![تولید نهال و پایههای رویشی باکیفیت و زودرس از طریق کشتبافت](/files/fa/news/1403/5/24/617783_575.jpg)
شناسایی پروتئینی که عضله آسیب دیده قلب را ترمیم میکند
![شناسایی پروتئینی که عضله آسیب دیده قلب را ترمیم میکند](/files/fa/news/1401/10/25/128047_446.jpg)
به گزارش خبرنگار گروه دانش و فناوری خبرگزاری آنا، هنگامی که فردی دچار حمله قلبی می شود، قلب او برای همیشه آسیب میبیند، بنابراین توانایی پمپاژ خون توسط قلب کاهش می یابد. با این حال، طبق یک مطالعه جدید، تزریق پروتئین می تواند به خنثی کردن چنین آسیبی کمک کند.
مشکل بافت اسکار روی قلب این است که بر خلاف بافت ماهیچه ای معمولی قلب، نمی تواند منبسط و منقبض شود.
این بدان معنی است که قلب به طور کلی نمی تواند به اندازه ای که قبلاً انجام می داد منبسط و منقبض شود. بعلاوه، باقیمانده بافت قلب آسیب دیده باید سخت تر از قبل کار کند که منجر به افزایش خطر نارسایی قلبی، آریتمی و سایر عوارض می شود.
اخیرا یک گروه از محققان بینالمللی به رهبری دکتر رابرت هیوم از دانشگاه سیدنی، تلاش میکنند تپش قسمت های آسیب دیده قلب را به حالت عادی برگردانند. آنها پیش ساز پروتئینی به نام تروپولاستین را شناسایی کردند که به طور طبیعی در بدن ما وجود دارد. این پیش ساز پروتئینی به نام الاستین تولید می کند که به بافتهای خاصی از بدن خاصیت کشسانی می بخشد.
برای این مطالعه، دانشمندان تروپولاستین خالص شده را مستقیماً به دیواره قلب موشها تزریق کردند، چهار روز پس از اینکه جوندگان حمله قلبی را تجربه کردند. این کار از طریق یک تکنیک جدید انجام شد که در آن یک سوزن دقیقاً توسط اولتراسوند هدایت میشود - طبق گزارشها این روش نسبت به تکنیکهای معمولی بسیار کمتر تهاجمی است.
بیست و هشت روز پس از تزریق، اسکارهای روی قلب موشها کوچکتر، نرمتر و کشسانتر شدهاند، تا جایی که بافت عملکرد عضلانی مشابه قبل از حمله قلبی را نشان میدهد. علاوه بر این، در آزمایشهای پتری دیش، درمان با تروپولاستین باعث میشود که فیبروبلاستهای قلب انسان (سلولهایی که ساختار قلب را حفظ میکنند) الاستین تولید کنند.
پروفسور جیمز چونگ، نویسنده ارشد این مقاله میگوید: «آنچه ما پیدا کردیم بسیار دلگرم کننده است. ما امیدواریم که با توسعه این روش در نهایت بتوانیم از آن در یک محیط بالینی برای درمان و بهبود زندگی میلیونها بیمار نارسایی قلبی در سراسر جهان استفاده کنیم.»
این مقاله اخیراً در ژورنال Circulation Research منتشر شده است.
انتهای پیام/