در گفتوگو با آناتک بررسی شد
۳ دقیقه دوی سرعت کاری میکند که ۹۰ دقیقه ورزش نمیکند
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینس دیلی» (Science Daily)؛ پژوهشگران دانشگاه راکفلر مقایسه کردند که بدن چگونه به ورزش با شدتهای مختلف پاسخ میدهد. آنها دریافتند که شش نوبت دوی سرعت ۳۰ ثانیهای با تمام توان، تقریبا یکچهارم پروتئینهای اندازهگیریشده در خون را بلافاصله پس از ورزش تغییر داد. در مقایسه، ۹۰ دقیقه دوچرخهسواری مداوم با شدت متوسط، کمتر از یکچهارم درصد این پروتئینها را تغییر داد. دویدن با شدت متوسط روی تردمیل پروتئینهای بیشتری را نسبت به دوچرخهسواری تحت تأثیر قرار داد، اما همچنان بسیار کمتر از تعداد پروتئینهایی بود که در تمرین کوتاه دوی سرعت تغییر کردند.
دوی سرعت جهشی سریع در سطح ملکولی ایجاد میکند
تمرین دوی سرعت همچنین بیش از ۲۰۰ متابولیت را تغییر داد و سطح پروتئینهای دخیل در رشد رگهای خونی، بازسازی بافت و پیامرسانی هورمونی را بهسرعت افزایش داد.
به نظر میرسید برخی از این پروتئینها از طریق فرایندی سریع در پیامرسانی سلولی موسوم به جداشدن بخش خارجسلولی پروتئینها از سطح سلول (ectodomain shedding) وارد جریان خون شدند؛ یعنی به جای آنکه پروتئینهای جدید تولید و آزاد شوند، بخشهایی از پروتئینهایی که از قبل روی سطح سلول قرار داشتند، بریده و بهسرعت وارد گردش خون شدند.
پژوهشگران همچنین بررسی کردند که سلولهای چربی انسان چگونه به خونی که پس از دوی سرعت جمعآوری شده بود، پاسخ میدهند. این سلولها تغییرات گستردهای در فعالیت ژنها نشان دادند؛ از جمله تغییر در نحوه پردازش سوخت، واکنش به هورمونها و تشخیص میزان دسترسی به مواد مغذی.
ورزش با شدت متوسط پاسخ آهستهتری ایجاد میکند
ورزش با شدت متوسط واکنش فوری بسیار کمتری ایجاد کرد. افزایش قابلتوجه اسیدهای چرب و پروتئینهای منشأ گرفته از کبد که با نیازهای ورزش استقامتی مرتبط هستند، تا سه ساعت پس از تمرین در جریان خون ظاهر نشد.
سلولهای چربی انسان که در معرض خون جمعآوریشده پس از دوچرخهسواری با شدت متوسط قرار گرفتند نیز تنها تغییرات اندکی در فعالیت ژنها نشان دادند.
ارتباط با سلامت متابولیک و پیری زیستی
پژوهشگران سپس پروتئینهایی را که در پاسخ به ورزش تغییر کرده بودند، با اطلاعات سلامت بیش از ۵۳ هزار شرکتکننده در بانک اطلاعات پزشکی بریتانیا مقایسه کردند. بسیاری از این پروتئینها با خطر کمتر ابتلا به بیماریهای قلبیعروقی و متابولیک مرتبط بودند.
این الگو بهویژه در مورد چاقی، دیابت نوع ۲ و دیگر اختلالات متابولیک قابلتوجه بود. از میان ۳۳ پروتئین مرتبط با خطر کمتر، ۳۲ پروتئین تحت تأثیر دوی سرعت قرار گرفتند، در حالی که ورزش با شدت متوسط تنها سه مورد از آنها را تحت تأثیر قرار داد. همچنین بیش از یکچهارم این پروتئینها با کندتر بودن روند پیری زیستی ارتباط داشتند.
کوهن میگوید: «آنچه در اینجا هیجانانگیز است این است که فقط چند دقیقه ورزش شدید میتواند یک پاسخ مولکولی قابلتوجه ایجاد کند و ما این پاسخ را پس از هشت هفته تمرین نیز همچنان مشاهده میکنیم؛ این موضوع نشان میدهد که این پاسخ صرفا محصول تلاش بدن برای سازگار شدن با یک فشار ناآشنا نیست. ممکن است پاسخهایی که مشاهده کردیم، ذاتیِ ورزش شدید باشند».
چرا شدت ورزش ممکن است اهمیت داشته باشد؟
یافتهها نشان میدهند که شدت ورزش ممکن است تأثیر زیادی بر پروتئینها و متابولیتهایی داشته باشد که وارد جریان خون میشوند و در نتیجه، بر نحوه پاسخ بافتهای سراسر بدن نیز اثر بگذارد.
لوک اولسن، پژوهشگر پسادکتری که این مطالعات را انجام داده است، میگوید: «مدتهاست میدانیم که شدتهای مختلف ورزش، سازگاریهای متفاوتی را در سراسر بدن ایجاد میکنند. با این حال، سازوکارهای مولکولی که این سازگاریهای وابسته به شدت را به یکدیگر مرتبط میکنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی ماندهاند. کار ما نشان میدهد که سطح این اگزِرکینها ــ پروتئینها و متابولیتهایی که پس از ورزش در جریان خون آزاد میشوند ــ سطح این اگزِرکینها شدیدا تحت تأثیر شدت ورزش قرار میگیرد و ممکن است نقش واسطههای اصلی را در ایجاد اثرات مفیدِ دورههای کوتاه ورزش شدید ایفا کنند».
انتهای پیام/
