رباتهای انساننما رکورد ۱۰۰ متر یوسین بولت را شکستند
به گزارش خبرگزاری آنا؛ رکورد جهانی ۱۰۰ متر انسانها از سال ۲۰۰۹ با زمان ۹.۵۸ ثانیه در اختیار یوسین بولت قرار دارد، اما رباتهای حاضر در مسابقات جهانی رباتهای انساننما امسال توانستند این زمان را پشت سر بگذارند. در مرحله مقدماتی مسابقه ۱۰۰ متر، تیانگونگ اولترا ساخته مرکز نوآوری رباتهای انساننمای پکن، مسافت را در ۹.۳۹ ثانیه طی کرد و لایتنینگ که توسط آنر توسعه یافته است با زمان ۹.۴۷ ثانیه در جایگاه بعدی قرار گرفت.
رقابت رباتها در چندین رشته ورزشی
مسابقات جهانی رباتهای انساننما که نخستین دوره آن در سال ۲۰۲۵ برگزار شد، به نوعی نسخه رباتیک مسابقات المپیک محسوب میشود و هدف اصلی آن نمایش پیشرفتهای انجامشده در زمینه رباتهای دوپا است. در دوره امسال ۲ هزار و ۵۶ ربات از ۱۶ کشور در این رویداد حضور دارند و در رشتههایی مانند دو سرعت، پرش، فوتبال و بوکس با یکدیگر رقابت میکنند.
تیانگونگ اولترا تنها به شکستن رکورد ۱۰۰ متر بسنده نکرده و در رقابت ۴۰۰ متر نیز زمان ۳۸.۱۶ ثانیه را ثبت کرده است. این زمان از رکورد جهانی ۴۰۰ متر انسانها یعنی ۴۳.۰۳ ثانیه که وید نیکرک در سال ۲۰۱۶ ثبت کرد، سریعتر است و نشان میدهد رباتهای انساننما در مسابقات سرعتی میتوانند به عملکردی فراتر از انتظار برسند.
رباتهایی که برای توقف به دیوار نیاز دارند
البته مقایسه عملکرد این رباتها با ورزشکاران انسانی چندان ساده نیست. رباتهای انساننما پس از رسیدن به خط پایان معمولاً نمیتوانند مانند یک دونده انسانی سرعت خود را کاهش دهند و متوقف شوند و ویدئوهای منتشرشده از مسابقات نشان میدهد بسیاری از آنها با سرعت زیاد به دیوارهای پوشیده از ضربهگیر برخورد میکنند. برخی رباتها پس از برخورد نیز دچار آسیب یا جدا شدن قطعات میشوند و عوامل مسابقات آنها را با برانکارد از مسیر خارج میکنند. همین مسئله باعث شده تصاویر دویدن رباتها در کنار نمایش توانایی فنی آنها، صحنههایی عجیب و گاهی نگرانکننده ایجاد کند؛ زیرا حرکت سریع رباتهای دوپا هنوز با دویدن طبیعی انسان تفاوت زیادی دارد.
سرعت بالا در برابر کنترل حرکتی
رکوردهای ثبتشده در پکن بیشتر از آنکه نشاندهنده برتری کامل رباتها بر انسانها باشند، بیانگر سرعت پیشرفت فناوری در زمینه حرکت دوپای رباتها هستند. رباتها برای رسیدن به سرعت بالا باید تعادل خود را هنگام شتابگیری و حرکت حفظ کنند و همزمان بتوانند نیروی واردشده به مفاصل و ساختار بدنه را کنترل کنند.
در شرایط فعلی، مشکل توقف نشان میدهد که افزایش سرعت تنها بخشی از مسئله است و کنترل ربات پس از رسیدن به سرعت بالا نیز اهمیت زیادی دارد؛ بنابراین حتی اگر رباتهای انساننما بتوانند رکوردهای ورزشی انسانها را در شرایط مسابقه پشت سر بگذارند، دستیابی به حرکتی پایدار، قابل کنترل و قابل استفاده در محیطهای واقعی همچنان یکی از چالشهای اصلی توسعه آنها محسوب میشود.
انتهای پیام/
