پیشرفت هوش مصنوعی به کاهش نرخ اشتغال میانجامد
به گزارش سایت «Futurism» در بیشتر موارد، اقتصاددانان یکی از معدود گروههای متخصصی بودهاند که هیاهو و اغراقهای پیرامون هوش مصنوعی را قاطعانه رد کردهاند. به نظر میرسید اجماع آنها درباره بدترین سناریوی ممکن، روی این ایده متمرکز است که هوش مصنوعی شاید بازار کار را زیر و رو کند، اما آن را بهطور کامل نابود نخواهد کرد. طبق یک مثال معروف، همانطور که دستگاههای خودپرداز باعث حذف کامل متصدیان بانک نشدند، ظهور فناوریهای جدید نیز لزوماً به این معنا نیست که اتوماسیون، چهره کل یک صنعت را تغییر خواهد داد.
با این حال، یک مقاله اقتصادی جامع توسط پژوهشگران بانک فدرال رزرو شیکاگو، مؤسسه تحقیقات پیشبینی (Forecasting Research Institute) و چندین دانشگاه برتر نشان میدهند، این نگرش ممکن است در حال تغییر باشد. با گذشت زمان، کارشناسان ارشد اقتصادی به شکل فزایندهای در حال گنجاندن «اختلالات شدید ناشی از هوش مصنوعی» در مدلهای تحلیلی خود هستند. با این وجود، اذعان به یک احتمال، با پذیرش اجتنابناپذیر بودن آن دو چیز کاملاً متفاوت است؛ و همانطور که این طیف پیچیده از دیدگاهها نشان میدهد، آخرالزمان شغلی هوش مصنوعی هنوز با قطعیت فاصله زیادی دارد.
این مطالعه یک شاهکار پیشبینی اقتصادی است که با نظرسنجی از ۶۹ اقتصاددان، ۵۲ متخصص هوش مصنوعی و ۳۸ «ابرپیشبینیکننده» پرداخته است («ابرپیشبینیکننده» اصطلاحی برای تحلیلگران همیشه دقیقی است که در دنیای اقتصاد، نقشی مانند «منتاتها» در فیلم «تلماسه» را بازی میکنند). نتایج نشان داد که هر سه گروه انتظار دارند در سالهای آینده پیشرفتهای «چشمگیری» در زمینه هوش مصنوعی رخ دهد. اما نکته نگرانکننده این بود که همه گروهها اتفاق نظر داشتند که به عنوان یک قاعده کلی، پیشرفت سریعتر هوش مصنوعی به معنای کاهش کلی نرخ اشتغال خواهد بود.
در حالی که اقتصاددانان در حال پیشبینی چشماندازهای بدبینانهتری برای بشریت هستند، هیچ اجماعی وجود ندارد که نشان دهد ما با سرعت به سمت یک پادآرمانشهر (Dystopia) در حرکت هستیم. اینکه آیا با یک فاجعه اقتصادیِ معمول روبهرو خواهیم شد یا اتفاقی کاملاً بیسابقه، به این بستگی دارد که آیا کسبوکارها میتوانند از هوش مصنوعی برای کسب سودآوری استفاده کنند یا خیر و سرعت آنها در این کار چقدر خواهد بود
به طور میانگین، اقتصاددانان احتمال ۴۷ درصدی برای «پیشرفت متوسط» هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۰ قائل شدند؛ پیشرفت متوسط به معنای سیستمهایی است که میتوانند آزمایشگاههای تحقیقاتی نیمهخودکار را اداره کنند، رمانهای باکیفیت بنویسند و پروژههای پیچیده را با نظارت انسان تکمیل کنند. آنها همچنین احتمال ۱۴ درصدی را برای سناریوی «پیشرفت سریع» در نظر گرفتهاند؛ سناریویی که در آن هوش مصنوعی میتواند سالها تحقیق را در عرض چند روز به پایان برساند، محتوای رسانهای در سطح برندگان جوایز «گرمی و پولیتزر» تولید کند و با استقلال یک مدیرعامل عمل نماید.
وقتی صحبت از جایگزینی هوش مصنوعی بهجای نیروی کار انسانی به میان میآید، میانه نظرات اقتصاددانان حاضر در نظرسنجی، حاکی از انتظار کاهش ۱.۶ درصدی در «نرخ مشارکت نیروی کار» (LFP) طی پنج سال آینده است. این شاخص که کل جمعیتِ در سن کار را در بر میگیرد (برخلاف نرخ بیکاری که محدودتر است)، در حال حاضر روی حدود ۶۱.۹ درصد قرار دارد. با این حال، تحت سناریوی «پیشرفت سریع»، اقتصاددانان انتظار دارند نرخ مشارکت نیروی کار در ایالات متحده تا سال ۲۰۳۰ به ۵۹.۳ درصد افت کند؛ اتفاقی که اگر رخ دهد، برای اولین بار در بیش از پنج دهه گذشته خواهد بود که این درصد به زیر ۶۰ سقوط میکند.
در حالی که اقتصاددانان در حال پیشبینی چشماندازهای بدبینانهتری برای بشریت هستند، هیچ اجماعی وجود ندارد که نشان دهد ما با سرعت به سمت یک پادآرمانشهر (Dystopia) در حرکت هستیم. اینکه آیا با یک فاجعه اقتصادیِ معمول روبهرو خواهیم شد یا اتفاقی کاملاً بیسابقه، به این بستگی دارد که آیا کسبوکارها میتوانند از هوش مصنوعی برای کسب سودآوری استفاده کنند یا خیر و سرعت آنها در این کار چقدر خواهد بود. سوابق ما تا به امروز نشان میدهد که نیروی کار هنوز مقداری فضای تنفس دارد، اما اینکه این فرصت دقیقاً چقدر است را حتی کارشناسان هم نمیتوانند با قطعیت بیان کنند.
انتهای پیام/
