آمریکاییها مانع استفاده کشورهای غیرهمسو از فناوریهای قدرت افزا میشوند
تحریمهای فناورانه آمریکا علیه ایران، سالهاست فراتر از محدودیتهای تجاری و اقتصادی، به یکی از ابزارهای اعمال فشار در حوزه زیرساخت، خدمات دیجیتال و دسترسی به فناوریهای راهبردی تبدیل شده است. دامنه این محدودیتها از بستن مسیر استفاده از برخی سرویسها و پلتفرمهای تخصصی تا جلوگیری از ورود تجهیزات و ابزارهای کلیدی امتداد یافته؛ وضعیتی که به باور برخی کارشناسان، تنها با منطق تحریم قابل توضیح نیست و باید آن را در چارچوبی وسیعتر از رقابت قدرت، مهار فناوری و کنترل ظرفیتهای کشورهای مستقل تحلیل کرد.
تناقض موجود میان انسداد دسترسی به فناوریهای زیرساختی و تسهیل ورود برخی محصولات مصرفی غربی نیز پرسشهای مهمی را درباره اهداف واقعی این سیاستها مطرح کرده است. مصاحبه پیشرو از خبرنگار فناوری آناتک با کامیار ثقفی، عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی با تمرکز بر همین تناقضها، تلاش دارد تصویری روشنتر از منطق حاکم بر تحریمهای فناوری، ابعاد مختلف ورود تجهیزات خارجی و پیامدهای این روند برای کشورهای غیرهمسو با غرب در صورت بیتوجهی به نکات احتیاطی را بررسی کند.
آمریکاییها بیش از ۳۰۰ هزار سایت و سرویس فناوری و ارتباطی را برای ایرانیها تحریم کردهاند و همین را بهانه کردهاند تا دسترسی ایرانیها به بسیاری از خدمات کاربردی، مانند موتورهای بازیسازی و ابزارهای برنامهنویسی، را محدود کنند یا اجازه ندهند تجهیزات حوزه زیرساختی خارج از نظارت خود آنها وارد ایران شود؛ ولی در عین حال، هیچ محدودیتی برای ورود محصولاتی نظیر گوشیهای آیفون به ایران اعمال نمیکنند یا شبکههای اجتماعی نظیر اینستاگرام را برای کاربران ایرانی نمیبندند. چنین تناقضی را چطور باید تفسیر کرد؟
پاسخ این سؤال بسیار روشن است. امروز به واسطه شروع اضمحلال و فرسودگی تمدن غرب، پرچمداران این تمدن دیگر ترسی از علنی شدن برخی اقدامات خود ندارند و بسیاری از موضوعها درباره آنها آشکار شده است. دیگر کسی در غرب نگران تخطی از قوانینی که خودشان در برابر سایر کشورها وضع کردهاند، نیست. آنها بهصورت موردی، بدون هیچ قانونی و فقط بر اساس منافع خود، کار را پیش میبرند.
حوزههای تجهیزات، سرویس، خدمات، زیرساخت، شبکه و... هم از این قاعده مستثنا نیست. آمریکاییها و غربیها ایجاد هرگونه دسترسی را که باعث تقویت کشوری مستقل شود و دنبالهرو آنها نباشد، منتفی میدانند و مانع از دستیابی آن کشورِ غیرهمسو به فناوریِ قدرتافزا میشوند.
بنابراین، با توجه به پاسخ شما، یک بار دیگر این سؤال پررنگ میشود که پس علت ورود بدون محدودیت محصولاتی نظیر گوشیهای اپل به ایران چیست؟
ترتیب ورود اپل به کشور چگونه است؟ اجازه دهید یک مثال برای شما بزنم. اتفاقی را که برای یکی از بانکهای کشور در جنگ تحمیلی دوم پیش آمد، به یاد بیاورید؛ اینکه بدون هرگونه حمله نظامی و فقط با تهاجم سایبری، آن بانک مورد حمله قرار گرفت، خسارتهای زیادی دید و درصد قابلتوجهی از اطلاعاتش آسیب دید. آسیبپذیری از لایه زیرساخت بود.
موضوع «عملیات پیجرها» یکی دیگر از حوادثی بود که محور آمریکایی ـ صهیونی با استفاده از نفوذ فناورانه خود، به محور مقاومت آسیب زد. خلاصه برای شما بگویم، ورود هر سرویس، خدمت یا سختافزاری که همسو با منافع آنها باشد یا دشمن را، مانند عملیات پیجرها، قادر به اقدامی در آینده کند، در ایران با هیچ مشکلی مواجه نخواهد شد.
بر همین اساس، آنها اجازه میدهند که کشور ما با دشواری بسیار کم، از یک شرکت آمریکایی سرور وارد کند. شما خود را مخاطب این سؤال قرار دهید که چطور خزانهداری آمریکا، که هر رفتار و حرکتی را رصد میکند و مانع از پیشرفت کار برای عبور از تحریمها میشود، از ورود تجهیزات فناوری و ارتباطی به ایران، نظیر آنچه اشاره شد، جلوگیری نمیکند؟
یعنی شما معتقد هستید که آنها در جریان دور زده شدن تحریمهای فناوری و ورود برخی تجهیزات و... به کشور ما هستند؟
فکر میکنم آنها در جریان هستند، ولی بعدها، زمانی که برخی نفوذهای سایبری و عملیاتی اتفاق میافتد، متوجه میشویم که آنها چطور از درهای پشتیای که ایجاد کردهاند، برای عملیات علیه ایران یا هر کشور غیرهمسویی بهره بردهاند.
ما طی مدت گذشته ضرباتی را متحمل شدهایم که ناشی از همین مسئله و نفوذ در لایه واردات فناوری، در سطوح مختلف، از غرب، بهطور خاص آمریکا، به داخل کشورمان بوده است
انتهای پیام/
