رفتن به موزه، سینما و تئاتر به جوانتر ماندن بدن کمک میکند
به گزارش خبرگزاری آنا؛ به نقل از «ساینسدیلی» (ScienceDaily)؛ یافتههای این پژوهش که در Journal of Epidemiology and Community Health منتشر شده است، به شواهد رو به رشدی میافزاید که نشان میدهد حفظ فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی میتواند نقش مهمی در سالمندی سالم ایفا کند.
فعالیتهای فرهنگی و سالمندی زیستی
همه انسانها پیر میشوند؛ اما سرعت پیر شدن بدن در افراد مختلف میتواند متفاوت باشد. سن فیزیولوژیک نشاندهنده میزان عملکرد بدن است و ممکن است با سن تقویمی که صرفا تعداد سالهای سپری شده از زندگی یک فرد را نشان میدهد، تفاوت داشته باشد.
پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که فعالیتهای فرهنگی، مانند رفتن به سینما، موزه و اجراهای زنده، با سلامت بهتر و بهزیستی بیشتر در سالمندان ارتباط دارند. با این حال، مطالعات نسبتا اندکی بررسی کردهاند که آیا این فعالیتها با خودِ فرآیند سالمندی فیزیولوژیک نیز مرتبط هستند یا خیر.
پژوهشگران موسسه علوم توکیو در ژاپن میگویند نخستین مطالعه طولی را انجام دادهاند که این رابطه را بررسی کرده و در عین حال، عواملی را که اندازهگیری نشدهاند، اما در طول زمان ثابت میمانند نیز در تحلیل خود لحاظ کرده است.
این مطالعه چگونه روند سالمندی را اندازهگیری کرد؟
پژوهشگران دادههای یک هزار و ۸۹۹ بزرگسال شرکتکننده در مطالعه طولی سالمندی انگلستان را تحلیل کردند. این مطالعه که همچنان ادامه دارد، بر پایه یک نمونه ملی و نماینده از جمعیت افراد ۵۰ ساله و بالاتر ساکن انگلستان انجام میشود.
شرکتکنندگان دستکم در دو مرحله از موجهای پیمایش که در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ انجام شده بود، اطلاعات خود را ارائه کرده بودند.
برای برآورد سن فیزیولوژیک، پرستاران ۱۰ شاخص سلامت جسمانی را اندازهگیری کردند. این اندازهگیریها در قالب یک امتیاز واحد برای سن فیزیولوژیک ترکیب شدند.
شرکتکنندگان همچنین اعلام کردند که هر چند وقت یکبار در الف) سینما، ب) موزه یا گالری هنری و ج) تئاتر، کنسرت یا اپرا حضور پیدا میکنند. برای هر فعالیت، امتیازی از صفر (هرگز) تا پنج (دو بار در ماه یا بیشتر) در نظر گرفته شد و در نهایت، مجموع امتیاز مشارکت فرهنگی در بازه صفر تا ۱۵ محاسبه شد.
ارتباط مشارکت فرهنگی بیشتر با جوانتر بودن بدن
افرادی که سطح مشارکت فرهنگی بالاتری داشتند؛ یعنی دستکم هر چند ماه یکبار در فعالیتهای فرهنگی شرکت میکردند، به طور میانگین سن فیزیولوژیک ۶۶.۹ سال داشتند. در مقابل، میانگین سن فیزیولوژیک افرادی که مشارکت فرهنگی کمتری داشتند ۶۹.۹ سال بود؛ اختلافی در حدود سه سال.
شرکتکنندگانی که مشارکت فرهنگی بیشتری داشتند، همچنین احتمال بیشتری داشت که زن باشند، از وضعیت اجتماعی ـ اقتصادی بالاتری برخوردار باشند، شاغل باشند و از پیش نیز سلامت عمومی بهتری داشته باشند.
پژوهشگران پس از تعدیل اثر عواملی مانند درآمد خانوار، وضعیت اشتغال و بیماریهای مزمن دریافتند که هر یک واحد افزایش در امتیاز مشارکت فرهنگی با کاهش ۰.۰۸۵ سال (حدود ۳۱ روز) در سن فیزیولوژیک همراه است.
چرا فعالیتهای فرهنگی ممکن است اهمیت داشته باشند؟
پژوهشگران چند توضیح احتمالی برای این ارتباط مطرح میکنند. به گفته آنها، فعالیتهای فرهنگی میتواند پیوندهای اجتماعی را تقویت کنند، افراد را به داشتن عادتهای سالمتر در سبک زندگی تشویق کند و به بهبود سلامت روان کمک کند؛ عواملی که همگی ممکن است در کندتر شدن روند سالمندی فیزیولوژیک نقش داشته باشند.
از آنجا که این پژوهش یک مطالعه مشاهدهای بوده است، نمیتواند مشخص کند که آیا فعالیتهای فرهنگی به طور مستقیم روند سالمندی را کند میکند یا خیر. نویسندگان همچنین یادآور میشوند که علیت معکوس نیز ممکن است وجود داشته باشد؛ به این معنا که شاید افرادی که از سلامت بیشتری برخوردارند، صرفا توانایی بیشتری برای شرکت در رویدادهای فرهنگی داشته باشند.
با این حال، پژوهشگران استدلال میکنند که مشارکت فرهنگی یک رفتار قابل تغییر است و میتواند به یک راهبرد موثر در حوزه سلامت عمومی تبدیل شود. آنها مینویسند: «نکته قابل توجه این است که اثر این رفتار میتواند با اثر فعالیت بدنی منظم و مکرر قابل مقایسه باشد».
پژوهشگران همچنین میگویند اگر دسترسی به رویدادهای فرهنگی از نظر موقعیت جغرافیایی و هزینه آسانتر شود، افراد بیشتری خواهند توانست در این فعالیتها شرکت کنند.
آنها در پایان تاکید میکنند که برای مشخص شدن اینکه آیا تشویق افراد به مشارکت بیشتر در فعالیتهای فرهنگی میتواند در بلندمدت به بهبود پایدار سلامت و سالمندی سالمتر منجر شود یا خیر، انجام پژوهشهای بیشتری ضروری است.
انتهای پیام/