پیشنهاد سردبیر
سکوت در برابر ترور، فریاد برای استعفا؛ چرا رگ سلبریتی‌ها گزینشی می‌جنبد؟

واکاوی استاندارد‌های دوگانه در مواجهه با تهدیدات امنیت ملی 

کدام شیوه کالابرگ به نفع شماست؟

جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل 

آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

آناکست؛ فرهنگ و هنر

زندگی در ۲۸۰ کاراکتر؟!

آیا توییت‌ها، منشن‌ها و کامنت‌های کوتاه ما جای مقاله‌ها، جستارها و یادداشت‌های ادبی را گرفته‌اند؟ با نگاهی به رمان «هرتزوگ» اثر سال بلو، این پرسش را دقیق‌تر بررسی می‌کنیم.

موزس هرتزوگ، شخصیت رمان «هرتزوگ» نوشته‌ی سال بلو، مردی آشفته‌حال است که پس از فروپاشی زندگی خانوادگی‌اش به نوشتن نامه پناه می‌برد؛ ابتدا برای دوستان و آشنایان، سپس برای دانشمندان و سیاست‌مداران و در نهایت برای هر کسی که نامش به ذهنش می‌رسد. این رفتار چندان هم دور از منشن‌کردن‌های ما در توییتر یا کامنت‌گذاشتن‌های بی‌وقفه‌مان در اینستاگرام نیست؛ از رؤسای جمهور تا ستاره‌های سینما و چهره‌های ادبی، برای همه حرفی داریم. اما اگر آن نامه‌ها برای هرتزوگ معنایی داشت، منشن‌ها و استوری‌ها و توییت‌های ما چه معنایی پیدا می‌کنند؟

 

برای شنیدن اپیزودهای بیشتر، می توانید آناکست را در شنوتو، کست‌باکس و اسپاتیفای هم دنبال کنید

 

 

:عوامل تولید

نویسنده و گوینده: 
محمد وحیدی
تدوین: 
نعیمه کرابی
 
 

انتهای پیام/

ارسال نظر