ایمان حسین نیا. مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان مشهد
آموزش و کرونا
درمسئله کرونا و آموزش مجازی حق را به چه کسی بدهیم؟
آموزش و پرورش که بدون هیچ پیش بینی و زیرساختی باید بستر و تمهیدات لازم برای فعالیت این حجم کثیر از معلم و دانش آموز را فراهم می کرد در حالی که در آموزش حضو ی نیز درماندهاست چه رسد به مجازی.
یا به معلمانی که قبلاً ۶_۷ ساعتی در مدرسه مشغول بودند و ساعتی هم در خانه تدریس را آماده میکردند اما حالا باید ۲۴ ساعته پاسخگوی دانش آموزان باشند زیرا یکی ساعت سه نصفه شب میل سوال پرسیدنش می آید یکی دو بعد از ظهر. یکی بسته اینترنت شبانه دارد و یکی صبحانه!
همان معلمی که هیچ آموزشی در این زمینه ندیده و در قرار دادن یک ویس ساده تلگرامی دچار مشکل میشود.
یا حق را به دانش آموزان بدهیم که صحبت ها و روش تدریس آقا یا خانمی X را حضوری هم متوجه نمی شدند و حالا باید مجازی بشنوند. بعضی هم معلمانی نصیبشان شده است که یا کلاً فضای مجازی ندارند و بلد نیستند یا اینکه حوصله ندارند و مطالب برخی کانالها را فروارد میکند و به هیچ سوالی هم پاسخ نمی دهند. و معلمانی که یکبار دوی شب کلیپ میفرستند یکبار ۵ عصر وُیس.
هیچ قانون و حضور و غیاب و ناظمی هم که در کار نیست.
شاید و باید حق را به مستضعفین ای بدهیم که از همه چیز محرومند. کلاً! از همه چیز!
تلفن هوشمندش کجا بود که بخواهد شاد یا ناشاد نصب کند؟ چند روز که نان نخورند شاید پول بسته اینترنت شبانه موبایل و سیم کارت نداشته را پس انداز کنند.
کسی هم جز توییتریون و اینستاگرامیان برایشان دل نمی سوزاند!
دیگر وارد فاز دانشجویی نشویم که تبدیل به غم نامه می شود...
معلوم نیست کی و کجا دوراندیشی و آینده نگری وارد سیستم های ما می شود و آیا آن روز می رسد که حوادث غیرمترقبه دیگر مایه عقب ماندگی چندین ماهه و ساله آموزش کشور نشود؟
و این را بدانیم که آن سرمایهدار *معلم را به خانه میبرد* و به جای اینکه چندین کتاب بخواند کتاب های چند صد هزار تومانی موسسه X را چند بار می خواند. اما این ضعفا کجای پازل برنامه ریزی اند؟
انتهای پیام/
