تأخیر در ظهور یک ابرنواختر می‌تواند سرعت انبساط جهان را مشخص کند

به گزارش خبرنگار گروه علم و فناوری خبرگزاری آنا، حدود ۱۰ میلیارد سال پیش، ستاره‌ای در یک کهکشان دورافتاده‌ به نام MRG-M۰۱۳۸ منفجر شد. بخشی از نور ناشی از آن انفجار بعداً با یک عدسی گرانشی(gravitational lens) برخورد کرد. عدس گرانشی به خوشه‌ای از کهکشان‌ها اطلاق می‌شود که گرانش آنها نور را به مسیرهای مختلفی به شکل واگرا می‌فرستد. در سال ۲۰۱۶ این ابرنواختر در آسمان زمین به عنوان سه نقطه نور متمایز ظاهر شد که هر کدام سه مسیر مختلف را برای رسیدن نور به ما می‌پیمودند.

اکنون محققان علم نجوم پیش‌بینی می‌کنند که ابرنواختر در اواخر دهه ۲۰۳۰ دوباره ظاهر می‌شود. تیم تحقیقاتی در این حوزه در ژورنال Nature Astronomy گزارش کرد که تأخیر زمانی(طولانی‌ترین فاصله زمانی که تاکنون یک ابرنواختر برخوردکرده با لنز گرانشی، دیده شده است) می‌تواند برآورد دقیق‌تری را برای فاصله ما تا کهکشان میزبان این ابرنواختر در صورت فلکی نهنگ ارائه دهد. این یافته به نوبه خود می‌تواند به اخترشناسان اجازه دهد تا تخمین‌های ثابت تلسکوپ‌های فضایی را تصحیح کنند. اخترشناسان از طریق این تخمین‌های ثابت، به پارامتری رسیده‌اند که سرعت انبساط جهان را برآورد می‌کند.

سه نقطه نورانی مزبور(از نورهای ناشی از انفجار ستاره کهکشان MRG-M۰۱۳۸) در ابتدا در تصاویری از تلسکوپ فضایی‌ هابل ظاهر شدند. استیو رودنی(Steve Rodney)، اخترشناس دانشگاه کارولینای جنوبی در کلمبیا می‌گوید: «این فقط یک تصادف بود و ما بدون برنامه‌ریزی قبلی با این نورها مواجه شدیم.» سه سال بعد وقتی‌هابل بار دیگر به آن نقطه از کهکشان نگاه کرد، ستاره‌شناس گابریل برامر(Gabriel Brammer) در دانشگاه کپنهاگ متوجه شد که هر سه نقطه نور ناپدید شده‌اند که نشان‌دهنده وجود یک ابرنواختر بود.

رودنی و همکارانش با محاسبه چگونگی تغییر گرانش خوشه در حال تغییر و مسیر پرتوهای نور ابرنواختری، پیش‌بینی می‌کنند که این ابرنواختر در سال ۲۰۳۷ (یا همین حدود) دوباره ظاهر می‌شود. اخترشناسان سپس با محاسبه محل قرارگیری این نقاط نورانی جدید و یافتن اختلاف فاصله آن از محل قرارگیری نقاط نورانی سال ۲۰۱۶ امیدوارند به تخمین دقیقی از انبساط جهان دست یابند.

انتهای پیام/۴۱۶۰