راز افزایش جهانی نزدیکبینی
به گزارش «سایتکدیلی»، سالهاست که افزایش چشمگیر میوپی ــ یا نزدیکبینی ــ عمدتا به رشد استفاده از نمایشگرها، به ویژه در میان کودکان و جوانان، نسبت داده میشود. با این حال، پژوهشگران در کالج بیناییسنجی دانشگاه ایالتی نیویورک (SUNY) میگویند، توضیح این پدیده ممکن است پیچیدهتر باشد و با رفتارهای روزمره بینایی ارتباط داشته باشد.
در این مطالعه، تیم پژوهشی پیشنهاد میکند که نزدیکبینی ممکن است کمتر ناشی از خودِ نمایشگرها باشد و بیشتر از تمرکز طولانیمدت بر فواصل نزدیک در محیطهای داخلی با نور کم ناشی شود؛ شرایطی که میزان نوری را که به شبکیه میرسد کاهش میدهد.
«خوزه-مانوئل آلونسو»، استاد ممتاز SUNY و نویسنده ارشد این پژوهش، میگوید: «میوپی در سراسر جهان به سطح نزدیک به همهگیری رسیده است، با این حال هنوز به طور کامل درک نکردهایم چرا. یافتههای ما نشان میدهد که یک عامل زمینهای مشترک ممکن است میزان نوری باشد که هنگام کار طولانیمدت از فاصله نزدیک به شبکیه میرسد ــ بهویژه در محیطهای داخلی».
نرخ میوپی همچنان در جهان رو به افزایش است
«میوپی» (نزدیکبینی) باعث میشود اشیای دور تار به نظر برسند و اکنون یک همهگیری جهانی تلقی میشود. این اختلال تقریبا ۵۰ درصد از جوانان در ایالات متحده و اروپا و نزدیک به ۹۰ درصد در بخشهایی از شرق آسیا را تحت تأثیر قرار میدهد. اگرچه ژنتیک بر خطر ابتلا اثرگذار است، افزایش سریع آن تنها طی چند نسل به روشنی نشان میدهد که عوامل محیطی نیز نقش عمدهای ایفا میکنند.
در محیطهای پژوهشی، میوپی را میتوان در مدلهای حیوانی از طریق محرومیت بینایی یا استفاده از عدسیهای منفی ایجاد کرد و دانشمندان معتقدند این روشها شامل سازوکارهای عصبی متفاوتی هستند. متخصصان مراقبت از چشم نیز با بهرهگیری از راهبردهای متعددی که احتمالا از مسیرهای جداگانه عمل میکنند (عدسیهای چندکانونی، قطره چشمی آتروپین، کاهش کنتراست، افزایش زمان حضور در فضای باز و سایر روشها) روند پیشرفت میوپی را کند میکنند. پژوهشگران کالج بیناییسنجی SUNY اکنون مطرح میکنند که یک سازوکار عصبی واحد ممکن است بتواند هم چگونگی بروز میوپی و هم نحوه کنترل آن را توضیح دهد.
یک فرضیه یکپارچه درباره نور و تمرکز چشم
این نظریه جدید در پی پاسخ به پرسشی دیرینه در علوم بینایی است: چرا عوامل متنوعی مانند کار از فاصله نزدیک، نور کمِ محیطهای داخلی، قطرههای آتروپین، عدسیهای چندکانونی و زمان سپریشده در فضای باز همگی بر پیشرفت میوپی اثرگذار به نظر میرسند؟
«اوروشا مهارجان»، دانشجوی دکتری بیناییسنجی در SUNY که این مطالعه را انجام داده است، توضیح میدهد: «در نور روشن فضای باز، مردمک برای محافظت از چشم تنگ میشود، در حالی که همچنان اجازه میدهد نور کافی به شبکیه برسد. هنگامی که افراد در محیطهای داخلی بر اشیای نزدیک مانند تلفن همراه، تبلت یا کتاب تمرکز میکنند، مردمک میتواند تنگ شود، نه به علت شدت روشنایی بلکه برای افزایش وضوح تصویر. در نور کم، این ترکیب میتواند نور ورودی به شبکیه را بهطور قابل توجهی کم کند».
بر اساس این فرضیه، میوپی زمانی ایجاد میشود که نور کافی به شبکیه نرسد و در نتیجه فعالیت عصبی آن به اندازه کافی تحریک نشود. در نور کمِ محیطهای داخلی، هنگام تمرکز طولانی بر اشیای نزدیک، مردمک بیش از حد تنگ میشود و نور ورودی کاهش مییابد. اما در نور شدید فضای باز، تنگ شدن مردمک عمدتا به شدت نور وابسته است نه فاصله دید؛ بنابراین در این شرایط میوپی شکل نمیگیرد.
تاثیر تطابق و عدسیهای منفی بر میزان نور دریافتی شبکیه
این مطالعه همچنین نشان میدهد عدسیهای منفی با فعال کردن فرایند تطابق ــ یعنی افزایش قدرت عدسی چشم هنگام تمرکز بر فاصله نزدیک ــ باعث تنگتر شدن مردمک و کاهش نور ورودی به شبکیه میشوند. هرچه فاصله دید کوتاهتر شود یا قدرت عدسی منفی بیشتر باشد، این اثر تشدید میشود. همچنین اگر این تمرکز برای مدت طولانی ادامه یابد (برای مثال دهها دقیقه)، کاهش نور شدیدتر خواهد شد و در چشمهایی که پیشتر دچار میوپی شدهاند نیز این واکنش قویتر است. پژوهشگران علاوه بر این، اختلالهایی در حرکات چشمی هنگام تطابق و کاهش کارایی پلکزدن در تنظیم مردمک مشاهده کردند.
پیامدها برای پیشگیری و کنترل میوپی
اگر این سازوکار تایید شود، میتواند نگاه متخصصان به پیشگیری و درمان میوپی را تغییر دهد. این نظریه میگوید برای مهار پیشرفت میوپی باید دو کار انجام داد: قرار گرفتن منظم در معرض نور کافی و کاهش فشار تمرکز طولانیمدت بر فاصله نزدیک. این هدف میتواند با استفاده از عدسیهایی که نیاز چشم به تطابق شدید را کم میکنند (چندکانونی یا کاهشدهنده کنتراست)، مصرف قطره آتروپین که عضلات مردمک را مهار میکند، یا گذراندن زمان بیشتر در فضای باز و نگاه کردن به فواصل دور محقق شود.
پژوهشگران همچنین پیشبینی میکنند که هر راهبردی برای کنترل میوپی ممکن است در صورتی که افراد همچنان به تمرکز طولانیمدت بر فواصل نزدیک در محیطهای داخلی با نور کم ادامه دهند، اثربخشی کمتری داشته باشد.
آلونسو تاکید میکند: «این پاسخ نهایی نیست. اما این پژوهش یک فرضیه آزمونپذیر ارائه میکند که نحوه تعامل عادات بینایی، نورپردازی و تمرکز چشم را بازتعریف میکند. این فرضیه بر فیزیولوژی قابلاندازهگیری استوار است و بخشهای متعددی از شواهد موجود را به هم پیوند میدهد. پژوهشهای بیشتری لازم است؛ اما این یافتهها چارچوب تازهای برای فهم پیشگیری و درمان میوپی ارائه میدهد».
انتهای پیام/
