چرا فین‌تکِ ناپویا محکوم به شکست است؟ 

رضا توکلی‌راد، دکترای مدیریت فناوری اطلاعات در یادداشتی اختصاصی برای خبرگزاری آنا نوشت:
 امروز، در اواسط دهه اخیر، دیگر نمی‌توان از فناوری اطلاعات به عنوان یک «بخش» مجزا در کنار سایر صنایع یاد کرد. تکنولوژی، اتمسفری است که همه‌چیز را در خود حل کرده و یکی از ملموس‌ترین خطوط مقدم این درهم‌تنیدگی، تلاقی فین‌تک و هوش مصنوعی مولد است. جایی که پلتفرم‌های مالی از نقش سنتیِ «واسطه تراکنش»، به مغز‌های متفکر و تصمیم‌ساز در مدیریت ثروت تبدیل شده‌اند. 
حقیقت این است که عمر فین‌تک‌های نسل اول به پایان رسیده است. اپلیکیشن‌های مالی اگر خود را به بازو‌های هوشمند مجهز نکنند، به زودی به ساختار‌های سنتی و دست‌وپاگیری تبدیل می‌شوند که فرقی با شعبه‌های فیزیکی بانک‌ها نخواهند داشت. در مدل‌های مدرن دنیا، سیستم‌های سنتی اعتبارسنجی و مدیریت ریسک که بر داده‌های مرده و ایستای گذشته تکیه داشتند، کاملاً منسوخ شده‌اند. جای آنها را الگوریتم‌های پیش‌بینی‌کننده‌ای گرفته‌اند که در کسری از ثانیه، میلیون‌ها داده رفتاری و ترجیحات مالی کاربر را شبیه‌سازی و تحلیل می‌کنند. در این فضا، هوش مصنوعی دیگر یک ویترین لوکس یا ابزار بازاریابی برای بانک‌ها نیست؛ بلکه هسته سخت امنیت، کشف زودهنگام تقلب و شخصی‌سازی خدمات است. پلتفرم‌های پیشرو اکنون قادرند امضای رفتاری مشتری را بشناسند و تراکنش مشکوک را پیش از وقوع، متوقف کنند؛ یک پارادایم شیفت واقعی از رفتار «انفعالی» به مدیریت «پیش‌دستانه». 
از سوی دیگر، ورود دستیار‌های هوشمند مالی به این عرصه، مفهوم عدالت و شمول مالی را وارد فاز جدیدی کرده است. تا پیش از این، دسترسی به مشاوران زبده اقتصادی و سبدگردانی اختصاصی، امتیاز طبقه مرفه بود؛ اما امروز هوش مصنوعی مولد، پیچیدگی‌های تاریک بازار‌های مالی را برای یک شهروند عادی ساده می‌کند. این فناوری، شکاف عمیق میان دانش تخصصی و نیاز‌های روزمره جامعه را پر کرده است. 
برای اکوسیستم اقتصادی ما، تن دادن به این بازی جدید، یک انتخاب از سر رفاه یا یک ژست فناورانه نیست؛ مسئله، مانایی در نقشه اقتصاد دیجیتال است. ما باید با شجاعت، از فین‌تکِ خدمات‌محور کارمزدبگیر، به سمت فین‌تکِ هوش‌مبنا حرکت کنیم. تحقق این جهش، اما فراتر از توان فنی شرکت‌ها، به زیرساخت‌های کلان گره خورده است؛ توسعه پهنای باند و مراکز پردازش ابری، آزادسازی واقعی داده‌ها در بستر بانکداری باز، و مهم‌تر از همه، تغییر نگاه نهاد‌های ناظر. رگولاتوری سنتی، صلب و هراسان از نوآوری، ترمز اصلی این حرکت است. ما به قوانین چابک و ریسک‌پذیری نیاز داریم که پا‌به‌پای فناوری حرکت کنند، نه فرسنگ‌ها عقب‌تر از آن. 
باید تعارف را کنار بگذاریم؛ رقابت فردا در بازار‌های مالی، بر سر جذب نقدینگی بیشتر یا شمارش شعب فیزیکی نیست. برگ برنده در دست کسی است که توانایی بیشتری در مالکیت، تحلیل و پردازش هوشمندانه داده‌ها داشته باشد. ثروت آینده، جایی در گاوصندوق‌های زیرزمینی ندارد؛ این ثروت در خطوط کدنویسی، الگو‌های یادگیری ماشین و الگوریتم‌های هوش مصنوعی جاری است. روز فاوا زمانی معنا پیدا می‌کند که به جای کلیشه‌های همیشگی، بستر را برای نسل جدید نخبگان چندرشته‌ای (متخصصان مالی-فناوری) باز کنیم تا جایگاه کشور در هندسه جدید قدرت دیجیتال تثبیت شود.