فراری با مدل پوروسانگوئه مفهوم خودرو ۴ نفره روزمره را متحول کرد

به گزارش خبرگزاری آنا فراری از دهه ۱۹۶۰ مدل‌هایی با صندلی عقب تولید کرده، اما صندلی‌های ردیف دوم در بسیاری از آن‌ها بیشتر برای استفاده گاه‌به‌گاه مناسب بودند. مدل‌های FF و GTC۴Lusso فضای بیشتری در اختیار سرنشینان قرار دادند، ولی پوروسانگوئه نخستین محصول این شرکت است که ۲ در مستقل عقب با لولای معکوس دارد و سرنشینان بدون جابه‌جا کردن صندلی‌های جلو وارد خودرو می‌شوند. فراری این محصول را FUV یا «خودروی کاربردی فراری» می‌نامد، اما ارتفاع زیاد، چهارچرخ محرک و در صندوق عقب آن را از نظر فرم و کاربرد بسیار نزدیک به شاسی‌بلند‌های لوکس و قدرتمند بازار قرار می‌دهد.

فضای بیشتر برای آدم‌ها تا وسایل

پوروسانگوئه برخلاف بسیاری از شاسی‌بلند‌ها برای تبدیل شدن به وسیله حمل بار طراحی نشده است. بین صندوق و کابین یک جداکننده ثابت وجود دارد و ۲ صندلی مستقل عقب نیز کاملاً روی کف جمع نمی‌شوند، بنابراین نمی‌توان با خواباندن ردیف دوم فضای بار بزرگی ساخت. صندوق ۴۷۳ لیتری برای چمدان و خرید‌های روزمره کافی است، اما حمل وسایل حجیمی مانند دوچرخه یا تجهیزات اسکی احتمالاً به باربند سقفی نیاز خواهد داشت. در عوض سرنشینان عقب ۲ صندلی مستقل و حمایتی در اختیار دارند و برای نخستین بار در یک فراری ۴ نفره، ورود و خروج از ردیف دوم به جابه‌جایی افراد جلو وابسته نیست.

همین تفاوت باعث شده پوروسانگوئه بیشتر از مدل‌های چهارصندلی قبلی فراری روی راحتی انسان تمرکز کند. طول بدنه به ۴۹۷۳ میلی‌متر، عرض به ۲۰۲۸ میلی‌متر و فاصله محوری به ۳۰۱۸ میلی‌متر می‌رسد، اما ارتفاع ۱۵۸۹ میلی‌متری و فاصله بیشتر از سطح زمین استفاده در خیابان‌های ناهموار یا ورودی‌های شیب‌دار را آسان‌تر از خودرو‌های اسپرت کم‌ارتفاع فراری می‌کند. وزن خودرو نیز حدود ۲۱۷۰ کیلوگرم است و با وجود ابعاد بزرگ، تجربه رانندگی آرس تکنیکا حاکی از آن است که کنترل آن در ترافیک و خیابان‌های باریک رم به اندازه ابعادش دشوار احساس نمی‌شود.

موتور V۱۲ زیر کاپوت بلند

زیر کاپوت پوروسانگوئه یک موتور ۶.۵ لیتری V۱۲ تنفس طبیعی قرار گرفته که تا ۸۲۵۰ دوربردقیقه می‌چرخد و حدود ۷۱۵ اسب‌بخار قدرت و ۷۱۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. موتور تا حد امکان به عقب محفظه منتقل شده و همراه با جعبه‌دنده ۸ سرعته دوکلاچه نصب‌شده در عقب، توزیع وزن ۴۹ درصد روی محور جلو و ۵۱ درصد روی محور عقب را ایجاد کرده است. سامانه جداگانه‌ای نیز نیروی موتور را به چرخ‌های جلو می‌رساند تا پوروسانگوئه چهارچرخ محرک باشد.

قدرت بالای موتور الزاماً خودرو را در رانندگی روزمره عصبی نمی‌کند. در حالت Comfort، جعبه‌دنده می‌تواند دور موتور را در بسیاری از شرایط زیر ۲۰۰۰ دوربردقیقه نگه دارد و دامنه حرکت مناسب پدال گاز نیز کنترل سرعت را در ترافیک آسان‌تر می‌کند. حالت Sport واکنش خودرو را تیزتر می‌کند و راننده می‌تواند با پدال‌های بزرگ پشت فرمان کنترل تعویض دنده را خودش در دست بگیرد. برخلاف بسیاری از فراری‌های اسپرت، حالت Race در این مدل وجود ندارد و در عوض حالتی برای رانندگی روی یخ در نظر گرفته شده که یادآوری می‌کند پوروسانگوئه قرار است در شرایط بیشتری از یک سوپراسپرت معمولی قابل استفاده باشد.

