ایراد از من نیست. همه دارند حضور پیدا میکنند و هر کسی در مسابقات آسیای میانه شرکت کرد و اول شد، توانست جواز حضور در المپیک را کسب کند.
آنا: برای آنکه نفر اول ایران در رنکینگ فدراسیون جهانی باقی بمانید در یک سال نیاز به حضور در چند مسابقه بینالمللی دارید؟
من در میان خانمهای ایرانی رنکینگ یک بینالمللی هستم، مسابقاتی که دو ماه پیش به گرند اسمش سنگاپور دعوت شدم از طریق رنکینگ و توسط فدراسیون جهانی دعوت شدم. پس خبری از حمایت فدراسیون نیست، خود فدراسیون جهانی من را دعوت کرد تا در مسابقات شرکت کنم یا حتی کاپ آسیا که دو هفته قبلش از مسابقات سنگاپور بود بازم از طرف ITTF دعوت شدم. متاسفانه نتوانستم حضور پیدا کنم. مسابقات خیلی زیادی در طول سال در قالب «کانتندر» و «فیدر» از طرف WTT برگزار میشود. هر بازیکنی که اسپانسر یا توانایی مالی داشته باشد هر چند تا بخواهد میتواند شرکت کند و هر چه بیشتر شرکت کند، رنکینگ جهانی بهتری پیدا خواهد کرد.
آنا: تنیس روی میز بانوان ایران در آینده تا چه اندازه موفقتر خواهد شد؟
المپیکی شدن تنیس میز بانوان باعث شده که خیلی مخاطب بیشتری پیدا کند. در این چند سال اخیر متوجه شدم تعداد بازیکنانی که آینده دارند و جوانان و نوجوانانی که احساس میکنم میتوانند در آینده خیلی خوب نتیجه بگیرند رو به افزایش است. شاید تا یک مقداری توانستم الگوی کوچکی برای بازیکنان دختر باشم تا آنها بتوانند حتی از سد المپیک عبور کنند و وارد المپیک شوند. در مسابقات آسیایی و جهانی بتوانند نتایج خوبی کسب کنند و درستش هم همین است. یعنی اگر من در این حد پیشرفت کردم باید بازیکنان نسل بعد جلوتر از من حرکت کنند و به قول معروف میشود گفت سرعتگیر رد شده؛ تنیس روی میز بانوان ایران المپیکی شده، توانستیم در بازیهای کشور اسلامی و مسابقات مختلف نتایج خوبی را کسب کنیم. انتظارم از نسل جدید این است که بهتر از من نتیجه بگیرند و خیلی هم خوشحال میشوم.
آنا: چه تفاوتی در کاپیتانی تیم ملی رشته انفرادی تنیس روی میز و رشتههای تیمی میبینید؟
خیلی در جریان رشتههای تیمی نیستم ولی تا آنجایی که بتوانم سعی میکنم به هم تیمیهایم کمک کنم. به خصوص اینکه از نظر سنی مقداری با بچهها فاصله گرفتم. الان مثلا بچههایی که در تیم ملی هستند و در سنین ۱۸ تا ۲۲ هستند سعی میکنم به آنها کمک کنم. به عنوان کاپیتان یا الگو هر طور شده کمک کنم و برای من حس خوبی دارد. میتوانم نقش حامی را داشته و هم تیمی شان باشم.
آنا: جدیترین رقیبی که در سطح داخلی دارید، کیست؟
همه بازیکنان حریف هستند. در طول سال زیاد با هم بازی میکنیم. بالاخره سوپر لیگ، لیگ برتر، مسابقات انتخابی تیم ملی که تقریبا سالی دوبار برگزار میشود. بازیها خیلی به هم نزدیک شده، نمیشود گفت مثلا من خیلی راحت میآیم اول میشوم یا خیلی راحت عضو تیم ملی میشوم. نه اینطوری نیست خیلی رقابت نزدیک است و همه تقریبا رقیب همدیگر شدیم. نمیشود گفت واقعا چه کسی میتواند تنها رقیب من باشد.
آنا: در سطح بینالمللی جدیترین حریفانتان کدام بازیکنان هستند؟
همه کشورهای آسیای شرقی قوی هستند و جزء تیمهای برتر دنیا هستند. متاسفانه آنها در قاره ما هستند و این باعث شده که ما اگر بتوانیم در آسیا مقام بیاوریم به نظرم ارزشش با مسابقات جهانی و المپیک برابری میکند. چون تمام قدرتهای برتر دنیا یعنی ۸۰ درصدشان در آسیا هستند. این مسئله خیلی کار را برای ما سخت کرده است.
