با این بازی سفر یک پیرمرد به دل طبیعت را تجربه کنید

«Old Man’s Journey» یکی از آن بازی‌هایی است که بیش از آنکه بر هیجان و رقابت تکیه داشته باشد، بر روایت و تمرکز می‌کند. این بازی تجربه‌ای آرام را پیش روی مخاطب می‌گذارد. فضای بصری نقاشی‌گونه، موسیقی ملایم و روایت بی‌کلام، باعث شده این اثر بیشتر شبیه یک داستان تعاملی باشد تا یک بازی معمولی. بدون شک می‌توان گفت که این بازی در سبکِ بازی‌های آرامش‌بخشی است که می‌تواند در شرایط جنگی و هنگام تنش‌های ذهنی کمک‌کننده باشد

این بازی توسط استودیوی مستقل اتریشی به نام «Broken Rules» ساخته و در سال ۲۰۱۷ منتشر شده است. سازندگان آن تلاش کرده‌اند با تکیه بر روایت تصویری و طراحی هنری چشم‌نواز، داستانی درباره زندگی یک پیرمرد را روایت کنند.

داستان

داستان بازی Old Man’s Journey روایتی آرام، تأمل‌برانگیز و عمیق درباره زندگی، خاطره و معنای خانواده است. بازی با صحنه‌ای ساده آغاز می‌شود؛ پیرمردی تنها در خانه‌اش زندگی می‌کند تا اینکه روزی پستچی نامه‌ای برای او می‌آورد. محتوای این نامه چنان او را تحت تأثیر قرار می‌دهد که آرامش ظاهری‌اش به هم می‌ریزد و تصمیم می‌گیرد سفری طولانی را آغاز کند. سفری که نه‌تنها در جغرافیا، بلکه در خاطرات و گذشته او نیز جریان دارد.

در طول این سفر، پیرمرد از میان شهرها، دشت‌ها و مناظر مختلف عبور می‌کند و در هر قدم، ذهنش به گذشته بازمی‌گردد. خاطراتی از خانواده، انتخاب‌های زندگی و لحظاتی که مسیر زندگی او را شکل داده‌اند. این مسیر در واقع سفری درونی است؛ سفری به سوی حسرت‌ها، اشتباه‌ها و تصمیم‌هایی که سال‌ها پیش گرفته شده‌اند. بازیکن در کنار این پیرمرد، با تکه‌هایی از زندگی او آشنا می‌شود و کم‌کم تصویری از گذشته‌اش شکل می‌گیرد.

یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این بازی، شیوه روایت آن است. از آغاز تا پایان بازی هیچ دیالوگ یا گفت‌وگویی وجود ندارد. با این حال، روایت بصری، طراحی هنری، حرکات شخصیت و تصاویر خاطرات آن‌قدر گویا هستند که بازیکن بدون نیاز به کلمات، احساسات پیرمرد را درک می‌کند. اندوه، دلتنگی، پشیمانی و امید، همگی از طریق تصویر منتقل می‌شوند و همین موضوع باعث می‌شود بازیکن به شکل عمیقی با شخصیت اصلی همراه شود. در بسیاری از لحظات، مخاطب پا به پای او غمگین می‌شود و به تصمیم‌ها و حسرت‌های گذشته او فکر می‌کند.

پایان داستان نیز در عین حال که اندوهی در خود دارد، بسیار تأثیرگذار و انسانی است. در نهایت روشن می‌شود که هسته اصلی روایت، درباره خانواده و تأثیر عمیق آن بر زندگی انسان است؛ اینکه چگونه انتخاب‌ها، فاصله‌ها و گذر زمان می‌توانند سرنوشت روابط خانوادگی را تغییر دهند، و در عین حال امید برای جبران و بازگشت همچنان وجود دارد. Old Man’s Journey در نهایت یادآوری می‌کند که گذشته هرگز کاملاً از ما جدا نمی‌شود و خاطرات و پیوندهای خانوادگی می‌توانند تا سال‌ها در قلب انسان زنده بمانند.

گیم پلی

از منظر طراحی گیم‌پلی، هسته اصلی تعامل بازیکن با محیط بر پایه تغییر ساختار زمین شکل گرفته است. بازیکن با جابه‌جا کردن خطوط افق و تپه‌ها، مسیر حرکت شخصیت اصلی را ایجاد می‌کند. این مکانیک نوآورانه به‌جای کنترل مستقیم کاراکتر، بازیکن را در موقعیت طراحی مسیر قرار می‌دهد. معما‌های بازی به‌صورت تدریجی پیچیده‌تر می‌شوند، اما در عین حال ساختار آنها به‌گونه‌ای طراحی شده است که تجربه‌ای بدون استرس، بدون شکست و بدون محدودیت زمانی را فراهم کند. همین ویژگی باعث شده بازی در دسته آثار آرامش‌بخش و تأملی قرار گیرد.