فرمان دقیق و بدنه‌ای که کوچک‌تر احساس می‌شود

وزن و ارتفاع بیشتر روی کاغذ پوروسانگوئه را از خودرو‌های اسپرت سبک فراری دور می‌کنند، اما سامانه تعلیق فعال و دیفرانسیل‌های الکترونیکی برای کنترل حرکت بدنه و انتقال نیرو وارد عمل می‌شوند. فرمان نسبت به مدلی مانند فراری ۲۹۶ سنگین‌تر است، اما بازخورد سطح جاده را به راننده منتقل می‌کند و در حالت Sport هنگام شتاب گرفتن وسط پیچ، سامانه‌های کنترل شاسی برای نگه داشتن خودرو روی مسیر دخالت می‌کنند. تجربه رانندگی آرس تکنیکا این خودرو را مدلی توصیف می‌کند که پس از مدت کوتاهی پشت فرمان، ابعاد بزرگش کمتر از چیزی که انتظار می‌رود احساس می‌شود.

ترمز‌های بزرگ نیز باید وزن بیش از ۲ تنی خودرو را مهار کنند و در کنار سامانه چهارچرخ محرک به پوروسانگوئه امکان می‌دهند در شرایطی استفاده شود که بسیاری از محصولات سنتی فراری برای آن‌ها مناسب نیستند. نتیجه خودرویی است که می‌تواند با سرعت کم و آرام در شهر حرکت کند و چند دقیقه بعد با بالا رفتن دور موتور همان صدای V۱۲ و واکنش تند مورد انتظار از یک فراری را ارائه دهد، با این تفاوت که این بار ۳ سرنشین دیگر نیز می‌توانند تجربه را همراه راننده داشته باشند.

کابین لوکس با کنترل‌های بیش از حد پیچیده

فراری برای بیشتر عملکرد‌های فرمان دوباره به دکمه‌های فیزیکی روی آورده و این تصمیم کنترل امکاناتی مانند اپل CarPlay را هنگام رانندگی ساده‌تر کرده است. نمایش مرکزی مرسوم روی داشبورد وجود ندارد و اطلاعات اصلی روی صفحه مقابل راننده نمایش داده می‌شوند، در حالی که سرنشین جلو نمایشگر اختصاصی خودش را دارد. تصویر این نمایشگر به شکلی فیلتر شده که راننده به‌راحتی محتوای آن را نمی‌بیند و سرنشین می‌تواند از برنامه‌های رسانه‌ای داخلی خودرو استفاده کند.

کنترل تهویه و صندلی‌ها پیچیده‌تر است. یک کنترلر دایره‌ای از داشبورد بیرون می‌آید و کاربر باید با چرخاندن، لمس و کشیدن انگشت روی نمایشگر کوچک آن مواردی مانند دما، سرعت فن، تهویه و ماساژ صندلی را تنظیم کند. هنگام توقف استفاده از آن چندان دشوار نیست، اما هدف‌های کوچک لمسی در زمان رانندگی تمرکز بیشتری می‌خواهند. سرنشینان عقب نیز نمونه دیگری از همین کنترلر را میان ۲ صندلی دارند و می‌توانند تنظیمات خود را جداگانه تغییر دهند.

فراری ۴ نفره با قیمت نزدیک به ۴۰۰ هزار دلار

قیمت پایه پوروسانگوئه در آمریکا از ۳۹۳ هزار و ۳۵۰ دلار آغاز می‌شود، اما فهرست طولانی امکانات سفارشی می‌تواند رقم نهایی را بسیار بالاتر ببرد. مصرف سوخت ترکیبی حدود ۱۹.۶ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر نیز یادآوری می‌کند که موتور V۱۲ تنفس طبیعی برای استفاده روزانه هزینه کمی ندارد.

پوروسانگوئه در نهایت نه فضای بار و انعطاف یک شاسی‌بلند سنتی را دارد و نه ابعاد و وزن یک خودروی اسپرت ۲ نفره را، اما همین ترکیب جایگاه آن را متفاوت کرده است. فراری به جای ساخت نسخه‌ای از لامبورگینی اوروس یا استون مارتین DBX، خودرویی ساخته که ۴ نفر می‌توانند بدون دردسر وارد آن شوند، در شهر با آن رفت‌وآمد کنند و هم‌زمان یک موتور V۱۲ تنفس طبیعی را در اختیار داشته باشند. مهم‌ترین تغییر نسبت به فراری‌های خانوادگی قبلی نیز همین است که این بار صندلی‌های عقب بخشی جدی از تجربه خودرو هستند، نه فقط فضایی اضافه برای مواقع ضروری.