آناتک اهمیت حمله ایران به پارک فناوری «گاویام» را بررسی میکند
پارک فناوری گاویام شاید برای بسیاری از ما ناشناخته باشد، اما نقشی حیاتی در ماشین جنگی رژیم صهیونیستی ایفا میکند. این هدف، پارک فناوری «گاویام» نام دارد؛ مکانی که به گفته کارشناسان، دیگر یک مرکز معمولی تحقیق و توسعه نیست، بلکه به یکی از مهمترین قطبهای امنیت سایبری و فناوریهای نظامی این رژیم تبدیل شده است.
هدف قرار گرفتن این مرکز در روز گذشته پیام روشنی برای صهیونیستها داشت؛ ایران علاوه بر اهداف نظامی، بر زیرساختهای فکری و تکنولوژیک پشتیبان جنایتهای متجاوزین رژیم اسرائیل علیه مردم ایران نیز اشراف اطلاعاتی و قدرت ضربه زدن دارد.
طراحی زیستبومی مزیتی که در هم کوبیده شد
پارک فناوری گاویام در بئرالسبع، به عنوان یک زیستبوم به هم پیوسته طراحی شده است. جایی که در کنار دفاتر شرکتهای بزرگی مانند مایکروسافت، آیبیام و دل، دانشگاه بنگوریون و مهمتر از همه، پایگاههای نظامی ارتش رژیم صهیونیستی قرار گرفتهاند. این همجواری تصادفی نیست، بلکه یک راهبرد کلان است. این پارک در واقع پلی است میان دانشگاه به عنوان مرکز پرورش استعداد و ایده، صنعت فناوری به عنوان بازوی اجرایی و ارتش به عنوان بهرهبردار نهایی. هدف از این مدل، تسریع در تبدیل ایدهها به فناوریهای دوگانهای است که مستقیماً در میدانهای نبرد به کار گرفته میشوند، از جنگافروزیهای اخیر در غزه، لبنان، سوریه قطر و ایران گرفته تا حملات سایبری علیه کشورهای منطقه که رژیم سابقه طولانی در آن دارد.
آنچه به گاویام اهمیتی فراتر از یک پارک فناوری میبخشد، استقرار یگان C۴i ارتش اسرائیل در همسایگی آن است. این یگان که مسئولیت فرماندهی، کنترل، ارتباطات، کامپیوتر و اطلاعات را بر عهده دارد، به مثابه مغز شبکههای عملیاتی این رژیم عمل میکند. در حقیقت، تمام دادههای میدانهای نبرد، از تصاویر پهپادها گرفته تا سیگنالهای مخابراتی، در این مرکز پردازش شده و به دستوراتی برای واحدهای رزمی تبدیل میشود.
بر اساس گزارشها، انتقال هزاران نفر از نیروهای این یگان به ساختمانهای جدید در مجاورت گاویام طی سالهای اخیر، این منطقه را به قلب جنگهای فناورانه و شبکهمحور رژیم صهیونیستی تبدیل کرده است.
دلایل انتخاب بئرالسبع برای استقرار گاویام
انتخاب شهر بئرالسبع برای ایجاد این خوشه سایبری-نظامی نیز هدفمند بوده است. این شهر در جنوب سرزمینهای اشغالی، علاوه بر اینکه میزبان دانشگاه بنگوریون است، بیمارستان سوروکا را نیز در خود جای داده که در شرایط اضطراری در خدمت ساختار نظامی قرار میگیرد. این مثلث دانشگاه، صنعت و بیمارستان، یک زیستبوم خودکفا را تشکیل داده که تابآوری زیرساختهای جنگی را در شرایط بحرانی افزایش میدهد. به این ترتیب، رژیم صهیونیستی با تمرکززدایی از تلآویو، به دنبال آن است که مراکز حیاتی خود را در برابر تهدیدات آینده مصونتر کند، غافل از آنکه ایران نشان داده استاد خنثیسازی این محاسبات است.
پیشینه استفاده رژیم اسرائیل از فناوری در عملیاتهای نظامی
البته آنچه امروز در گاویام میبینیم، تازهترین حلقه از زنجیره طولانی بهرهگیری رژیم صهیونیستی از فناوری برای پیشبرد اهداف توسعهطلبانه و جنایتآمیز خود است. این رژیم از بدو تأسیس، به دلیل محدودیتهای جمعیتی و ژئوپلیتیکی، همواره بر کیفیت و فناوری به عنوان عوامل برتریبخش در برابر کمیت کشورهای منطقه تکیه کرده است. در ادامه به چند نمونه مستند از این رویکرد اشاره میشود.
نخستین نمونههای استفاده عملیاتی از فناوریهای نوین به دههها قبل بازمیگردد. برای مثال، یگان ۸۲۰۰ که امروزه به عنوان یکی از نهادهای سایبری و اطلاعاتی جهان شناخته میشود، ریشه در واحدهای کوچک شنود دوران شکلگیری این رژیم دارد. یکی از نخستین موفقیتهای این یگان که آن زمان با نام واحد ۵۱۵ شناخته میشد، در جنگ ۱۹۶۷ میلادی رقم خورد. این واحد توانست یک مکالمه تلفنی حیاتی میان جمال عبدالناصر، رئیسجمهور وقت مصر و ملک حسین، پادشاه اردن را رهگیری کند. در این مکالمه، ناصر با طرح موضوع مشارکت هوایی آمریکا و انگلیس در جنگ علیه مصر، تلاش داشت کشورهای عربی را برای مقابله با رژیم اسرائیل همراه خود کند. افشای عمومی این مکالمه توسط رژیم اسرائیل، یک موفقیت اطلاعاتی برای این واحد ار ارتش رژیم مستقر در سرزمینهای اشغالی محسوب میشد.
