صفحه نخست

آناتک

آنامدیا

دانشگاه

فرهنگ‌

علم

سیاست و جهان

اقتصاد

ورزش

عکس

فیلم

استانها

بازار

اردبیل

آذربایجان شرقی

آذربایجان غربی

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

کهگیلویه و بویراحمد

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

همدان

هرمزگان

یزد

پخش زنده

۱۷:۳۰ | ۲۶ / ۰۸ /۱۴۰۵
| |

میلیون‌ها نفر به‌اشتباه مبتلا به چاقی تشخیص داده می‌شوند

تعریف‌های تشخیصی در حوزه سلامت عمومی اهمیت زیادی دارند؛ از تعیین درمان‌های متناسب با شرایط هر فرد گرفته تا ردیابی بیماری‌ها در جمعیت‌های مختلف. اکنون یک مطالعه جدید به این نتیجه رسیده است که ممکن است میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به‌اشتباه مبتلا به چاقی تشخیص داده شده باشند.
کد خبر : 1098144

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از «ساینس‌آلرت» (ScienceAlert)؛ چاقی به‌طور سنتی با استفاده از شاخص توده بدنی (BMI) ارزیابی می‌شود؛ شاخصی که وزن فرد را بر مجذور قد او تقسیم می‌کند.

با این حال، شاخص توده بدنی مدت‌هاست به‌عنوان معیاری تقریبی و فاقد دقت کافی مورد انتقاد قرار گرفته است. به همین علت، در سال ۲۰۲۵ گروهی از متخصصان چارچوب جامع و جدیدی را برای تعریف چاقی ارائه کردند.

در مطالعه جدید، این چارچوب مورد ارزیابی قرار گرفت. پژوهش را گروهی بین‌المللی از دانشمندان انجام دادند و نتایج آن در نشریه علمی «نیچر» منتشر شد. پژوهشگران داده‌های ۸۴۴ هزار و ۱۰۸ بزرگسال را در چهار گروه از جمعیت‌های چین، بریتانیا، آمریکا و اسپانیا بررسی کردند و تعریف جدید را با شاخص توده بدنی مقایسه کردند.

نتایج نشان داد شاخص توده بدنی به‌تنهایی در شناسایی چاقی در حداکثر ۸.۶ درصد از شرکت‌کنندگان مطالعه ناکام بوده است. همچنین این شاخص در مورد حداکثر ۳.۱ درصد افراد به‌اشتباه تشخیص چاقی داده بود؛ در حالی که این افراد بر اساس معیار‌های جدید سال ۲۰۲۵ واجد شرایط این تشخیص نبودند.

چاقی بالینی و چاقی پیش‌بالینی

نکته مهم این است که چارچوب جدید میان دو وضعیت تمایز قائل می‌شود: «چاقی بالینی» که در آن چربی اضافی بدن واقعا به اندام‌ها و دستگاه‌های داخلی آسیب می‌رساند و «چاقی پیش‌بالینی» که به معنای اضافه‌وزن فرد است، اما این وضعیت هنوز به عملکرد‌های بدن آسیب نرسانده است.

«فرانچسکو روبینو»، متخصص جراحی چاقی در کالج کینگ لندن، می‌گوید: «این مطالعه نشان می‌دهد که حداکثر یک‌سوم از تمام موارد چاقی، چاقی بالینی هستند؛ یعنی بیماری فعالی که باید به‌عنوان یک بیماری درمان شود».

او می‌افزاید: «بیشتر افراد مبتلا به چاقی پیش‌بالینی، البته نه همه آنها، در طول یک دهه همچنان از ابتلا به چاقی بالینی در امان ماندند».

چارچوب جدید؛ ترکیبی از معیارها

چارچوب جدیدی که سال گذشته ارائه شد، علاوه بر شاخص توده بدنی، اندازه‌گیری‌ها و اطلاعات دیگری را نیز در نظر می‌گیرد؛ از جمله دور کمر، نسبت دور کمر به قد و اسکن‌های اندازه‌گیری چربی بدن. این چارچوب همچنین وجود نشانه‌های آسیب به اندام‌ها یا اختلالات جسمی مؤثر بر فعالیت‌های روزمره را بررسی می‌کند.

