دورکاری با افزایش احساس تنهایی و مشکلات روانی مرتبط است
به گزارش خبرگزاری آنا، به نقل از «futurism»؛ پژوهشگران این مقاله، با تحلیل دادههای پنج نظرسنجی ملی از کارکنان آمریکایی دریافتند افرادی که در مشاغل قابل انجام از راه دور فعالیت میکنند، ۵۸ درصد بیشتر از کارکنان مشاغل حضوری زمان کاری خود را به تنهایی سپری میکنند. همچنین احتمال اینکه این افراد یک روز کامل را بدون هیچگونه تماس انسانی بگذرانند، ۷۲ درصد بیشتر است.
نتایج این مطالعه نشان میدهد شرایط برای دورکارانی که به تنهایی زندگی میکنند، نگرانکنندهتر است. بر اساس یافتههای پژوهش، احتمال سپری کردن یک روز کامل بدون تعامل انسانی در این گروه ۸۳ درصد افزایش یافته و میزان آشفتگی روانی در آنها تقریباً دو برابر افرادی است که با خانواده زندگی میکنند.
پژوهشگران تأکید میکنند که نتایج این مطالعه به معنای ضرورت بازگشت اجباری همه کارکنان به محیط کار نیست. بلکه این یافتهها نشان میدهد افرادی که دورکاری را انتخاب میکنند، باید برای حفظ روابط اجتماعی و تعاملات انسانی خارج از محیط کار، برنامهریزی آگاهانهتری داشته باشند
این پژوهش به سرپرستی «ناتالیا امانوئل»، اقتصاددان بانک مرکزی «فدرال رزرو نیویورک»، انجام شده است. محققان در این مطالعه مشاغلی که میتوان آنها را در خانه انجام داد، مانند مهندسی نرمافزار، را با مشاغلی که نیازمند حضور فیزیکی هستند، مانند جراحی، مقایسه کردند. به گفته نویسندگان، بیشتر مطالعات پیشین بر تأثیر دورکاری بر بهرهوری و رضایت شغلی متمرکز بوده است و کمتر به ارتباط آن با سلامت روان و احساس تنهایی پرداختهاند.
«نیکلاس اپلی»، استاد علوم رفتاری در دانشکده کسبوکار «بوث» دانشگاه شیکاگو که در این پژوهش مشارکت نداشته است، معتقد است افراد ممکن است ارزش تعاملات اجتماعی روزمره را دستکم بگیرند. او در گفتوگو با «NPR» اظهار کرد که برقراری ارتباط با دیگران برای سلامت و رفاه انسان اهمیت زیادی دارد و افراد ممکن است در تصمیمگیری درباره آنچه به نفع سلامت روانشان است، دچار خطا شوند.
به گفته اپلی، انزوای اجتماعی تنها بر سلامت روان تأثیر نمیگذارد، بلکه میتواند عملکرد سیستم ایمنی و سیستم قلبی-عروقی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، افزایش تنهایی ناشی از دورکاری میتواند به یک مسئله مهم سلامت عمومی تبدیل شود.
با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که نتایج این مطالعه به معنای ضرورت بازگشت اجباری همه کارکنان به محیط کار نیست. بلکه این یافتهها نشان میدهد افرادی که دورکاری را انتخاب میکنند، باید برای حفظ روابط اجتماعی و تعاملات انسانی خارج از محیط کار، برنامهریزی آگاهانهتری داشته باشند.
انتهای پیام/