آنا: چه برنامهای دارید تا حضور در صحنه چهارمین المپیک را تجربه کنید؟
یک ورزشکار هیچ وقت نمیتواند در مورد آیندهاش به طور قطعی اظهارنظر کند. باید در گام اول در مسابقات انتخابی تیم ملی نماینده ایران برای حضور در مسابقات آسیای میانه شوم. همین الان در پیک تمریناتم هستم، چون هم در لیگ ترکیه و هم در لیگ ایران و حتی در لیگهای عربی بازی میکنم. همیشه خودم را در بالاترین سطح آمادگی نگه میدارم تا ببینم در دو سال آینده چه اتفاقاتی پیش میآید. کلاً معلوم نیست چه میشود و یک ورزشکار ممکن است خدایی نکرده آسیب ببیند. یک ورزشکار ممکن است کلاً ورزش حرفهای را کنار بگذارد و هیچ چیزی در آینده مشخص نیست ولی من همینطوری فعلاً روند رو به جلو را ادامه میدهم.
آنا: به عنوان لژیونر تنیس روی میز ایران در چه کشورهایی بازی کردهاید؟
۴ سال است به طور متوالی در لیگ ترکیه بازی میکنم و هر ساله هم تقریبا برای لیگهای قطر یا عراق بازی میکنم. در لیگ کشورهای عربی مصر، بحرین و کویت و... بازی کردم. در تمامی این لیگها از کشورهای برتر دنیا بازیکن میگیرند یعنی یک طوری است که سطح مسابقات بالاست. حتی ترکیه هم سطح مسابقات خیلی خوبی دارد، چون از همه کشورها بازیکن میگیرند. این برای ما باعث پیشرفت میشود. مثلاً در لیگ ترکیه بازیکنانی از چین، ژاپن، روسیه و رومانی داریم که این خودش باعث میشود رقابتهایمان خیلی شدید باشد.
آنا: در سالهایی که در ترکیه لژیونر بودید برای یک تیم بازی کردید؟
بله، این ۴ سال در یک تیم ثابت بازی کردم که در شهر آنکارا حضور دارد و اسم تیم هم «تیگن» است. تیم پایتخت نشین ترکیه است.
آنا: چه نظری در خصوص مقایسه سایر رشتههای ورزشی با فوتبال دارید؟
انتقادی که من دارم به این است که از نظر مالی ورزشهای منهای فوتبال نسبت به فوتبال کمتر مورد توجه قرار میدهند. زحمتی که امثال ما میکشیم قطعاً بچههای فوتبال هم میکشند. حتی رشتههای سنگینی غیر از فوتبال هم وجود دارد که بدنسازی این رشتهها، زمان تمریناتشان بیشتر از فوتبالیستها است. من این ایراد را میگیرم که نباید این قدر تفاوت قیمتی وجود داشته باشد. به دلیل اینکه همان زحمتی که فوتبالیستها میکشند قطعاً ما هم میکشیم.
آنا: تا به حال چند مدال کسب کردید؟
حقیقتاً حساب نکردم موفق به کسب چند مدال شدهام.
آنا: به غیر از تنیس روی میز به چه رشته ورزشی دیگری علاقهمند هستید؟
تقریبا همه رشتهها را دوست دارم ولی این طور نیست به آن رشتهها بپردازم. چون پینگ پنگ رشتهای است که مثلا اگر بخواهم بدمینتون یا تنیس بازی کنم روی اعصاب و عضله دست تاثیر میگذارد. حرکتهای پینگ پنگ دامنه حرکتی کوچکتری دارد. مثلاً تنیس و بدمینتون و این رشتهها دامنه حرکتی بزرگتری دارد و تاثیر میگذارد روی روند بازی ولی چرا بازیهای هوازی مثل فوتبال یا دوومیدانی مکمل رشتهها پینگ پنگ هستند. حتی از نظر عکسالعملی پینگ پنگ هم مکمل رشته فوتبال است. مثلاً گلرها بازی میکنند و به نظرم خوب هم هست.
آنا: چه اقداماتی برای اخذ مدارک مربیگری پینگ پنگ برداشتید؟
مدرک سطح یک لول وان (Level ۱) مربیگری را دارم.
