ربات‌ها رکورد انسان در صعود به کوه را شکستند

به گزارش خبرگزاری آنا، به نقل از «Newatlas»؛ نخستین دوره رقابت جهانی صعود ربات‌ها به کوه تای‌شان در شهر تای‌آن، استان شاندونگ چین برگزار شد. در این رویداد نزدیک به ۹۰ تیم سازنده ربات حضور داشتند و ماشین‌های دوپا و چهارپا در مسیرهای دشوار کوهستانی به رقابت پرداختند.

مسیر اصلی مسابقه حدود ۳.۹ کیلومتر طول داشت و با اختلاف ارتفاعی نزدیک به ۶۰۰ متر، شرکت‌کنندگان را از مسیر تاریخی هونگ‌من به ژونگ‌تیان‌من می‌رساند. بخش دشوار این مسیر، بیش از ۳۱۰۰ پله سنگی بود که برخلاف سطوح صاف آزمایشگاهی، ارتفاع و عرض یکسانی نداشتند و در بخش‌هایی با سنگ‌فرش‌های نامنظم و شیب‌های متغیر همراه می‌شدند.

برای درک دشواری مسیر کافی است بدانید یک کوه‌پیمای معمولی برای طی‌ کردن آن به حدود یک تا دو ساعت زمان نیاز دارد؛ اما سریع‌ترین ربات‌های این رقابت توانستند در کمتر از یک ساعت به خط پایان برسند.

ربات چهارپا درچه زمانی به مقصد رسید؟

در بخش رقابت ربات‌های چهارپا، ساخته شرکت لینگی تکنولوژی (Lingyi Technology) که زیرمجموعه‌ای از شرکت یونیتری رباتیکس (Unitree Robotics) است، با ثبت زمان ۴۳ دقیقه و ۴۱ ثانیه مقام نخست را به دست آورد.

با این حال، رکورد سریع‌تر این مسیر پیش از مسابقه و در مرحله آزمایشی ثبت شده بود. ربات سگ‌نمای شرکت یونیوبی‌ای‌آی (UNIUBI AI) توانسته بود مسیر را در ۳۵ دقیقه و ۴۷ ثانیه طی کند که از عملکرد ربات برنده در رقابت اصلی سریع‌تر بود.

چن لین، مهندس ناوبری تیم یونیوبی، در گفت‌وگو با رسانه دولتی CCTV، ناهمواری مسیر را بزرگ‌ترین چالش این رقابت توصیف کرد. به گفته او، پله‌های تاریخی کوه تای‌شان طی قرن‌ها ساخته شده‌اند و ارتفاع و عرض یکسانی ندارند؛ برخی بلند و برخی کوتاه‌اند و در بخش‌هایی نیز مسیر با سنگ‌فرش‌های نامنظم ادامه پیدا می‌کند.

نکته جالب اینکه ربات کوچک‌تر این رقابت برای تشخیص محیط از فناوری لیدار (LiDAR) و نقشه‌برداری سه‌بعدی لحظه‌ای استفاده می‌کرد که به ماشین اجازه می‌دهد فاصله موانع و وضعیت مسیر پیش رو را تشخیص دهد و حرکت خود را متناسب با شرایط تنظیم کند.

ربات‌ها تخم‌مرغ و هندوانه هم حمل کردند

در این رقابت، توانایی ربات‌ها فقط با سرعت صعود سنجیده نشد. بخشی از مسابقه به حمل بار اختصاص داشت و ربات‌های چهارپا باید محموله‌هایی مانند تخم‌مرغ و هندوانه را در مسیر سنگی و ناهموار کوه جابه‌جا می‌کردند؛ آن هم بدون اینکه بارشان آسیب ببیند. این آزمون در واقع میزان تعادل، کنترل حرکات و توانایی ربات‌ها برای حفظ پایداری هنگام حمل وزن را به چالش می‌کشید.

