خُهپادهای ایرانی که تلفات انسانی پاکسازی مین را کاهش میدهند
دههها پیش، زرهپوش انتحاری آلمانی «Goliath» اولین تلاش بشر برای ساخت ربات زمینی رزمی بود؛ ابزاری که با کابل به کاربر متصل و برای تخریب پلها و سنگرها به کار میرفت. مشکلات هدایت و کنترل باعث شد این فناوری پس از جنگ جهانی دوم به فراموشی سپرده شود. اما امروز، خُهپادهای کوچک و کمصدا با توانایی حرکت در فواصل نزدیک، دوباره وارد میدان شدهاند و در محیطهای شهری و میدانهای جنگی بدون شناسایی شدن، ماموریت های حیاتی را انجام میدهند.
آنچه خُهپادها انجام میدهند
خُهپادهای زمینی میتوانند نقشهای متنوعی ایفا کنند. برخی برای گشت و شناسایی طراحی شدهاند و با دوربینهای روز و شب و حسگرهای حرارتی اطلاعات محیطی را به مرکز کنترل ارسال میکنند. گروهی دیگر برای خنثیسازی مین و مواد خطرناک مجهز شدهاند و برخی نمونهها برای پشتیبانی لجستیک، تجهیزات و مهمات حمل میکنند. پلتفرمهای رزمی نیز قابلیت نصب سلاحهای هدایتپذیر دارند و میتوانند در درگیری مستقیم یا پشتیبانی مشارکت کنند. ابعاد این سامانهها بسته به مأموریت متفاوت است؛ نمونههای کوچک کمتر از یک متر طول دارند، نمونههای متوسط ۱.۵ تا ۲.۵ متر هستند و پلتفرمهای سنگین بیش از ۲.۵ متر طول و وزنی نزدیک به یک تن دارند.
رباتهای رزمی ایرانی وارد میدان میشوند
«نذیر» ربات موشک انداز، در دو مدل چهارچرخ و ششچرخ طراحی شده و قابلیت هدایت رادیویی با برد عملیاتی حدود چهار کیلومتر دارد. این سامانه مسلح شامل یک قبضه تیربار ۷.۶۲ میلیمتری، پرتابگر موشک ضد هوایی یا ضد زره و نارنجکاندازهای دودزا است. نذیر میتواند محمولهای تا ۶۰۰ کیلوگرم حمل کند و با استفاده از سیستم شناسایی اپتیکی، اهداف را در تمامی ساعات شبانهروز تشخیص میدهد. طراحی آن امکان انتخاب خودکار سلاح مناسب و اجرای مأموریتهای شناسایی و رزمی در سطوح هوایی و زمینی را فراهم میکند.
«ربات جنگنده آریا» با پلتفرم ۸×۸ و موتور مستقل برای هر چرخ طراحی شده و سیستم تعلیق پیشرفته آن اجازه حرکت در زمینهای ناهموار را میدهد. این ربات با تلفیق هوش مصنوعی و سامانههای هدفگیری پیشرفته، توانایی اجرای عملیات شناسایی، پشتیبانی و حمله را بدون هدایت لحظهای دارد. طراحی کمصدا و مقاوم چرخها باعث میشود حرکت آن حتی در صورت آسیب دیدن برخی چرخها ادامه یابد و این مزیت تاکتیکی قابل توجهی در میدان نبرد محسوب میشود.
آینده جنگ زمینی در دستان رباتها
دو نمونه از خُهپادهای زمینی ایران که به آنها اشاره شد، نمونهای از تلفیق فناوریهای نوین و قابلیتهای رزمی هستند. این سامانهها ضمن کاهش نیروهای انسانی، توان عملیاتی بالایی در محیطهای پیچیده و میدانهای جنگ شهری ارائه میدهند و با پیشرفت مداوم فناوریهای هوش مصنوعی و کنترل از راه دور، جایگاه آنها در ارتش، نیروهای امنیتی و جهان در حال گسترش است.
انتهای پیام/