آنا: در رده دانشگاهی چه تحصیلاتی دارید؟
مدرک کارشناسی تربیت بدنی را گرفتم ولی خوب قصد ادامه دادن را دارم.
آنا: ازدواج را مانعی در پیشرفت میدانید؟
قطعاً بستگی دارد به اینکه طرف چه کسی باشد؟ ورزشکار باشد یا کلاً ورزش دوست باشد. کلاً شرایط زندگی طوری باشد که با ورزش کنار بیاید. به نظر من مشکلی پیش نمیآید ولی خب قاعدتاً یک وقفهای در دوران حرفهای یک ورزشکار ایجاد میشود، چون بازیکنان مثلا پینگ پنگ بازان کشورهای دیگر را میبینم که بعد از ازدواج مخصوصا خانمها یک افت یا یک فاصلهای در ورزش شان میافتد. ندیدم با آن قدرت گذشته برگردند.
آنا: چند خواهر و برادر دارید؟
سه خواهر و یک برادر دارم.
آنا: ۴ خواهر علیه یک برادر میشدید؟
نه اتفاقاً همه جوره از برادرمان حمایت میکردیم. دیدید در بعضی از خانهها خیلی خواهر برادرها با هم لج هستند، ما کلا اینطوری نبودیم، تقریبا میتوان گفت علیه پدر و مادرمان تیم هم میشدیم. چیزی میخواستیم مثلاً میز پینگ پنگ میخواستیم شورا تشکیل میدادیم تا برایمان میز بخرند. یا مثلا فلان کار را برای ما بکنید. اتفاقا خیلی اتحاد خوبی داشتیم.
آنا: از خواهران و برادرتان کسی تنیس روی میز را حرفهای دنبال میکند؟
دو تا از خواهرانم در لیگهای ایران و ترکیه بازی میکنند. در دسته یک ایران هستند و برادرم هم تا چند سال پیش برترین پینگ پنگ بار کرمانشاه بود. در مسابقات دانشگاهها و اُپِن (open) دسته یک کشور بازی میکرد. خواهرانم سارا و زهرا به طور حرفهای بازی میکنند و حتی خیلی وقتها با هم تمرین میکنیم. یعنی تمرینات اختصاصی من بیشتر وقتها غیر از وقتهایی که اردوی تیم ملی برگزار میشود با سارا و زهرا بازی میکنم.
آنا: چه توصیهای به نسلهای بعد از خود دارید؟
اگر واقعاً به رشته تنیس روی میز علاقه دارند از همان دوران کودکی شروع کنند. خانوادهها از ۶ تا سالگی بچههای خود را در این رشته بگذارند. باید این ورزش از سنین پایین شروع شود. رسیدن به قهرمانی در تنیس روی میز خیلی زمان میبرد. مثل خیلی از رشتهها نیست که زود به مدال و قهرمانی دست پیدا کنند و باید خیلی سریعتر تمرینات و اهدافشان را مشخص کنند. واقعاً دوست دارم که در این رشته مدال آوری خیلی بیشتر شود و امیدوارم نسلهای بعدی بتوانند به مدالهای المپیک و جهان دست پیدا کنند.
آنا: نقش مهرداد علی قارداشی رئیس فدراسیون در رشد تنیس روی میز بانوان اثرگذار بوده است؟
آقای قارداشی جزء رئیس فدراسیونهایی بودند که بیشترین پیشرفت را در چند سال اخیر داشتند. از روی نتایج متوجه میشوید که بهترین عملکردها را ما در این دوران داشتیم. یکی از دلایلش این است که آقای قارداشی از کودکی بازیکن این رشته بودند. بازیکن حرفهای تنیس روی میز، به خاطر همین هم خیلی بیشتر بازیکنان را درک میکنند، خیلی بیشتر توانستند سرمایه گذاری کنند. یکی از دلایلی که باعث پیشرفت پینگ پنگ شده، رئیس فدراسیون آن بوده است.
آنا: در خصوص جنگ تحمیلی آمریکا و صهیونیسم علیه ایران چه نظری دارید؟
قطعا در تمام جنگهایی که اتفاق افتاده ما مردم ایران متضرر شدیم. نمونهاش آسیب زیاد به سالن امیر احتشام زاده محل تمرین ملیپوشان است، امیدوارم که به زودی صلح در کل دنیا برقرار شود و هیچ خشونتی دیگری وجود نداشته باشد.
انتهای پیام/