امید می‌رود اگر پیشنهاد‌های سال ۲۰۲۵ از سوی پزشکان و متخصصان حوزه سلامت به‌طور گسترده‌تری پذیرفته شوند، درمان‌هایی مانند دارو‌های کاهش وزن از گروه آگونیست‌های گیرنده جی‌ال‌پی‌ـ۱ (GLP-۱) برای افرادی تجویز شوند که واقعا به آنها نیاز دارند، نه برای همه کسانی که بر اساس معیار‌های شاخص توده بدنی در گروه افراد مبتلا به چاقی قرار می‌گیرند.

روبینو می‌گوید: «بنابراین، چاقی پیش‌بالینی نه باید به‌طور خودکار به‌عنوان یک بیماری فعال درمان شود و نه باید بی‌ضرر تلقی شود».

او ادامه می‌دهد: «برخی افراد ممکن است به درمان پیشگیرانه نیاز داشته باشند، اما شدت این درمان باید با میزان خطر در هر فرد متناسب باشد».

اگر یافته‌های این مطالعه را به کل جمعیت جهان تعمیم دهیم، ممکن است با میلیون‌ها نفری روبه‌رو باشیم که تشخیص درستی درباره وضعیت چاقی آنها داده نمی‌شود.

در طول دوره‌های پیگیری که بیش از یک دهه به طول انجامید، ابتلا به چاقی بالینی با ۶۹ درصد افزایش خطر مرگ همراه بود؛ در حالی که این افزایش خطر برای چاقی پیش‌بالینی ۱۹ درصد گزارش شد.

این تفاوت قابل‌توجه است؛ تفاوتی که با روش‌های تشخیصی سنتی شناسایی نمی‌شد.

«آن پان»، همه‌گیرشناس دانشگاه علم و فناوری هواژونگ در چین، می‌گوید: «تفاوت‌های چشمگیر در پیش‌آگهی میان چاقی بالینی و چاقی پیش‌بالینی که به‌طور مداوم در کشور‌های مختلف و گروه‌های قومی گوناگون مشاهده شده‌اند، از پذیرش جهانی چارچوب جدید برای بهبود مراقبت و سیاست‌گذاری در زمینه چاقی در سراسر جهان حمایت می‌کنند».

کمک به دیگر حوزه‌های سلامت

این یافته‌ها می‌توانند به پژوهش در بسیاری از حوزه‌های دیگر سلامت نیز کمک کنند؛ برای مثال، به تشخیص اینکه آیا بیماری قلبی در اثر چاقی ایجاد شده است یا عامل دیگری در بروز آن نقش داشته است.

گروه پژوهشی اکنون قصد دارد مطالعات بیشتری انجام دهد تا مشخص شود معیار‌های جدید چگونه می‌توانند به‌طور مؤثر و کاربردی مورد استفاده قرار گیرند. همچنین پژوهشگران درصدد هستند روش‌های تشخیصی را برای افزایش دقت آنها بهبود دهند.

پژوهش‌های آینده ممکن است مداخلات درمانی و تأثیر آنها بر سلامت افراد مبتلا به چاقی بالینی و چاقی پیش‌بالینی را نیز بررسی کنند.

روبینو می‌گوید: «تعیین درست دامنه مراقبت‌ها، چه برای درمان بیماری موجود و چه برای کاهش خطر ابتلا به بیماری و متناسب‌کردن شدت آن با نیاز‌های هر فرد، اهمیت بسیار زیادی دارد؛ هم برای بیش از یک میلیارد نفری که تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته‌اند و هم برای نظام‌های مراقبت سلامت».

او در پایان می‌گوید: «افراد مبتلا به چاقی نیز مانند همه افراد دیگر شایسته دریافت مراقبتی متناسب با نیاز‌های خود هستند؛ نه کمتر و نه بیشتر».

ارسال نظر
captcha