استاکسنت حمله خاموش رژیم اسرائیل به برنامه صلح آمیز هستهای ایران
گذر زمان و انباشت تجربیات عملیاتی، این رژیم را به استفاده تهاجمیتر از فناوری سوق داد. شاید مشهورترین نمونه از این دست، استفاده از سلاح سایبری استاکسنت علیه برنامه هستهای ایران باشد. اگرچه این عملیات به صورت مشترک با آمریکا طراحی و اجرا شد، اما واحد ۸۲۰۰ اسرائیل نقشی محوری در توسعه و اجرای آن داشت.
این بدافزار که به عنوان یکی از پیچیدهترین و پیشرفتهترین سلاحهای سایبری تاریخ شناخته میشود، با هدف قرار دادن سانتریفیوژهای غنیسازی اورانیوم در نطنز، باعث از کار افتادن صدها دستگاه و ایجاد اختلال جدی در فعالیتهای صلحآمیز هستهای ایران شد. این عملیات که با اسم رمز «بازیهای المپیک» شناخته میشود، نشان داد که چگونه رژیم صهیونیستی از فناوری برای ضربه زدن به زیرساختهای حیاتی کشورها در فضایی فراتر از میدان نبرد سنتی استفاده میکند. نمونه دیگر، بدافزار «دوکو ۲.۰» بود که از آن برای جاسوسی از مذاکرات هستهای ایران در وین استفاده شد.
طی سالهای اخیر و به ویژه پس از جنگهای مختلف در غزه، رژیم صهیونیستی به استفاده گسترده از سامانههای هوش مصنوعی (AI) در میدان نبرد روی آورده است. گزارشهای متعددی حاکی از آن است که ارتش این رژیم از پایگاههای داده عظیم و الگوریتمهای یادگیری ماشین برای شناسایی اهداف و تصمیمگیری برای بمباران استفاده میکند. سیستمی که برخی منابع از آن با عنوان «هدفسازی ماشینی» یاد میکنند، با پردازش حجم عظیمی از دادههای دریافتی از پهپادها، شنودها و منابع دیگر، فهرستهایی از اهداف را در زمانی بسیار کوتاهتر از توان انسانی تولید میکند.
این رویکرد که به گفته فرماندهان سابق این رژیم، تجربهای است که با پول نمیتوان آن را خرید، به اسرائیل در حملات اخیرش توانایی انجام حملات همزمان و پرشمار علیه اهداف مختلف را داده است. شرکتهای اسرائیلی مانند اسمارت شوتر نیز سامانههای کنترل آتش هوشمندی را توسعه دادهاند که با استفاده از پردازش تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی، دقت شلیک سلاحهای انفرادی را افزایش داده و پیش از نبرد با ایران مدعی بودند که امکان هدف قرار دادن پهپادهای کوچک با یک گلوله را فراهم میکند.
کاهش توان رژیم برای توسعه هرمسها
علاوه بر این، شرکتهای بزرگ تسلیحاتی رژیم اسرائیل مانند البیت سیستمز و صنایع هوافضای رژیم اسرائیل (AI) همواره در خط مقدم توسعه فناوریهای نوین جنگی بودهاند. به عنوان مثال، در عملیاتهای فعلی و خرداد ماه این رژیم علیه ایران، از پهپادهای هرمس ۹۰۰ برای نفوذ به آسمان ایران و جمعآوری اطلاعات و حتی انجام عملیات استفاده شد.
سامانههای جنگ الکترونیک این شرکتها نیز با مختل کردن سامانههای راداری و ارتباطی، نقش کلیدی در این تهاجم ایفا کردند. این شرکتها خود اعتراف میکنند که تجربیات میدانی بهدستآمده از جنگها را مستقیماً به توسعه محصولات جدید و ارتقاء محصولات موجود تزریق میکنند.
پیامد متروکه شدن گاویام
ادوارد لوتواک، استراتژیست برجسته نظامی، در کتاب تازهای با همکاری اتان شامیر به نام «هنر نوآوری نظامی؛ درسهایی از ارتش رژیم اسرائیل» به تحلیل این پدیده پرداخته است. به اعتقاد این کارشناسان، آنچه ارتش اسرائیل را به نیرویی تهاجمی تبدیل کرده، نه صرفاً حجم تسلیحات، بلکه ساختار یکپارچه، و تلاش برای استقرار نوآوری از پایینترین سطوح و توانایی آن برای استفاده از فناوری جهت پاسخ به چالشهای میدانی است.
این کتاب که توسط انتشارات دانشگاه هاروارد منتشر شده، تأکید میکند که چگونگی استفاده از فناوری و تطبیق سریع با شرایط جدید، عامل اصلی بقای این رژیم در طول دهههای گذشته بوده است. حال با درک این پیشینه، روشن میشود که هدف قرار دادن مراکزی مانند پارک گاویام، در واقع ضربه زدن به همان «هنر نوآوری» و زیستبومی است که ماشین جنگی و کشتار رژیم اسرائیل را تغذیه میکند.
انتهای پیام/