در بخش دیگری از رقابت نیز ربات‌های انسان‌نما باید مسیر مشخصی را از پله‌ها و شیب‌های کوهستانی بالا می‌رفتند. هم‌زمان، اسکلت‌های بیرونی هوشمند برای کمک به حرکت و صعود آزمایش شدند و ربات‌های مجهز به قابلیت حرکت در زمین‌های ناهموار، توانایی مسیریابی و شناسایی موانع را به نمایش گذاشتند.

البته همه ماشین‌ها از پس این چالش برنیامدند. برخی ربات‌ها هنگام عبور از پله‌ها تعادل خود را از دست دادند و سقوط کردند؛ در مواردی نیز مهندسان مجبور شدند برای تعمیر و بازگرداندن آن‌ها به مسیر وارد عمل شوند. همین شکست‌ها بخشی از ارزش فنی مسابقه بود؛ زیرا نقاط ضعف ربات‌ها را در شرایط واقعی آشکار می‌کرد.

به این ترتیب، کوه تای‌شان به آزمایشگاهی در فضای باز تبدیل شد و ربات‌ها باید به‌جای حرکت روی سطوح صاف و کنترل‌شده، با شرایط غیرقابل‌پیش‌بینی محیط کنار می‌آمدند.

از کوه‌نوردی تا عملیات امدادونجات

اهمیت چنین رقابتی فراتر از ثبت زمان و تعیین برنده است. مهندسان با قرار دادن ربات‌ها در مسیرهای دشوار می‌توانند عملکرد آن‌ها را در زمینه‌هایی مانند حفظ تعادل، تشخیص موانع، برنامه‌ریزی حرکت و تصمیم‌گیری لحظه‌ای بررسی کنند.

برای مثال، رباتی که بتواند از پله‌های نامنظم بالا برود، مسیر حرکت خود را در برابر موانع تغییر دهد و بدون دخالت مداوم انسان تعادلش را حفظ کند، ظرفیت بیشتری برای فعالیت در محیط‌های صنعتی و عملیاتی خواهد داشت.

چنین توانایی‌هایی در آینده می‌توانند برای بازرسی زیرساخت‌ها، فعالیت در معادن، حمل تجهیزات در مناطق کوهستانی و عملیات امدادونجات کاربرد داشته باشند.

بر اساس گزارش New Atlas، وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ بیش از ۴۰۰ مدل ربات انسان‌نما را در فهرست مدل‌های تولیدی خود ثبت کرده و شمار تولید این ربات‌ها از ۴۰ هزار دستگاه فراتر رفته و نشان‌دهنده سرعت توسعه این صنعت در چین است.

تا زمانی که ربات‌ها روی زمین صاف راه می‌روند، نمایش توانایی‌هایشان چندان دشوار نیست؛ چالش واقعی زمانی آغاز می‌شود که باید با پله‌های نامنظم، شیب‌های تند، موانع پیش‌بینی‌نشده و شرایط متغیر محیط کنار بیایند.

مسابقه کوه تای‌شان نشان داد که صنعت رباتیک به‌تدریج از نمایش حرکات نمایشی به سمت آزمودن توانایی‌های کاربردی ماشین‌ها حرکت می‌کند. البته سقوط بعضی ربات‌ها و نیاز آن‌ها به کمک مهندسان یادآوری می‌کند که هنوز تا رسیدن به ماشین‌هایی قابل‌اعتماد برای فعالیت مستقل در محیط‌های واقعی فاصله وجود دارد.

ربات‌هایی که امروز برای بالا رفتن از چند هزار پله مسابقه می‌دهند، امکان دارد روزی در مسیرهای خطرناکی حرکت کنند که حضور انسان در آن‌ها دشوار یا پرهزینه است. آن روز، ارزش واقعی این مسابقه‌ها نه در مدال قهرمانی، بلکه در توانایی نجات جان انسان‌ها مشخص خواهد شد.