ساختار مراحل بازی به شکل توالی از صحنه‌های کوتاه طراحی شده است که هر کدام بخشی از سفر شخصیت اصلی را بازنمایی می‌کنند. یکی از نکات مهم این بازی این است که در هیچ یک از مراحل مفهوم به نام شکست وجود ندارد. در واقع شما با طی کردن مسیر سفر می‌توانید به بازی ادامه دهید یا به بن‌بست برسید و مجبور شوید به فکر فرو روید تا پازل را حل کنید، اما در هیچ کجای این بازی شکست نمی‌خورید.

شاید یکی از چالش‌های این بازی برای کسانی که معمولاً تجربه چنین سبک‌هایی را ندارند، ریتم آرام و نیاز به صبر و مکث در جریان بازی باشد. Old Man’s Journey بر خلاف بسیاری از بازی‌های رایج که بر سرعت و واکنش‌های سریع تکیه دارند، از بازیکن می‌خواهد لحظه‌هایی را صرفاً بایستد، نگاه کند و همراه با شخصیت اصلی در سکوت بماند.

در بخش‌هایی از بازی، پیرمرد برای چند ثانیه در جایی می‌نشیند و بازیکن باید منتظر بماند تا ابرهای فکری و خاطره در ذهن او شکل بگیرد. گاهی نیز او در مسیر سفر کنار آتشی می‌نشیند تا استراحت کند و بازیکن هم ناخواسته در کنار او مکث می‌کند. این لحظات ساده و بی‌کلام، فضایی صمیمی و انسانی ایجاد می‌کنند. همین سکوت‌ها و توقف‌های کوتاه باعث می‌شود بازی حال و هوایی آرام پیدا کند و تجربه‌ای متفاوت از روایت در دنیای بازی‌های ویدئویی شکل بگیرد.

شاید یکی از مشکلات این بازی برای دوستداران آن محدود و کوتاه بودن تعداد مراحل بازی است. باید در نظر داشت که هر مرحله نسبتاً طولانی است، اما تعداد مراحل بازی تقریباً کم است و با یک یا نهایتاً دو هفته بازی به اتمام می‌رسد.

رابط کاربری

رابط کاربری در این بازی بسیار ساده و حداقلی طراحی شده است. در بازی، هیچ نوار ابزار، نقشه، نشانگر مأموریت یا متن راهنما روی صفحه دیده نمی‌شود که باعث می‌شود صفحه نمایش تقریباً شبیه یک نقاشی متحرک به نظر برسد و بازیکن بدون حواس‌پرتی در فضای بصری بازی غرق شود.

عناصر تعاملی نیز به شکل بسیار طبیعی در محیط قرار گرفته‌اند. برای مثال زمانی که بازیکن می‌تواند با بخشی از زمین تعامل داشته باشد و آن را بالا یا پایین ببرد، تنها با یک نشانه ظریف یا حرکت بصری متوجه این امکان می‌شود. این نوع طراحی باعث می‌شود رابط کاربری به جای اینکه لایه‌ای جدا از محیط باشد، بخشی از خود جهان بازی به نظر برسد.

گرافیک

Old Man’s Journey به دلیل سبک گرافیکی منحصر‌به‌فرد خود مورد توجه قرار گرفته است. طراحی محیط‌ها با الهام از نقاشی‌های آبرنگی، صحنه‌هایی شبیه تابلو‌های نقاشی دارد. استفاده از رنگ‌های گرم و طبیعی، نورپردازی ملایم و انیمیشن‌های روان باعث ایجاد فضایی دوست‌داشتنی و آرام می‌شود. طراحی بصری بازی نه‌تنها جنبه زیبایی‌شناختی دارد، بلکه در انتقال احساسات و مفاهیم داستانی نیز نقش مهمی ایفا می‌کند.

موسیقی

موسیقی این بازی را «C. Andrew Rohermann» ساخته است که بخش مهمی از تجربه بازی را تشکیل می‌دهد. موسیقی متن بازی با استفاده از ملودی‌های آرام، فضای احساسی اثر را تقویت می‌کند. قطعات موسیقی به‌گونه‌ای تنظیم شده‌اند که با تغییرات روایی و محیطی هماهنگ باشند. علاوه بر موسیقی، صدا‌های محیطی مانند صدای باد، حرکت زمین و قدم‌های شخصیت اصلی به ایجاد حس حضور در محیط کمک می‌کنند و تجربه‌ای آرامش‌بخش برای بازیکن ایجاد می‌نمایند.